Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας - "Άπιαστα" της Τζίνας Ξυνογιαννακοπούλου


Άπιαστα

Κυνηγώντας πεταλούδες σε κεριά αναμμένα ανάμεσα. Πασχίζω να τις φυγαδεύσω κι ας τσουρουφλιστώ. Μην τις πιάσει κανείς. Και σκόνη στα δάχτυλα μείνουν τα πολύχρωμα φτερά. Όνειρά μου.

*

Βλέποντας ξανά και ξανά παλιές ελληνικές ταινίες, λικνίζομαι στην αιώρα της νοσταλγίας. Με ζαλίζει η πύκνωση των δεκαετιών, η αραίωση της ελληνικότητας. Στου χρόνου την απόσταξη αναμείχτηκαν παλιές αναλογίες με καινούργιες. Και ζει αυτό που πέθανε, παραμένουν όσα χάθηκαν. Στη νιοστή επανάληψη έμαθα στο δράμα να χαμογελώ, με την κωμωδία να δακρύζω.

*

Τον Θεό αμφισβητούν κι ένα σύμπαν σκαλίζουν. Εκεί που το μισοεξηγούν μαζί και την αρχή των πάντων, ένα άλλο ξεπετιέται και σε νέες θεωρίες τους βυθίζει. Πρωτόνια σε αναμονή έκρηξης. Ελεγχόμενης. (Τότε πώς μεγάλης;)
Οι ερωτευμένοι, θεοί ο ένας του άλλου, βυθισμένοι στο μικρό μεγάλο σύμπαν. Την απεραντοσύνη των σωμάτων τους. Ίσως στην ανεξέλεγκτη έκρηξή τους, η αρχή.


Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου
από τη συλλογή της Αφύλακτο κενό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου