Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Μικρό αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα ποίησης

Το στίγμα λόγου συνεχίζει τον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας ποίησης, με ποιήματα από τις νέες ποιητικές συλλογές των ποιητών Φιλέα Τετράζη Το χρηματοκιβώτιο της μνήμης και Ανδρέα Καρακόκκινου Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό.

Φιλέας Τετράζης

Στη νέα ποιητική συλλογή του ο Φιλέας Τετράζης μιλάει για τα τιμαλφή που διαφυλάσσει στο χρηματοκιβώτιο της μνήμης, τις αγαπημένες συνήθειες, τη μοναξιά, τον έρωτα και φυσικά την ποίηση, με τη γνωστή εξομολογητική του διάθεση.


Η ΡΟΥΤΙΝΑ
Πάρκαρε το αυτοκίνητο δεξιά
περπάτησε μέχρι την παραλία
η θάλασσα πάντα χρώμα μπλε βαθύ.
Άφησε δυο τρία αποτυπώματά του
στη βρεγμένη άμμο
να γυρίσει πίσω είναι νωρίς για μεσημέρι
κι ώσπου να πάρει την απόφασή του
ένα μικρό κύμα που έπαιζε στο γιαλό
του έβρεξε τα παπούτσια
και
«Κάτσε καλά» του είπε θυμωμένος
Πηδώντας ένα βήμα πίσω στα στεγνά.

Μετά έριξε ένα λοξό βλέμμα
στη θάλασσα που’ χε χρώμα μπλε βαθύ
και αναστέναξε ευχαριστημένος
ωραία βόλτα σήμερα σκέφτηκε
έσπασα την πεζή ρουτίνα
και ψιθύρισε πικρά μετανιωμένος
«Λάθος μου να μαλώσω το μικρό κύμα
που ‘θελε με τα παπούτσια μου να παίξει».


ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΣΜΕΝΩ 
Τίποτε δεν προσμένω πια
κάθε μέρα κάτι χάνω
ένα γεγονός, ένα φίλο, μια ανάμνηση.
Γίνομαι πιο μοναχικός, θα έλεγα
μίκρυνα τόσο που καμμιά φορά
σαν περπατώ στην πόλη
κανένας δεν με βλέπει.
Μου’ ρχεται να φωνάξω «Ε, υπάρχω».

Μπορεί να είναι φαντασίες όλα
νομίζω πάντως πως κάποιος με κρυφοκοιτά
ο αδελφός του Ύπνου ίσως
παμπόνηρος ως είναι γυροφέρνει
και πάντα του αρέσει να αιφνιδιάζει.

Αλλά εγώ τον γελοιοποίησα μια μέρα
άσε το κρυφτούλι του είπα
κι έλα σπίτι όποτε θέλεις
να σε κεράσω ένα κρασί
και μιλάμε για τις διαφορές μας ντόμπρα.


ΤΟ ΚΕΡΙ
                  Στην Άννα
Τόσα χρόνια πέρασαν
και το κερί στο μανουάλι της καρδιάς της
είναι ακόμα αναμμένο
σημάδι αναμφισβήτητο πως μ’ αγαπά.
Το είχα εγώ με θαύμα ανάψει
Όταν μπορούσα τότε
που ήμουν είκοσι χρονών.
Θα σβήσει κάποτε
αναρωτήθηκα με δέος ένα βράδυ!
Διαισθάνθηκε το ερώτημα εκείνη
και «όχι» μου είπε αποφασιστικά
στρέφοντας σε μένα τη ματιά της.

Για τη γυναίκα μου σας λέω
που ήρεμη κάθεται και ονειροπολεί
Χριστουγεννιάτικα
με τη φωτογραφία των εγγονιών στο χέρι
στο ζεστό μας τζάκι δίπλα.


ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Κι αν γέρασα
τίποτε δεν μ’ εμποδίζει να θυμάμαι
στο χρηματοκιβώτιο της μνήμης εξάλλου
φυλάω τον θησαυρό μου.

Ένα περίπατο στην Ακρόπολη
την σελήνη με το κίτρινο φουστάνι
τα κορίτσια που αμίλητα σαν τις Καρυάτιδες
μας μοίραζαν προσδοκίες τον Απρίλη
τα χρόνια
που απροσδόκητα μας πρόδωσαν
και απέδρασαν τόσο ξαφνικά.

Τίποτε αληθινά δεν μ’ εμποδίζει
να θυμάμαι
φυλαγμένα καλά ως είναι όλα
στο χρηματοκιβώτιο της μνήμης.


ΚΑΚΟΒΟΥΛΕΣ ΔΙΑΔΟΣΕΙΣ
Παραπαίει η Ποίηση διαδίδουν
σαν μεθυσμένος που βγαίνει από ταβέρνα
μεσάνυχτα να πάει σπίτι.

Άλλοτε σπαθί κρατούσε κοφτερό
στον πόλεμο σαν έκανε γιουρούσι
και ήταν αυτή που σήκωνε ψηλά
τη ματωμένη μας σημαία όταν
έπεφτε από τα χέρια του νεκρού σημαιοφόρου.
Οι παλιοί την θυμούνται αντάρτισσα
και οι νέοι ακόμα στο πλευρό των πληγωμένων.

Εγώ τη γνώρισα μετά τον πόλεμο
ως έμορφο σεμνό κορίτσι
πουλούσε λουλούδια στους περαστικούς
στους ερωτευμένους τα χάριζε χαμογελώντας.
Μου εξομολογήθηκε μια νύχτα
που αγρυπνούσα
πως ζει μαζί μας τρεις χιλιάδες χρόνια
είναι ελληνικής καταγωγής
φίλη της Σαπφώς και του Αισχύλου.

Γι’ αυτό σας λέω
μην ακούτε κακόβουλες διαδόσεις
η Ποίηση στέκει ορθή, δεν παραπαίει.


Ανδρέας Καρακόκκινος

Η ποίηση του Ανδρέα Καρακόκκινου έχει έναν μοντέρνο ρομαντισμό που πηγάζει από αρχαίες ρίζες, εκεί που γεννήθηκαν οι πρώτοι όρκοι και οι έννοιες παραμένουν ατόφιες. Ο ποιητής, θαρρείς λαθρεπιβάτης σε πειρατικό, τις νύχτες κλέβει από τους πειρατές της ζωής τους θησαυρούς εκείνους που δίνουν στην ύπαρξη μας νόημα. Στην ποίησή του πρωτοστατεί ο έρωτας εκείνος που δοξάζει τη στιγμή, ακυρώνει το θάνατο και ξεγελάει το χρόνο. Το όραμα του ποιητή είναι να εκκινήσει απαρχής τον κόσμο.


ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΕΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ
Τις νύχτες ταξιδεύουμε
λαθρεπιβάτες σε πειρατικό καράβι
κρυμμένοι πίσω από ξύλινα βαρέλια
περιμένουμε τους πειρατές
ν’ απλώσουν τα κλεμμένα
στο κατάστρωμα.

Ψάχνουμε στα σκοτεινά για κείνα
τα χαμένα όνειρα, το γέλιο μας
και το ασημένιο δαχτυλίδι,
τ’ αστέρια που έπεσαν
τις καλοκαιρινές βραδιές
και το μεταξωτό μαντήλι της κόρης.

Πριν το ξημέρωμα κατεβαίνουμε στ’ αμπάρι
αναζητούμε χάρτες με το νησί των θησαυρών
κι εκείνο το παλιό βιβλίο ποιημάτων.

Ύστερα κλέβουμε ρακί
μεθάμε μάταιες ελπίδες
και κοιμόμαστε στο ίδιο όνειρο λαθρεπιβάτες.


TANGO ARGENTINO
Κόκκινη φλόγα
στροβιλίζεται στους ρυθμούς
ενός tango argentino
και φλεγόμενες καρδιές
καίγονται
στους εξώστες του μεσονυκτίου.
Εσύ αιωρείσαι αγέρωχη
πύρινη οπτασία.

ΜΕΣΟΝΥΧΤΙ
Ένα βιβλίο ανοιχτό
στα πόδια σου
κι εσύ ταξιδεύεις
σ΄απόκρυφους πολιτισμούς
παίζοντας με τις λέξεις.
Μια πεταλούδα πολύχρωμη
κάθεται στα μαλλιά σου
νομίζοντας είσαι η άνοιξη.
Κάπου μακριά ένα ακορντεόν
Στολίζει τις σελίδες
κι ένα φως αχνό
χορεύει στα μάτια σου
στη ράχη της βελόνας
που δείχνει μεσονύχτι.


ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑ
Το αντιφέγγισμα
της εικόνας σου
ένα αστέρι ροδοπέταλο
που ξημερώνει ανατολή
πριν γεννηθεί ο ήλιος
το πρώτο φιλί
στα χείλη του καλοκαιριού
πριν χαράξει η μέρα
το σκίρτημα
του ερωτευμένου ονείρου
που αναζητά το φως
πριν ανοίξουν τα μάτια.

Το αντιφέγγισμα
της εικόνας σου
ένα ασημένιο δάκρυ
σε νυχτερινή πολιορκία
που κυλά στις χορδές του ουρανού
και αφήνει ήχους μουσικούς
να γίνουν κελάδισμα αηδονιού
τραγούδι εωθινό και μελωδία
αέναο σφιχταγκάλιασμα
σ’ ένα μοναδικό χορό
αρχέγονο, ερωτικό
στο πλάτωμα του Αποσπερίτη.


ΚΟΚΚΙΝΗ HARLEY
Απόδραση
μ’ ένα όνειρο στη τσέπη
σε μια Harley κόκκινη
να γίνω ένα με τον αγέρα.

Σε μια διαδρομή
χωρίς προορισμό κι υποχωρήσεις,
χωρίς το ανελέητο κυνηγητό
των πεπραγμένων.

Στην άσφαλτο
που θα κοχλάζει ερωτηματικά
σαν καζάνι της κόλασης,
απάντηση καμιά.

Σε δυο ρόδες
θ’ αναζητήσω την ταχύτητα
που έχει το φως
πριν έρθει το σκοτάδι.

Η ελευθερία της ψυχής
σε μια βελόνα του καντράν
που όλο ανεβαίνει ν’ αγγίξει
τέρμα της ζωής.

Επιλογή για το στίγμαΛόγου:
Κατερίνα Τσιτσεκλή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου