Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας - "Νανούρισμα" της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου


Νανούρισμα

Άμμος ψιλή σας σκέπασε ρούχα μου ρημαγμένα
η αρμύρα σε κανάκεψε βλέμμα μου σφαλιστό
παραταγμένα άναρχα κι απ' τ' όνειρο κλεμμένα
τα φύκια σε παγώσανε κορμάκι μου ζεστό.
Να "τα φυλάξεις", γιόκα μου, να μην κρυφοκυτάξεις
τον νου σου να τον ακουμπάς στο μέρος της καρδιάς
κι όταν σωθεί το μέτρημα να βγεις να ξαναψάξεις
καλοσυνάτα πρόσωπα χαμόγελα ανθρωπιάς
είπα, μα 'συ ξεμάκραινες κι ούτε που με κοιτούσες
νόμισα πως αντρείεψες που πάτησες στεριά
κι ας μην την καταλάβαινα τη γλώσσα που μιλούσες
μου φάνηκε πως άκουσα το "φτου ξελευτεριά".


Κατερίνα Παναγιωτοπούλου
(αδημοσίευτο)




Σημ.: Η αγαπητή μας Κατερίνα Παναγιωτοπούλου μάς έστειλε το ποίημα ανταποκρινόμενη στο κάλεσμά μας για τη μικρή ανθολογία για τους πρόσφυγες και την ευχαριστούμε πολύ. Επειδή όμως είναι αδημοσίευτο, το μεταφέραμε στο "ποίημα της Δευτέρας". 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου