Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας - "Εκδοχές μιας λυπημένης άνοιξης"



Εκδοχές μιας λυπημένης άνοιξης

Εξέγερση της βιασμένης φύσης;
Προϊόν εργαστηρίου;
Εσκεμμένη διασπορά,
για να αφανιστούν οι ανεπιθύμητοι που περισσεύουν;
Οι ίδιοι πάντα αναλώσιμοι...
Χωρίς πολέμους.
Τι να σου κάνουν και οι πόλεμοι;
Χρήσιμοι. Και οι έμποροι όπλων τρίβουν τα χέρια τους.
Αλλά πόσους πια να αφανίσουν;
Παραγίναμε πολλοί.
Μια εκκαθάριση πού και πού είναι τελείως αναγκαία.
Λάθος σε πειράματα βιολογικού πολέμου;
Τι αγροίκος ο ιός... Αδιάκριτος.
Αδιακρίτως ξεκίνησε να ξεπαστρεύει.
Χοντρό το αστείο του.
Ξεγελά τους υπολογισμούς.
Παραβιάζει σύνορα διαμορφωμένα
από χιλιάδες παλιά αίματα,
σύνορα παγιωμένα από μυριάδες αρχαίες πληγές.
Περνά και θερίζει.
Αθώους.
Και πειραματόζωα.
Και τους πειραματιζόμενους πάνω στο θάνατο
των άλλων

Τούτη τη λυπημένη άνοιξη
φυλάξου...
Μην αγγίξεις.
Μη χαιρετήσεις.
Μη βήξεις.
Μη φταρνιστείς.
Μην πας στο θέατρο, στο σινεμά
στο γήπεδο, στη συναυλία, στη δουλειά
(για εκείνη την παρουσίαση βιβλίου βρήκες καλή δικαιολογία).
Μην αγκαλιάζεις.
Μη φιλάς.
Μην αγαπάς πολύ. Μη δένεσαι με κανέναν.
Φύλαξε. Προφύλαξε. Διαφύλαξε. Τον εαυτό σου.
Βάλε μάσκα.
Όλα τα χρόνια σου
αόρατες, αθόρυβες φορούσες
και τριγυρνούσες.
Ήσουν και τότε δημόσιος κίνδυνος.
Μα δεν το ήξερε κανείς.
Βάλε τώρα μια ορατή και κραυγαλέα μάσκα
αποδεκτή απ' όλους

Θέτουμε υποψηφιότητα για νεκροί.
Ο θάνατος ετοιμάζει αυτόγραφα και επισκεπτήρια.
Στο άνθος της ηλικίας μας.
Στο άνθος των εκκρεμοτήτων μας.
Στο άνθος της ευτυχίας.
Ίσως και της απελπισίας

Παραλύουν τα πάντα.
Η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία.
Λιγοστές οι Εντατικές.
Εκτοξευόμαστε στα τρομακτικά.
Κάθε στιγμή αστάθμητη, ασύμμετρη,
εκτροχιάζει τις μελέτες του ολέθρου.
Επιβάλλονται αποκλεισμοί και προγραφές.
Αυξάνεται κατακόρυφα η καχυποψία.
Σημειώνονται κρούσματα εικονικών σχέσεων,
μέσω οθόνης.
Η αφή ανακηρύχθηκε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Η βόλτα όμως ακόμα όχι...
Ούτε ο καφές στο χάρτινο ποτήρι...
Έλα. Μας περιμένει ένα παγκάκι.
Κανείς δεν θα μας καταδώσει.
Στη μια του άκρη εσύ, στην άλλη εγώ.
Μόνον δύο.
Τι όμορφα που απαγορεύτηκε ο συνωστισμός...
Μη φοβάσαι για μας.
Υπάρχουν και τα μάτια.
Υπάρχει και η εύγλωττη σιωπή.
Ας δούμε τώρα
πόσο περίεργα
και νικητήρια
θα ζήσουμε τον έρωτα
στα χρόνια τούτου του απρόβλεπτου λοιμού

Άννα Ε. Πετράκη
11/3/2020, αδημοσίευτο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου