Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2020

Το ποίημα της Δευτέρας - "Δώσ' μου τα κύματα" της Χριστίνας Οικονομίδου



Δώσ' μου τα κύματα

Τα κύματα δώσ' μου,
αυτά που σπάνια έρχονται
ως το κατώφλι του σπιτιού μου
[όταν η φύση μου μιλά σαν θάλασσα ζεστή,
απαξιώνοντας την ανυπόφορη αιωνιότητα].

Θάνατος, ξέρω, πάει να πει τελείωσε
μηδέν εις το πηλίκον,
αλλ' όμως μοιάζει με παρηγοριά αυτό
αν το καλοσκεφτείς
όταν τα σύννεφα κυριολεκτούν
περιφρονώντας τη φθορά
κι ό,τι ακόμα μας λυγίζει

[οικτίροντας και κοροϊδεύοντας
ακόμα και αυτήν
την ταπεινή, κουρελιασμένη Αθανασία
του καρδιακού μου φίλου
που έχει ήδη εξαντληθεί
περιδιαβαίνοντας τα ποιήματά μου].

[-'Ομως τη θάλασσα
δεν ξέρω να την έχουν εξαντλήσει] 

Και ναι, ο θάνατος δεν είναι παρά θάνατος
ακόμα και αν έχει προηγηθεί
μια ολονυκτία αγάπης.
Μα δες, ολόκληρη η ζωή μας ένα βαλς,
βροχή απαλή που γλιστρά
απ' τα δέντρα στο πρόσωπο,
έν' αδέξιο ταγκό σε λαϊκές γειτονιές και φαβέλες
να γλείφει το μέλι απ' τις ρώγες των μελισσών.

Κανείς νικητής στο τέλος του χρόνου·
μονάχα ένα λεωφορείο 
με τα μάτια κλειστά·
έτοιμα ωστόσο ν' αναμετρηθούν
με το αδιανόητο.

Γι' αυτό σου λέω
δώσε μου τα κύματα,
εκείνα που δεν το διστάζουν
ν' ανοίξουν ένα άλφα
στο ωμέγα της επιθυμίας,
αφομοιώνοντας τον βίο μας
[όσο ακόμα είναι καιρός]
στο σώμα ενός χελιδονιού,
νομίμως απαλείφοντας 
τόσους χειμώνες.


Χριστίνα Οικονομίδου
από τη συλλογή της M' έναν χορό στο στόμα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου