Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας: "Ποίημα για τα δικαιώματά μου" της June Jordan



ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ

Κι απόψε έχω ανάγκη να κάνω μια βόλτα και να ξεκαθαρίσω
όσα σχετίζονται με αυτό το ποίημα όσα σχετίζονται με το ότι δεν μπορώ
να βγω έξω χωρίς να αλλάξω τα ρούχα μου τα παπούτσια μου
τη στάση του σώματος μου το φύλο μου την ηλικία μου
το να είμαι μια γυναίκα μόνη μες στο βράδυ/
μόνη στους δρόμους / χωρίς να αποτελεί το μια γυναίκα μόνη ζήτημα/
το ζήτημα είναι πως δεν μπορώ να κάνω αυτά που θα ήθελα
να κάνω με το σώμα μου επειδή έχω το λάθος
φύλο τη λάθος ηλικία το λάθος δέρμα και
αν υποθέσουμε πως αυτό δε συνέβαινε εδώ στην πόλη αλλά στην παραλία/
ή βαθιά μέσα στο δάσος και ήθελα να πάω
εκεί μόνη να διαλογιστώ πάνω στον Θεό/ ή πάνω στα παιδιά ή πάνω στον κόσμο/ και όλα
αυτά να μου φανερωθούν από τα αστέρια και τη σιωπή:
δεν θα μπορούσα να πάω και δεν θα μπορούσα να σκεφτώ και δεν θα μπορούσα
να μείνω εκεί
μόνη
καθώς χρειάζομαι να είμαι
μόνη αφού αλλιώς δεν μπορώ να κάνω ότι θα ήθελα να κάνω με το ίδιο μου
το σώμα και
ποιος στο διάτανο κανόνισε τα πράγματα
έτσι
και στη Γαλλία λένε αν ο τύπος διεισδύσει
αλλά δεν εκσπερματώσει τότε δε με βίασε
και αν αφού τον μαχαιρώσω αν αφού έχω ουρλιάξει
αν αφού έχω παρακαλέσει το καθίκι και αν ακόμα κι αφού τον έχω χτυπήσει
στο κεφάλι με σφυρί αν ακόμα και μετά από αυτό αυτός
και τα φιλαράκια του με γαμήσουν
τότε συναίνεσα και δεν υπήρξε
βιασμός γιατί στην τελική καταλαβαίνετε στην τελική
με ξεσκίσανε επειδή ήμουν λάθος ήμουν
το λάθος ξανά να είμαι εγώ όντας εκεί που ήμουν / το λάθος
να είμαι αυτή που είμαι
ακριβώς όπως η Νότιος Αφρική
που διεισδύει στη Ναμίμπια που διεισδύει στην
Αγκόλα και μήπως αυτό σημαίνει εννοώ πώς είστε σίγουροι ότι
η Πρετόρια εκσπερματώνει ποιό θα είναι το πειστήριο η
απόδειξη της θηριώδους εκσπερμάτωσης των δυναστών στη Μαύρη Ήπειρο
και αν
μετά τη Ναμίμπια και αν μετά την Αγκόλα και αν μετά τη Ζιμπάμπουε
αν οι ομοαίματοι κι οι ομοαιματές μου αντισταθούν ακόμα και
σε αυτό-σφαγιασμό των χωριών και αν μετά από αυτό
εν τούτοις χάσουμε τι θα πούνε τα μεγάλα αγόρια θα
επικαλεστούν τη συναίνεσή μου:
Με παρακολουθείτε: Είμαστε οι λάθος άνθρωποι με
το λάθος δέρμα στη λάθος ήπειρο και πώς
στο διάτανο όλοι βρίσκουν λογικό
που σύμφωνα με τους Τάημς εκείνη τη βδομάδα
το 1966 η C.I.A. αποφάσισε πως είχε ένα πρόβλημα
και το πρόβλημα ήταν ένας άντρας με το όνομα Νκρούμα κι έτσι
τον σκότωσαν και πριν από αυτόν ήταν ο Πατρίς Λουμούμπα
και πριν από αυτόν ήταν ο πατέρας μου στο
σχολείο μου να φοβάται
να πατήσει το πόδι του στην καφετέρια επειδή έλεγε πως
ήταν λάθος λάθος ηλικία λάθος δέρμα λάθος
φύλο και πλήρωνε τα δίδακτρά μου και
πριν απ’ αυτό
ο πατέρας μου έλεγε πως έκανα λάθος που του ’λεγα ότι
θα έπρεπε να είχα βγει αγόρι επειδή αυτός ήθελε αγόρι/ ένα
αγόρι και ότι θα έπρεπε να είχα ανοιχτότερο δέρμα και
ότι θα έπρεπε να είχα πιο ίσια μαλλιά και ότι
δεν θα ’πρεπε να είμαι ατίθαση σαν αγόρι αντ’ αυτού θα έπρεπε
να ’μαι απλά αγόρι/ ένα αγόρι και πριν απ’ αυτό
η μητέρα μου εκλιπαρούσε να κάνω πλαστική
στη μύτη και να βάλω σιδεράκια και μου ’λεγε
να παρατήσω τα βιβλία να τα παρατήσω με άλλα
λόγια
είμαι πολύ εξοικειωμένη με τα προβλήματα της C.I.A.
και τα προβλήματα της Ν. Αφρικής και τα προβλήματα
της εταιρείας Έξον και τα προβλήματα της λευκής
Αμερικής γενικά και τα προβλήματα των δασκάλων
και των παπάδων και του F.B.I. και των κοινωνικών
λειτουργών και της Μαμάς και του Μπαμπά μου συγκεκριμένα/ είμαι πολύ
εξοικειωμένη με τα προβλήματα καθώς τα προβλήματα
αποδεικνύεται πως είναι
μέσα μου
είμαι η ιστορία του βιασμού
είμαι η ιστορία της απόρριψης αυτού που είμαι
είμαι η ιστορία της τρομοκρατημένης κάθειρξης του
εαυτού μου
είμαι η ιστορία της άδικης επίθεσης και των αμέτρητων
στρατών ενάντια σε καθετί που θέλω να κάνω με το μυαλό μου
και το κορμί μου και την ψυχή μου
είτε πρόκειται για το περπάτημα έξω τη νύχτα
είτε για την αγάπη που αισθάνομαι ή
για την ιερότητα του αιδοίου μου ή
την ιερότητα των εθνικών μου συνόρων
και την ιερότητα των ηγετών μου ή την ιερότητα
κάθε πόθου
που γνωρίζει η
αναμφισβήτητα μόνη και μονήρης καρδιά μου
έχω βιαστεί
εξ
αιτίας του ότι είμαι λάθος το λάθος φύλο η λάθος ηλικία
το λάθος δέρμα η λάθος μύτη τα λάθος μαλλιά η
λάθος ανάγκη το λάθος όνειρο ο λάθος τόπος
το λάθος ένδυμα εγώ
εγώ είμαι το νόημα του βιασμού
είμαι το πρόβλημα που όλοι προσπαθούν να
εξαλείψουν με εξαναγκασμένη
διείσδυση με ή χωρίς αποδεικτικά στοιχεία βλέννας και/
αλλά ας είναι αυτό ολοφάνερο το ποίημα αυτό
δεν είναι συναίνεση δε συναινώ
με την μητέρα μου με τον πατέρα μου με τους δασκάλους με
το F.B.I. με τη Ν. Αφρική με το Bedford-Stuy
με την Park Avenue με τις Αμερικάνικες Αερογραμμές με τους καυλωμένους
χασομέρηδες στις γωνίες με τους ηδονοβλεψίες στα
αυτοκίνητα
Δεν είμαι λάθος: Δε με ’λένε λάθος
Το όνομά μου είναι δικό μου δικό μου δικό μου
και δεν μπορώ να σας πω ποιος στο διάτανο κανόνισε να ’ναι έτσι τα πράματα
αλλά μπορώ να σας πω πως από δω και στο εξής η αντίστασή μου
ο απλός και καθημερινός αυτοπροσδιορισμός μου
μπορεί κάλλιστα να σας κοστίσει τη ζωή

June Jordan
(μετάφραση: Kyoko Kishida)
περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ, τεύχος 2

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου