Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2019

Το ποίημα της Δευτέρας - "Στο λατρευτό αδιέξοδο του ιερού" του Αντώνη Ζέρβα



ΣΤΟ ΛΑΤΡΕΥΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ


1.

Στὴν κατοχή σου βρῆκα τὴν ἐλευθερία μου. Δὲν
 τὸ περίμεναν οἱ διαζεύξεις μου. Ξαφνιάστηκαν, ὅπως κι
ἐγὼ σὰν ἄκουσα μιὰ νεαρὴ νὰ τὶς οἰκειοποιεῖται.
             Ἠρέμησα σὰν εἶδα πὼς δὲν εἶσαι δούλα γιὰ νὰ
σὲ κρεμάσουν ἐν καιρῶ∙ πὼς δὲν ἔχω τίποτε νὰ φοβηθῶ
ἀπὸ τὸν ἀναπεταμό σου.

             Εἶσαι καὶ εἶμαι ὅσο μπορεῖ τὸ εἴμαστε. Πρὶν τὸ
σὺ και τὸ ἐγὼ γίνουν κειμήλια μέσα σὲ κορνίζες.

Τί ὡραιότερο ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀπὸ μιὰ παλιὰ
πέννα ποὺ ξαναγράφει χωρὶς νὰ πήζει τὸ μελάνι !


2.

Δὲν μπόρεσα ποτέ μου νὰ λατρεύσω
χωρὶς νὰ λαχανιάζω πάνω στὸ φθαρτό
καὶ πρόσκαιρο ἄνοιγμα μιᾶς πηγῆς
ποὺ ὅσο τρέχει, ἀμελεῖται.

Αὐτὸ καὶ μόνο ἀρκοῦσε
γιὰ νὰ σὲ κάνει λιγοστὰ
μισάνθρωπο, καὶ ἄρα λιγοστὰ
μισόθεο.

Τὸ παραπάνω θὰ ἦταν ψέμμα.


3.

Ἡ ἀναλφάβητη μελαγχολία λόγω τῶν πράξεων ποὺ νόμιζα
πὼς ἔχουνε κατεύθυνση. Μάθαινα τότε πὼς καμμιὰ πυξίδα
δὲν δείχνει τὸν ἀληθινὸ Βορρᾶ.

Πονᾶνε, πονᾶνε πολὺ οἱ πυρωμένες σχέσεις τῆς ἐλευθερίας.
Σουβλίζουν ἀκόμα περισσότερο μέσα στὸ βάλσαμο τοῦ
πεταχτάρη ὕπνου.

Κάθε φορὰ ποὺ μὲ μεθάει ἡ ἀρχαία Ἀφροδίτη, προβάλλει
στὴν ἄκρη τῆς πηγῆς ἡ ἄγρια παρθένος μὲ τὸ τόξο της, λὲς
κι εἶμαι ἄγριο θηρίο.

Ἐδῶ, ἡ δίψα δὲν εἶναι δωρεάν, οὔτε ὁ Βορρᾶς. 


4.


Ἐκεῖθε χωρὶς περιγραπτὸ ἐκεῖ
τὸ ἀσύλληπτο, μὰ κάθε φορὰ κυκλωτικά
νοούμενο πλὴν ἀκατοίκητο στοὺς πάγους.


Άντώνης Ζέρβας 

2017
(ἀδημοσίευτο)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου