Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Το "Έρεισμα"

Το πιο πρόσφατο τεύχος αρ.42(3)
Το Έρεισμα και η Ομπρέλα ήταν τα δύο πρώτα περιοδικά τα οποία δημοσίευσαν άρθρα μου. Ειδικά ο Χρήστος Μαχαιρίδης, εκδότης του Ερείσματος, εκτός από άρθρα, με εμπιστεύθηκε να πάρω και συνεντεύξεις για λογαριασμό του περιοδικού κι έτσι βρέθηκα, σε ηλικία 20κάτι μόλις ετών, να κρατάω ένα κουτί γλυκά και να χτυπώ το κουδούνι της θρυλικής Κωστούλας Μητροπούλου που δεν αποκλείεται το όνομά της να μη σας θυμίζει σήμερα κάτι, μόλις όμως σας πω ότι είναι εκείνη που έγραψε το "Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία" θα καταλάβετε αμέσως, αν όχι για ποια σας μιλάω, το μέγεθος του θρύλου που αποτελούσε.

Μεσολάβησαν αρκετά χρόνια από τότε και πολλά, πάρα πολλά ενδιαφέροντα άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο Έρεισμα. Θα αναφέρω, ενδεικτικά, τα: "Ο ελληνικός τύπος στη Μαύρη Θάλασσα" (τεύχος 2), "Κρητική μαντινάδα: Ορισμός, γλώσσα, μετρική, ομοιοκαταληξία" (τεύχος 5-6), "Ο Μάνος Χατζηδάκης για τον Λουδοβίκο των Ανωγείων" (τεύχος 9), "Συμβολικές και χωρικές πραγματώσεις του μύθου του Οιδίποδα" (τεύχος 14-15), το αφιέρωμα στον Μεταμοντερνισμό που επιμελήθηκα στο ίδιο τεύχος,  "Το μέλλον των cartoon συναντά τα χρόνια της αθωότητας" (τεύχος 17).

Το Έρεισμα δημοσιευόταν πάντα στα Χανιά, όμως τα πρώτα έτη είχε πανελλήνια κυκλοφορία. Πρωτοεμφανίστηκε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων τον Απρίλιο του 1995. Πέρα από το ενδιαφέρον περιεχόμενό του, βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η καλαισθησία. Το στήσιμο και η καλλιτεχνική επιμέλειά του γινόταν από το αρχιτεκτονικό γραφείο Anamorphosis και η αισθητική αρτιότητα του περιοδικού ήταν υποδειγματική, το ίδιο και η τυπογραφία του.

Το περιοδικό σταμάτησε να βγαίνει στο διπλό τεύχος 38-39, το οποίο σηματοδότησε το τέλος της πρώτης του περιόδου. Όμως, το 2017 το Έρεισμα άρχισε να κυκλοφορεί ξανά! Ασπρόμαυρο πλέον, με εξίσου άρτια αισθητική, παρ' ότι δεν συνεργάζεται πια με την Anamorphosis. Όπως έγραψε και ο Χρήστος Μαχαιρίδης στο εκδοτικό σημείωμα του τεύχους 40(1): "Ας μην αναζητήσουν στο τεύχος αυτό οι φίλοι του περιοδικού το Έρεισμα των χρόνων που πέρασαν, αλλά το Έρεισμα του σήμερα. Αυτό δεν αφορά τους σκοπούς του περιοδικού, αλλά τις σημερινές πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες που δεν επιτρέπουν την έκδοση ενός περιοδικού εφάμιλλου με το Έρεισμα της δεκαετίας του 2000, που συγκαταλέγεται επάξια στις πρώτες θέσεις των περιοδικών εντύπων λόγου και τέχνης".

Οι σκοποί του αναφέρονται λίγο παρακάτω: "Το Έρεισμα βυθομετρά το παρελθόν και κοινωνεί το παρόν. Παγιδεύει την απάτη και την παραπληροφόρηση. Σαστίζει την πλήξη και τροφοδοτεί με το αίμα του την ελπίδα. Κατοικεί στις πληγές του πολιτισμού μας αναζητώντας Θεσπιείς" και είναι ίδιοι κι απαράλλαχτοι με εκείνους του τεύχους αρ. 1.

Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ τον πρόλογό μου στο τομίδιο των περιεχομένων του περιοδικού για τα τεύχη 1-29: "Όλα ανασυντάσσονται υπό το φως του ήλιου, υπό το φως της επιθυμίας, της τέχνης και της γλώσσας. Παίρνουν νέα μορφή στο φιλόξενο περιβάλλον μιας ψυχής, ενός περιοδικού. Προβληματισμοί για τον πολιτισμό, αναφορές στις αλησμόνητες πατρίδες, στις πόλεις της Κρήτης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, δηλώσεις αποφασιστικές για την πορεία του περιοδικού, δεμσμεύσεις, ποίηση, γλυπτική, φωτογραφία, γελοιογραφία, τόνοι από θέατρο, ζωγραφική, πεδία μαχών, μνήμες που άλλοτε πονούν και άλλοτε λυτρώνουν, τόνοι φιλοσοφίας, αποχρώσεις λογοτεχνίας, όνειρα, έρωτας, έρωτας, έρωτας. Το οδοιπορικό ενός περιοδικού, η ψυχή του εκδότη ανεμισμένη στις σελίδες του, χαρτογραφημένη στα εκδοτικά σημειώματα. 

Η ζωή μας πράγματι αρχίζει εκεί που τελειώνουν τα όνειρά μας".

Και όχι μόνο. Καλώς μας επέστρεψες Έρεισμα!

Χριστίνα Λιναρδάκη

1 σχόλιο:

  1. Εξαιρετικό περιοδικό! Τι μου θυμίσατε... Ήμουνα κι εγώ τακτική αναγνώστρια, έχω ακόμη τεύχη του. Μακάρι στη νέα περίοδο να μακροημερεύσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή