Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

"Ο άνθρωπος τανκ" του Γιώργου Λίλλη

λίγο πριν το μεσημέρι, φορώντας ένα λευκό πουκάμισο
και κρεμώντας μια σακούλα παντοπωλείου στα χέρια
στέκεται μπροστά σε μια σειρά από άρματα μάχης
στην πλατεία Τιεν Αν Μεν της Κίνας
«υψώνοντας τη γυμνή γροθιά του μπροστά σε ένα Τανκ»
όπως έγραψε κάποτε ο Καμύ


(από το ποίημα “The tank man”)


Πολύ διαφορετικός από την προηγούμενη συλλογή του, τον Αρλεκίνο, όπου υπερίσχυε η νοσταλγική διάθεση και ο ενθουσιασμός μπροστά στο θαύμα της ζωής, ο άνθρωπος τανκ θα μπορούσε να είναι ένα μανιφέστο. Γραμμένος μέσα από την περσόνα ενός εφήβου (ή ενός ωριμότερου με εφηβική διάθεση) που επαναστατεί ενάντια στην πατρική φιγούρα, τα καθωσπρέπει και τον κόσμο γενικά, ο άνθρωπος τανκ έχει αφυπνιστική επίδραση, καθώς μιλά για τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε όλους μας, τη δύναμη να αντισταθούμε σε ό,τι μοιάζει αναπόφευκτο και καθορίζει τη ζωή μας, να αντιτάξουμε τον λόγο μας στον λόγο κάθε είδους αυθεντίας και να ορίσουμε μόνοι μας την προσωπική μας πορεία, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι πορεία σύγκρουσης ενάντια σε οτιδήποτε μη αποδεκτό.

Η σύγκρουση μερικές φορές μοιάζει η μόνη λύση και όλοι μας περάσαμε από φάσεις της ζωής μας που η αναρχία έμοιαζε ελκυστική εναλλακτική. Ωστόσο, μεγαλώσαμε και μάθαμε στο μεταξύ ότι χωρίς έναν βαθμό συμβιβασμού ο βίος γίνεται αβίωτος. Αυτό ισχύει ακόμη κι όταν κάποιος κινείται στα όρια της επιβίωσης – ίσως ιδίως τότε. Όπως και να 'χει η οργή είναι δικαιολογημένη και ανθρώπινη, το ίδιο και το παράπονο.

Ενδιαφέρουσα η επανάληψη στίχων ως κατάληξη ορισμένων ποιημάτων, δίνει μια ποιότητα ρεφρέν που όμως μάλλον απαλύνει, αντί να ενισχύει, την πρότερη εντύπωση. Ο Γιώργος Λίλλης διατηρεί τη δύναμή του στον τρόπο που γράφει, διατηρεί την έντονη και ανάγλυφη εικονοποιία του, την καλή του σχέση με το απροσδόκητο και τη φαντασία, εξακολουθεί να προτιμά τη διατύπωση νοημάτων με βάθος, ενώ την ίδια στιγμή επιτυγχάνει μια καλή ισορροπία ανάμεσα στην ευαισθησία και το παράπονο, μια ισορροπία που συγκινεί.

Δεν μπορώ, λόγω επαγγέλματος, να μη σημειώσω τα ορθογραφικά λάθη στη συλλογή, αποτέλεσμα προφανώς πλημμελούς επιμέλειας από την πλευρά του εκδοτικού οίκου.

Χριστίνα Λιναρδάκη



Ένα ποίημα από τη συλλογή:

Τα καλύτερα μυαλά


Παπαγαλίες
και φτηνά στιχάκια
σε σχολεία, έδρανα
και παρακλήσεις

τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου
δεν τα έφαγε η ξενιτιά
αλλά οι υποκλίσεις

βολεμένοι όλοι σε μια ζωή
από δεύτερο χέρι
στέκω αμήχανος
χωρίς πια να ξέρω
ναι, χωρίς πια να ξέρω.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου