Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

"Αγγελόπτερα" της Έλσας Κορνέτη

Η Έλσα είναι παλιά γνώριμη του ιστολογίου μας και έχουμε γράψει επανειλημμένα για την ποίησή της. Σε τούτη την πιο πρόσφατη συλλογή τηας, τα Αγγελόπτερα, συναντάμε και πάλι τεχνικές που είχε χρησιμοποιήσει, λιγότερο εκτεταμένα, σε παλαιότερες συλλογές, όπως τον Επαναστατικό κύριο Γκιούλιβερ: για παράδειγμα την τάση να παρουσιάζει τα ποιήματα σαν να μην είναι ξεχωριστές οντότητες, αλλά συνεχόμενο ρέον κείμενο. Έτσι, στα Αγγελόπτερα έχουμε ρέοντα στίχο, έχουμε κείμενο συνεχές χωρίς τελείες ή άλλα σημεία στίξης (οι τελείες είναι σποραδικές και όχι απαραίτητα αναγκαίες στα σημαία που τις απαντάμε), αλλά με κεφαλαιοποίηση λέξεων, ίσως εκεί που θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός στίχου - με τη διαφορά, όπως είπαμε, ότι η μορφή είναι εκείνη συνεχούς κειμένου και όχι ποιήματος με διακριτούς στίχους.

Εντύπωση προκαλεί η έντονα θεατρική χροιά της συλλογής. Σε πολλά ποιήματα δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για το σενάριο που θα χρησιμοποιήσει κάποιος ηθοποιός για να κάνει επί σκηνής μονόλογο, ενώ δεν απουσιάζουν και οι διάλογοι (π.χ. στο "Εαυτέ μου εσύ αιώνιε εχθρέ μου" ή στο "Έμμα Μποβαρύ"). Πολλές είναι και οι ζωντανές περιγραφές δράσης που πλαισιώνουν τα ποιήματα και επιτείνουν τη θεατρικότητα της συλλογής, όπως π.χ. στο ποίημα "Ίυγξ":

"Τότε στάθηκα μπροστά σε μάγισσας τσουκάλι ψελλίζοντας το αρχαίο ξόρκι ανακατεύοντας λίγες σταγόνες κόκκινο κρασί με σκόνη χρυσαλλίδας [...]" ή παρακάτω "ντύθηκα άνεμος Ασυγκράτητος όρμησα έξω να της φωνάξω".

Η γραφή είναι σαφώς υπερρεαλιστική και αυτό υπογραμμίζει τη φύση των "αγγελόπτερων" που τι είναι τελικά; Στην πλειονότητά τους φαίνεται να είναι πλάσματα που δραπέτευσαν από αλλού, φυλακισμένες ή δύστυχες υπάρξεις που ασφυκτιούν μέσα στον κόσμο που τους δόθηκε να ζήσουν. Απελευθερώνονται στο τέλος, μεταμορφωμένες (ή ίσως παραμορφωμένες), και πετούν μακριά, ελπίζοντας στην ποιητική αναμόρφωση του κόσμου - εκτός αν αυτό είναι η ευχή της ποιήτριας που της εφηύρε.

Όπως και να' χει μέσα από αυτήν την αρκετά αντισυμβατική (σε αυτό μου θύμισε την Κονσέρβα μαργαριτάρι) και γι' αυτό αναζωογονητική συλλογή της Κορνέτη, η ευγλωττία και η δυναμική της ποίησής της βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να προβάλλουν ανάγλυφες.


Χριστίνα Λιναρδάκη

Ακολουθούν αποσπάσματα από δύο ποιήματα:

Τώρα
Η νύφη έλιωσε στη βροχή
Χύθηκε στο προαύλιο της εκκλησίας
Γιατί ήταν πλασμένη από ζάχαρη κι αμυγδαλόψιχα
Κι είχε για καρδιά ένα πράσινο λεμόνι
Έμεινε πίσω της άδειο
Να στέκεται
Αγέρωχο
Λαμπερό
Ασήκωτο
Μνημειώδες γλυπτό
Σφυρηλατημένο
Από λιωμένα κουτάλια
Το μεταλλικό
Νυφικό

(από το ποίημα "Η νύφη των κουταλιών")


Πώς θα έπρεπε να είναι το τοπίο της ζωής
για να μοιάζει με παραμύθι;

Κάθε φορά που κοιτάς ψηλά
βρέχει χιλιάδες γαλάζια κουμπιά στο κεφάλι σου
ένα πουπουλένιο παλτό κατεβαίνει και σε τυλίγει
Δεν ανησυχείς Δεν φοβάσαι Κυρίως Δεν τα χάνεις
Έχεις για πυξίδα το κούφιο κέλυφος της γριάς αράχνης

[...]

Η ποθητή ακαταστασία των μαθηματικών
σου χαρίζει έναν τρύπιο κουμπαρά με τοπία εκπλήξεις
Κοιλάδες σπαρμένες αυτιά
Βουνά σπαρμένα μάτια

Όμως τι κρίμα
Όλα τους είναι κουφά
Όλα τους είναι άδεια

(από το ποίημα "Η ακαταστασία των μαθηματικών")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου