Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

"9 ώρες στα Εξάρχεια" (διηγήματα, συλλογικό)

Εννέα διηγήματα, εννέα διαφορετικές ματιές για μία περιοχή που είναι το σημείο αναφοράς για όλες: τα Εξάρχεια.  Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι η περιοχή του βιώματος, η περιοχή της ανάμνησης, της εικασίας και του απολογισμού μπορούν να είναι πολλαπλάσιες της γεωγραφικής περιοχής σε έκταση.

"Οι άνθρωποι είμαστε οι ιστορίες μας", γράφει ο Βαγγέλης Προβιάς στο διήγημά του και οι ιστορίες του βιβλίου εν προκειμένω, ενώ είναι ενδιαφέρουσες σε κυμαινόμενο βαθμό, είναι τόσο αποκλίνουσες που προκαλούν στον αναγνώστη δέος για τη δύναμη της πολυφωνίας και τις πολλές και διαφορετικές αποκρίσεις που μπορεί να προκαλέσει το κάλεσμα γύρω από μια ιδέα.

"Γυμνάζουν τα βάρη", γράφει στο διήγημά της η Μαρουσώ Αθανασίου και εν προκειμένω το βάρος που γυμνάζει είναι το κουτί με τον ετοιμοθάνατο σκύλο της. Ιστορίες έρωτα και αγάπης, ιστορίες επιτυχίας και αποτυχίας συνθέτουν ένα παστίς ιδεών, στιγμών και εμπειριών που μαγεύει ως προς το πολυσχιδές της ανθρώπινης εμπειρίας.

"Η πραγματικότητα απέναντί της είναι ένας παγωμένος χείμαρρος", γράφει ο Βαγγέλης Σωτήρης και μας δείχνει τη φευγαλέα στιγμή που το παρελθόν έρχεται ορμητικό να συναντήσει το παρόν μια κοπέλλας για να κάνει την αναδίπλωση αμέσως μετά και να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη: φωτογραφίες, σκόρπιες αναμνήσεις και κατάλοιπα των αισθήσεων που κυνηγούν πεισματικά εκείνον ή εκείνη που επιμένει να θυμάται.

Στο βιβλίο συμμετέχουν, με αλφαβητική σειρά, οι: Μαρουσώ Αθανασίου ("Τι σημαίνει έχουμε;"), Τζούλια Γκανάσου ("Μαύρο πρόβατο"), Χρήστος Δασκαλάκης ("Το αγόρι που έλεγε ναι!"), Αλέξανδρος Διονυσόπουλος ("Ένα αλλιώτικο μνημείο"), Τάσος Ελένας ("Πέτρος"), Αλέξανδρος Κεφαλάς ("Hermes baby"), Νέστορας Πουλάκος ("Μια αλκοολική περιπέτεια στην Αθήνα"), Βαγγέλης Προβιάς ("Ο άγνωστος άντρας") και Βαγγέλης Σωτήρης ("Ναταλία").

Είναι όλοι νέοι, έως 40 περίπου ετών, και κομίζουν τη δική τους φρέσκια ματιά στα λογοτεχνικά πράγματα, αντανακλώντας μια ανανεωμένη αντίληψη της σύγχρονης πραγματικότητας. Χωρίς ταμπού, χωρίς προκαταλήψεις, αλλά με περισσή ευαισθησία και ευθύτητα στη γραφή τους.

Μολονότι δεν κατέχουν όλοι τον ίδιο βαθμό δεξιοτεχνίας ούτε τον ίδιο βαθμό πρωτοτυπίας (προσωπικά ωστόσο ξεχώρισα ιδιαίτερα τα "Ναταλία", "Τι σημαίνει έχουμε;" και "Ο άγνωστος άντρας"), το αποτέλεσμα είναι από ενδιαφέρον μέχρι ικανοποιητικό και οπωσδήποτε αξιανάγνωστο.


Χριστίνα Λιναρδάκη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου