Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας: "Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλκίδας" της Κατερίνας Λιάτζουρα



Σιδηροδρομικός Σταθμός Χαλκίδας

Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στην οθόνη. Ανάβοντας το φωτάκι θα ήθελα να ήσουν εκεί. Εκεί. Ένα μικρό φακελάκι και να με περίμενες. Να περίμενες να μιλήσουμε. Ώρες ατελείωτες. Και να λέγαμε όλα αυτά που χαθήκανε. Που χαθήκανε στην προσπάθεια. Που χαθήκανε στο ξημέρωμα. Που τ' άφησα να χαθούν μέσα στην ανάγκη. Που τα 'πνιξα μωρά νεογέννητα. Θα ήθελα να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στην οθόνη. Και ανάβοντας το φωτάκι θα ήθελα να ήμουν εκεί. Εκεί. Ένα ανεπαίσθητο γραμματάκι και να σε περίμενα. Να περίμενα να μιλήσουμε. Ώρες ανεκπλήρωτες. Και να πούμε όλα αυτά που σωθήκανε. Που σωθήκανε στην προσπάθεια. Που σωθήκανε στο ξημέρωμα. Που τ' άφησα να σωθούν μέσα στην αδιαφορία. Που τα λάτρεψα γέροντες υπερήλικες. Κουρασμένο μυαλό μοιρασμένο στα δυο. Νιάτα και γηρατειά. Η εφηβεία χάθηκε στον δρόμο, χάθηκε στην προσπάθεια. Έριξα μια κλεφτή ματιά στην οθόνη. Άναψε το φωτάκι. Έπειτα κενό.

Όνειρα γεμάτα.
Όνειρα, όπως τα θες.


Κατερίνα Λιάτζουρα
(από τη συλλογή της Η κρεμμυδαποθήκη)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου