Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Ξανά από την αρχή

Και ενώ περιμένουμε να έρθει το φθινόπωρο να μαλακώσει με τις βροχές του τη σκληράδα από την εξαντλητική ζέστη του καλοκαιριού, η καρδιά του blog μας αρχίζει δειλά να ξαναχτυπά, υπενθυμίζοντας ότι το στίγμαΛόγου, σε δύο μήνες και τέσσερεις ημέρες από σήμερα, θα κλείσει αισίως πέντε χρόνια ζωής.

Ζωής, γράφω τη λέξη χωρίς εισαγωγικά, γιατί αυτό που διαβάζετε είναι αποτέλεσμα αυτού που ζούμε. Γιατί το στίγμαΛόγου είναι κάτι που ζούμε, που αγαπάμε και που προσπαθούμε να το φροντίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Εξ άλλου δεν είμαστε μόνο η Κρις Λιβανίου και εγώ, υπάρχουν και άλλοι τακτικοί συνεργάτες που ελπίζουμε φέτος να εντάξουμε στη συντακτική μας ομάδα: η Κατερίνα Τσιτσεκλή, ο Απόστολος Σπυράκης και ο Λουκάς Θεοχαρόπουλος είναι τρεις από αυτούς. Ασφαλώς δεν είναι οι μόνοι: αν ανατρέξετε στους «Αρθρογράφους» στη δεξιά στήλη του blog, θα δείτε έναν εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό ατόμων που μας τίμησαν κατά καιρούς με τις συνεργασίες τους. Ακόμη και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, περιμένουν στην ουρά κείμενα για να δημοσιευθούν στο στίγμαΛόγου – πράγμα που μόνο χαρά μας δημιουργεί. Και, φυσικά, είμαστε πάντα ανοικτοί σε συνεργασίες. Γι’ αυτό και σας προτρέπουμε να μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας ώστε να διερευνήσουμε αν μπορούμε να φιλοξενήσουμε κείμενό σας.

Όμως ξεκίνησα αυτή την ανάρτηση γράφοντας πως, όπου να’ ναι, το στίγμαΛόγου θα κλείσει πέντε χρόνια. Και τώρα σκέφτομαι ότι τα πέντε αυτά χρόνια δεν ήταν εύκολη πορεία, ήταν όμως σίγουρα ενδιαφέρουσα. Περάσαμε στιγμές χαράς, όπως στις δύο εκδηλώσεις που διοργανώσαμε, την πρώτη μόνοι μας με θέμα «Πού εξαφανίστηκε η ποίηση;» [δείτε σχετικά εδώ, εδώ και εδώ] και τη δεύτερη με θέμα «Η ποίηση στην εποχή του διαδικτύου»,  σε συνεργασία με το περιοδικό vakxikon.gr και το blog varelaki.gr της Ασημίνας Ξηρογιάννη [δείτε εδώ]. Περάσαμε όμως και στιγμές δύσκολες, όπως εκείνες που η γνώμη μας προκάλεσε συγκρούσεις με ποιητές ή εκείνες που η αναδημοσίευση κειμένων στην ενότητα «διαβάσαμε…» έγινε το έναυσμα να μας απειλήσουν με μηνύσεις. Έτσι είναι όμως τα ωραία ταξίδια. Έχουν τα καλά, έχουν και τα άσχημα. Έχουν απ’ όλα. Ακριβώς όπως η ζωή.

Και φυσικά δεν θα είχαν τίποτα, αν δεν είχαν εσάς που μας διαβάζετε. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που στο Facebook έχουμε φθάσει σχεδόν τα 2.000 like αυτή τη στιγμή. Ο αριθμός είναι εκπληκτικός, αν σκεφτεί κανείς ότι γράφουμε για κάτι που διαβάζουμε μόνο όταν πιστεύουμε ότι είναι άξιο λόγου - και αυτό συνήθως λίγοι μπορούν να το εκτιμήσουν... Δεν γράφουμε δηλαδή για να κάνουμε χάρη σε κανέναν, ούτε για να ανταποδώσουμε χάρες.

Όμως, γιατί επιμένουμε να γράφουμε; Αφού δεν πληρωνόμαστε, αφού δεν έχουμε τίποτε να αποκομίσουμε από αυτή μας την ενέργεια. Αφού φτάσαμε στο σημείο να κακοκαρδιζόμαστε και να μας απειλούν.

Γράφουμε επειδή η ανάγνωσή μας, κάθε ανάγνωσή μας, είναι μια αποδοχή του ότι δεν γράφουμε εντέλει τίποτα, απλώς αποδεχόμαστε τη γραφή του εκάστοτε συγγραφέα ή ποιητή και με αυτήν την αποδοχή μας κάνουμε μια κίνηση θετική: ασχολούμαστε με ένα τίποτα (τίποτα δεν κάνει η ανάγνωση και έχουν όλα συντελεστεί, όπως είπε ο M. Blanchot) που καθιστά την ανάγνωση μετωνυμία της γραφής (κατά τον Γ. Βέλτσο).

Γράφουμε για να πεθάνουμε κάθε φορά ως συγγραφείς του τίποτα, αφού πρώτα γεννηθήκαμε ως αναγνώστες του κάτι (κατά R. Barthes) επειδή επειδή πέντε χρόνια πριν αναρωτηθήκαμε ποιο είναι το καθήκον του ποιητή, ποιο το καθήκον του κριτικού και ποιο το καθήκον του αναγνώστη -  ακόμη ψάχνουμε τις απαντήσεις. Γράφουμε επειδή αγαπάμε να διαβάζουμε τις αφηγήσεις των άλλων. Και επειδή πιστεύουμε ότι μέσα στο χάος της σημερινής εκδοτικής πανσπερμίας, πρέπει να υπάρχουν φωνές που να βοηθούν τους υπόλοιπους αναγνώστες να βγάζουν άκρη.

Σας ευχαριστούμε που μας διαβάζετε.

Χριστίνα Λιναρδάκη



Αναφορές: (α) Μ.Blanchot, Ο χώρος της λογοτεχνίας, μτφρ. Δημήτρης Δημητριάδης, εκδ. Εξάντας, 1985 - (β) Γ. Βέλτσος, πρόλογος στο R.Barthes: Eικόνα-Μουσική-Κείμενο, μτφρ. Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον, 2007 - (γ) R.Barthes, "Ο θάνατος του συγγραφέα", Μαντεία, V, 1968.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου