Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Σφηνάκια του Ιούνη



"Απρόσωπα φαγιούμ" του Αντρέα Πολυκάρπου

Αλληγορικός λόγος και έντονος συμβολισμός στη θεματολογία, ο οποίος μάλιστα κινείται τόσο σε βιβλικά όσο και σε αρχαιοελληνικά νερά, αυτά είναι δύο από τα βασικότερα στοιχεία της συλλογής του Αντρέα Πολυκάρπου. Ένα ακόμα είναι η θέση του ποιητή ως Εγώ στα ποιήματα, απομακρυσμένη σε ένα βαθμό από τα τεκταινόμενα αλλά όχι αποστασιοποιημένη: αρκετά συχνά επιλέγει για τον εαυτό του τον λόγο του αφηγητή.

Ακριβώς λόγω του έντονου αλληγορικού στοιχείου, διατηρώ επιφυλάξεις ως προς την σύνδεση που μπορεί να επιτύχουν τα ποιήματα με τον αναγνώστη, δεδομένου ότι ο αλληγορικός κόσμος μπορεί πολύ γρήγορα να μετατραπεί σε προσωπική υπόθεση και ατομικό ταξίδι του δημιουργού, αφήνοντας στο περιθώριο όσους δεν καταλαβαίνουν.

Το ερωτικό στοιχείο, σωματοποιημένο χωρίς όμως να χάνει το περίγραμμα της ψυχικής επαφής, είναι ένα από τα δυνατά στοιχεία της συλλογής και διαφαίνεται σαν ένας άξονας που θα μπορούσε να πάει τον αναγνώστη ένα βήμα πιο πέρα:

(...)
Ακούω τα βογγητά σου
να ξεψυχούν σε ξένα λιμάνια,
σε λευκά ξωκλήσια
στρωμένα με αλάτι
(…)

Η πρωτοτυπία και η φρέσκια ματιά είναι αυτό που κατά τη γνώμη μου λείπει από το σύνολο της συλλογής, παρόλα αυτά το «Το Σχολείο» είναι ένα από τα λίγα ποιήματα που αφήνει μια γεύση ενηλικίωσης και γιατί όχι, ακόμα και αισιοδοξίας.

Η συλλογή αποτελείται από έναν αριθμό ποιημάτων αρκετά μεγάλο ώστε να δίνει μια σαφή εικόνα, αναρωτιέμαι μόνο τι θα συνέβαινε αν ο ποιητής ξέφευγε από τη δική του πεπατημένη για να αναζητήσει τις απαντήσεις του αλλού. Και ενδεχομένως και τις ερωτήσεις.

Κρις Λιβανίου


"Ερυθρόλευκη τρέλα - κόκκινες τουλίπες στον Κολωνό" του Κώστα Κρεμμύδα

Ένα βιβλίο για τον Ολυμπιακό; Όχι μόνο. Ο Ολυμπιακός, ιδωμένος μέσα από τα μάτια ενός όχι πολύ γνωστού ποδοσφαιριστή, του Α. Παπάζογλου, γίνεται το σκηνικό για ένα αφήγημα που αγκαλιάζει πρώτα απ' όλα την ιστορία του Κολωνού από την ένδοξη αρχαιότητα (με αναφορές στον Οιδίποδα και το τέμενος των Ερινύων) μέχρι τη σημερινή υποβαθμισμένη του κατάσταση. 

Πολλές οι προσωπικές αναμνήσεις, πολλά τα περιστατικά που στοιχειώνουν τη μνήμη, αλλά και την περιοχή, και με τα χρόνια έχουν μετατραπεί σε αστικούς μύθους. Από μια τέτοια εμβριθή κατάθεση δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει η αριστερά, που χρωματικά και δικαιωματικά αξιώνει κι αυτή μια θέση στο βιβλίο. Ένα απολαυστικό ανάγνωσμα, που κυλάει αβίαστα και νοσταλγικά, με τον ονειροπόλο και παθιασμένο τρόπο του Κώστα Κρεμμύδα.


"Άστεγη αγάπη" της Φανής Αθανασιάδου

Έχω ξαναγράψει για την ποίηση της Φανής, η οποία εξέδωσε πρόσφατα τη νέα της συλλογή με τίτλο Άστεγη αγάπη. Στη νέα της συλλογή, ο λυρισμός βρίσκει άρτια έκφραση. Με τη γνωστή της υφολογική απλότητα, η Αθανασιάδου καταφέρνει να χτίσει δυνατές εικόνες που συγκινούν τον αναγνώστη:

Το Α του γυρισμού
όπως ανασφάλεια,
αδυναμία
ανεπάρκεια…
(από το ποίημα «Ο γυρισμός»)

Μέσα στην ωραία τακτοποιημένη γενικά συλλογή της, κρύβονται μικροί θρήνοι: τσίγκινες σκάλες που δυσκολεύεται να ανέβει, ύστατοι αποχαιρετισμοί, η μοναξιά «που γίνεται θηλιά/έτοιμη να μας πνίξει», ο κύριος κορμός που μένει ακινητοποιημένος από καιρό. Κρύβεται επίσης ένας κόσμος που, μέσα στην ομορφιά του, δεν παύει να είναι απειλητικός: «πριν βγουν τα μεσάνυχτα οι λύκοι στην πόλη/να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα».

Η ποίηση της Φανής Αθανασιάδου είναι ένα γάργαρο ρυάκι, ένα ρυάκι που σύντομα γίνεται ποταμός για να καταλήξει να χυθεί σωτήρια στη μεγάλη ανοιχτή θάλασσα.

Χριστίνα Λιναρδάκη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου