Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

"Τύχη στα τείχη" της Γεωργίας Μακρογιώργου



Σύντομο, σύγχρονο μέχρι σημείου «ειδησεογραφικού», ακριβές σε γενικές γραμμές ως προς τον τελικό στόχο, επίκαιρο αναγκαστικά, το Τύχη στα τείχη της Γεωργίας Μακρογιώργου έχει τη μεγάλη αρετή του να γεμίζει τον αναγνώστη τρυφερότητα. 

Όλοι μας γνωρίζουμε από πρώτο χέρι την πραγματικότητα που περιγράφει, είναι αυτή η καθημερινότητα από την οποία δεν μπορεί κανείς εύκολα να αποδράσει (και να πάει πού;), αλλά μένει κλειδωμένος σε συνθήκες συνεχώς μεταβαλλόμενες από δυνάμεις που τον έχουν μακράν ξεπεράσει. Δεν διαβάζουμε κάτι ιδιαίτερα πρωτότυπο στο βιβλίο τουλάχιστον με την έννοια του γενικού πλαισίου, δεν του λείπει όμως ούτε το ενδιαφέρον, ούτε και η συναισθηματική εμπλοκή. Για την ακρίβεια, επειδή οι άνθρωποι που συναντά κανείς διαβάζοντας είναι μορφές τόσο γνωστές που φτάνουν να είναι οικείες, ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να τις ντύσει με μια τρυφερότητα που τελικά γίνεται το κύριο συστατικό του έργου. 

Η διακεκομμένη γραφή βγάζει αρκετές φορές μια αγωνιώδη ανάσα, και έτσι αυτοί που διαβάζουν την ιστορία και αυτοί που την ζουν βρίσκονται κατά κάποιο τρόπο στο ίδιο μήκος κύματος: βλέπουν, ακούν και αισθάνονται τα ίδια πράγματα. Κατά τη γνώμη μου το ενδιαφέρον του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς εκεί, στην οικειότητα μεταξύ αγνώστων. Είναι αυτή η αίσθηση ότι για τους όποιους λόγους δεν σου φτάνει ο αέρας, ο χρόνος, οι στιγμές που σου μένουν να ζήσεις που κάνει το βιβλίο να «προσκολλάται» στην μνήμη του αναγνώστη, που του προσφέρει κοινό έδαφος επικοινωνίας και συνεννόησης με άλλους ανθρώπους, άγνωστους αλλά τελικά δυνητικά δικούς του. 

Η συγγραφέας κάποιες φορές είναι σαν να σβήνει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία με τη γόμα, δεν τα εξαλείφει δηλαδή τελείως αλλά αφήνει ένα ίχνος, μια μουτζούρα, ίσα-ίσα για να μείνει η υποψία του ορίου, εκεί που ήταν πριν ακυρωθεί. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό λειτουργεί θετικά γιατί εκθέτει περισσότερες από μία εκδοχές μιας ίδιας τελικά πραγματικότητας, σε κάποιες άλλες όχι, γιατί δημιουργεί στιγμιαία σύγχυση και αμφιβολία για το τι συνέβη τελικά. Συνολικά βέβαια αυτό που μένει είναι αυτό που φαντάζομαι ήταν και η πρόθεση της Γεωργίας Μακρογιώργου εξαρχής: μια ιστορία σαν αυτές που ακούει κανείς κάθε μέρα, με τον έρωτα, τις αρρώστιες, τις αποτυχίες και τις μικρές, καθοριστικές ανατροπές που της αναλογούν. Με τον φόβο επίσης, και τις απογοητεύσεις, αλλά και την δύναμη που θέλοντας και μη προκύπτει από κάτι ιστορίες σαν κι αυτή, όπου οι άνθρωποι σηκώνονται και προχωράνε γιατί όσο δύσκολο και αν είναι, όλες οι άλλες εναλλακτικές είναι ακόμα δυσκολότερες. Και γεμάτες μοναξιά. 

Κρις Λιβανίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου