Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

"Tον κήπο που έσβησε κι εχάθη" – Anastazios



Το « τον κήπο που έσβησε κι εχάθη» είναι ένα cd, μουσική και ποίηση. Ο Anastazios μελοποιεί στίχους του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και μαζί με δύο ακόμα οργανικά κομμάτια δίνει μια καινούρια «ανάγνωση» στο έργο αυτής της τόσο ιδιάζουσας ποιητικής φωνής.

Δεν είχα καμία ιδέα ως προς το πώς θα έπρεπε να προσεγγίσω μια δουλειά τόσο εκτός πεπατημένης για μένα, είναι καλώς ή κακώς ένα προσωπικό ρίσκο να κολυμπάει κανείς σε νερά άγνωστα, η εμπειρία όμως της ακρόασης με αντάμειψε και μάλιστα με το παραπάνω. Οι λέξεις του Λαπαθιώτη και οι νότες του δημιουργού διηγούνται από κοινού μια ιστορία που διακλαδίζεται σε περισσότερες. Με τις προσδοκίες της και τις εναλλαγές της, τις ανατροπές και τις αμφιταλαντεύσεις της, σχηματίζεται σταδιακά ένας ιδιότυπος διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικά είδη, από διαφορετικούς ανθρώπους και γενιές, που καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα που σε ακολουθεί για πολύ μετά τις τελευταίες νότες.

Οι λέξεις του Λαπαθιώτη «επιστρέφουν» κατά κάποιο τρόπο στην αρχέγονή τους κατάσταση και ξαναγίνονται ήχοι, κι εκεί ακριβώς έρχονται να συναντήσουν τις νότες του Anastazios σε ένα αποτέλεσμα αξιοσημείωτης συνοχής και κατά τη γνώμη μου άρτιας ισορροπίας. Σαν αρθρωτό παραμύθι χαμένο στους μαιάνδρους του χρόνου και της -ξεχασμένης- μνήμης, το έργο αυτό εκτυλίσσεται σε παράλληλες πραγματικότητες, χρονικές αλλά και εκφραστικές, ο ακροατής του Anastazios, που έχει υπάρξει και αναγνώστης του Λαπαθιώτη, συνειδητοποιεί ότι τα όρια είναι εκεί για να επαναπροσδιορίζονται. 

Οι ήχοι της νοσταλγίας έχουν διπλή φύση από λέξεις και από νότες, αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της όλης υπόθεσης κατά τη γνώμη μου. Οι λέξεις του Λαπαθιώτη, στατικά ακουμπισμένες στο χαρτί, κερδίζουν ύψος και την άυλη υπόσταση που τους προσδίδουν οι νότες του Anastazios, απελευθερώνονται και ταυτόχρονα αποκτούν καινούριες άγκυρες στο μυαλό του ακροατή. Υπάρχει πάθος και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις κατακλυσμιαίο, υπάρχει ένταση και ισχυρή φωνή, τόσο του ενός καλλιτέχνη όσο και του άλλου, η συνομιλία των λέξεων με τις νότες είναι τόσο δεμένη που φέρνει στο μυαλό αντικρυστό χορό και ακρίβεια ακροβάτη. 

Η «αφηγηματικότητα» της μουσικής έρχεται να συναντήσει τους στίχους του Λαπαθιώτη, και ο ακροατής φτάνει στον προορισμό του από απροσδόκητους δρόμους. Το cd αυτό είναι μια συνάντηση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν να είχαν βρεθεί ποτέ στην πραγματικότητα, και που τελικά επικοινωνούν σε διαφορετικές γλώσσες. Τόσο στους στίχους του Λαπαθιώτη όσο και στη μουσική του Anastazios δεν υπάρχει γαλήνη, μόνο κύματα, κι αυτή η παράδοξη, υπόκωφη σχεδόν νοσταλγία που καταλήγει να αποτελεί την βάση ακόμα και για τον πιο ανεπαίσθητο ήχο. Η εξαιρετική φωνή του Αλέξανδρου Βαλκανά είναι ο καθοριστικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε όλα τα ανατρεπτικά στοιχεία, το συνεκτικό αυτό πλαίσιο που εξασφαλίζει και εδραιώνει την συγκίνηση, για να αλλάξει τον αναγνώστη και να τον κάνει ακροατή και το αντίστροφο. 


Κρις Λιβανίου
ΥΓ. Το cd κυκλοφορεί μαζί με το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Οδός Πανός, τχ. 173, Ιανουάριος-Μάρτιος 2017.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου