Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Τρία τραγούδια του Μπομπ Ντίλαν

Ο Μπομπ Ντίλαν (Bob Dylan, 24 Μαΐου 1941), γεννημένος Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν (Robert Allen Zimmerman), είναι Αμερικανός μουσικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς και, στις 13 Οκτωβρίου 2016, η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ακολουθεί η μετάφραση στίχων από τρία τραγούδια του. Για το Blowin' in the Wind θα μπορέσετε να εντοπίσετε πολλές ακόμη μεταφράσεις στο διαδίκτυο:


Idiot Wind
(απόσπασμα)

I can’t feel you anymore, I can’t even touch the books you’ve read
Every time I crawl past your door, I been wishin’ I was somebody else instead
Down the highway, down the tracks, down the road to ecstasy
I followed you beneath the stars, hounded by your memory
And all your ragin’ glory

I been double-crossed now for the very last time and now I’m finally free
I kissed goodbye the howling beast on the borderline which separated you from me
You’ll never know the hurt I suffered nor the pain I rise above
And I’ll never know the same about you, your holiness or your kind of love
And it makes me feel so sorry

Idiot wind, blowing through the buttons of our coats
Blowing through the letters that we wrote
Idiot wind, blowing through the dust upon our shelves
We’re idiots, babe
It’s a wonder we can even feed ourselves


Ανόητος άνεμος
(απόσπασμα)

Πια δεν μπορώ να σε νιώσω, ούτε τα βιβλία που σου άρεσαν να δω
Όποτε περνώ δίπλα απ’ την πόρτα σου, εύχομαι να μην ήμουν εγώ
Στη λεωφόρο, στις ράγες, στον δρόμο προς την έκσταση
Σ’ ακολούθησα κάτω απ’ τ’ αστέρια, κυνηγημένος απ’ τη θύμηση
Και όλη σου την αίγλη την ορμητική

Προδόθηκα τελευταία φορά και είμαι επιτέλους ελεύθερος πια
Αποχαιρέτησα το θηρίο στα σύνορα που μας χώριζαν παλιά
Ποτέ δεν θα μάθεις τον πόνο τον δικό μου ή την πληγή
Ούτε κι εγώ θα μάθω τη δική σου αγάπη ή την ουλή
Κι είναι η λύπη που νιώθω αμείλικτη

Ανόητε άνεμε, περνάς μέσ’ απ’ των παλτών μας τα κουμπιά
Μέσ’ απ’ τα γράμματα που γράφαμε παιδιά
Ανόητε άνεμε, φυσάς μέσα από των ραφιών μας τη σκόνη
Εμείς είμαστε ανόητοι, μωρό μου
Είναι θαύμα που ζούμε ακόμη

**

Blowin’ In The Wind

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, ’n’ how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, ’n’ how many times must the cannonballs fly
Before they’re forever banned?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind

How many years can a mountain exist
Before it’s washed to the sea?
Yes, ’n’ how many years can some people exist
Before they’re allowed to be free?
Yes, ’n’ how many times can a man turn his head
Pretending he just doesn’t see?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, ’n’ how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, ’n’ how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind


Αιωρείται στον άνεμο

Πόσους δρόμους πρέπει να’ χει κανείς διαβεί
Προτού άντρας να θεωρηθεί;
Και πόσες θάλασσες πρέπει ένα περιστέρι λευκό να ’χει δει
Προτού στην άμμο ν’ αποκοιμηθεί;
Και πόσες φορές πρέπει τα κανόνια να ρίξουν
Προτού για πάντα να σιγήσουν;
Η απάντηση, φίλε μου, αιωρείται στον άνεμο
Η απάντηση αιωρείται στον άνεμο

Για πόσα χρόνια ένα βουνό να υπάρχει μπορεί
Προτού η θάλασσα το καταπιεί;
Και πόσα χρόνια μπορούν οι άνθρωποι να ζουν
Προτού μπορέσουν να ελευθερωθούν;
Και πόσες φορές μπορεί απ’ την άλλη κανείς να γυρίσει
Τάχα μου πως δεν βλέπει για να παραστήσει;
Η απάντηση, φίλε μου, αιωρείται στον άνεμο
Η απάντηση αιωρείται στον άνεμο

Πόσες φορές πρέπει κανείς να κοιτάξει ψηλά
Προτού τον ουρανό να δει από χαμηλά;
Και πόσα αυτιά πρέπει κανείς να έχει
Προτού τα δάκρυα των άλλων να αρχίσει να προσέχει;
Και πρέπει να πεθάνουν πόσοι
Προτού να καταλάβει πως οι νεκροί είναι άλλοι τόσοι;
Η απάντηση, φίλε μου, αιωρείται στον άνεμο
Η απάντηση αιωρείται στον άνεμο

**


Not Dark Yet

Shadows are falling and I’ve been here all day
It’s too hot to sleep, time is running away
Feel like my soul has turned into steel
I’ve still got the scars that the sun didn’t heal
There’s not even room enough to be anywhere
It’s not dark yet, but it’s getting there

Well, my sense of humanity has gone down the drain
Behind every beautiful thing there’s been some kind of pain
She wrote me a letter and she wrote it so kind
She put down in writing what was in her mind
I just don’t see why I should even care
It’s not dark yet, but it’s getting there

Well, I’ve been to London and I’ve been to gay Paree
I’ve followed the river and I got to the sea
I’ve been down on the bottom of a world full of lies
I ain’t looking for nothing in anyone’s eyes
Sometimes my burden seems more than I can bear
It’s not dark yet, but it’s getting there

I was born here and I’ll die here against my will
I know it looks like I’m moving, but I’m standing still
Every nerve in my body is so vacant and numb
I can’t even remember what it was I came here to get away from
Don’t even hear a murmur of a prayer
It’s not dark yet, but it’s getting there


Δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμη

Οι σκιές μακραίνουν κι είμαι εδώ όλη μέρα
Πολλή ζέστη για να κοιμηθώ, ο χρόνος τρέχει πέρα
Νιώθω σαν η ψυχή μου να’ χει γίνει ατσάλι
Κι ο ήλιος δεν έγιανε τις ουλές μου πάλι
Ο χώρος είναι λιγοστός και δεν βολεύει
Δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμη, μα κοντεύει

Η ανθρωπιά μου λοιπόν έφυγε μακριά
Ο πόνος πίσω από καθετί ωραίο παραφυλά
Κείνη μου ‘στειλε γράμμα κι ήταν τόσο γλυκό
Μου ‘γραψε καταλεπτώς ό,τι είχε στο μυαλό
Απλά δεν ξέρω γιατί πρέπει να με γοητεύει
Δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμη, μα κοντεύει

Πήγα στο Λονδίνο και στο ωραίο Παρί
Πήρα το ποτάμι κι ήρθα στην ακτή
Έφτασα στον πάτο ενός κόσμου όλο ψευτιά
Δεν ψάχνω πια για τίποτε σε κανενός ματιά
Το βάρος που έχω φορτωθεί κάποτε με παιδεύει
Δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμη, μα κοντεύει

Γεννήθηκα και θα πεθάνω εδώ θέλοντας και μη
Ξέρω πως μοιάζω να πετώ, μα στέκω όλο εκεί
Τα νεύρα πώς μουδιάσανε κι είναι χωρίς λαλιά
Καθόλου δεν θυμάμαι από πού το’ σκασα παλιά
Προσευχή καμιά ή ψίθυρος δεν με συντροφεύει
Δεν έχει σκοτεινιάσει ακόμη, μα κοντεύει


Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη


Σημ.: Τα δύο πρώτα τραγούδια δημοσιεύθηκαν στο τεύχος αρ. 37 του vakxikon. Το τρίτο στο τεύχος αρ. 541 (01-03) Μαρτίου 2017 του λογοτεχνικού περιοδικού Νέα Σκέψη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου