Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

"Στην αιωνιότητα" του Ντενί Εμορίν (μτφρ.: Ανδρονίκη Δημητριάδου)

Πρόκειται για το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Ντενί Εμορίν που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, σε μετάφραση και πάλι της Ανδρονίκης Δημητριάδου, με εισαγωγή αυτή τη φορά του Δημοσθένη Αγραφιώτη. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο άνισα μέρη: το πρώτο έχει ως έναυσμα τον έρωτα και το δεύτερο μία έκθεση ζωγραφικής. Μολονότι φαινομενικά ασύνδετα, τα δύο μέρη συνέχονται από τον λόγο για τον οποίο τα εμπνεύστηκε ο ποιητής: «την ομορφιά του κόσμου σε βάρος της θλίψης και του σκοταδιού». Η ομορφιά είναι το ευκταίο – στη μία περίπτωση αναζητείται με εργαλείο τον έρωτα, ενώ στη δεύτερη με εργαλείο την τέχνη.

Ο έρωτας ωστόσο δεν είναι μόνο η αναζήτηση του ωραίου. Εμπεριέχει ένα φάσμα συναισθημάτων, συχνά αντικρουόμενων και μάλιστα βίαια: εμπεριέχει τον θαυμασμό, τη λατρεία («Είσαι τα πάντα/Αυτό που με συγκρατεί/Ακόμα»), την οδύνη, την ικανοποίηση, την απογοήτευση («Τόσες φορές/Στα χέρια σου πέθανα/Χωρίς να το νιώθεις»), την προσδοκία, τον θρίαμβο. Ο Εμορίν τον προσεγγίζει με μελαγχολική διάθεση και αντίστοιχα χρωματίζεται ο ποιητικός του λόγος. Οι στίχοι του, δοσμένοι χωρίς τίτλους, σε μια όμορφη συνέχεια που μοιάζει με ενιαίο κείμενο, είναι εξαιρετικά τρυφεροί:

«[…] Γεννήθηκα την ημέρα εκείνη του Οκτώβρη
Που αποφάσισα ότι το όνομά μου δεν σήμαινε
Τίποτα πια
Χωρίς το δικό σου»

Η συλλογή Στην αιωνιότητα θα μπορούσε να είναι ένας όρκος ή μια διαρκής υπενθύμιση του ότι η αγάπη είναι «ο μόνος δρόμος του βίου» και ότι η μόνη πραγματικά βιώσιμη επιλογή που έχει κάποιος είναι «η ακραία, η ολική ένωση των ψυχών», όπως γράφει στην εισαγωγή ο Δ. Αγραφιώτης. Ο Εμορίν περιγράφει ουσιαστικά την κατάργηση του εγώ μετά την ανάδυση του εμείς, μέσα από το οποίο ο κόσμος μοιάζει λιγότερο δύσκολος και οδυνηρός.

Μετά τα 35 ποιήματα του πρώτου μέρους, ακολουθούν τα 12 μόλις του δεύτερου, το οποίο τιτλοφορείται «Ξιαογιάνγκ ή η έκταση του κόσμου». Πρόκειται για ποιήματα απαλά μα διεισδυτικά που εκφράζουν τη συγκίνηση που προκάλεσε στον Εμορίν η έκθεση ζωγραφικής της Ξιαογιάνγκ Γκαλάς, «ζωγράφου κινεζικής καταγωγής, της οποίας τα έργα φέρουν εικαστικά στοιχεία και από την κινεζική και από την ευρωπαϊκή παράδοση», όπως μας διαφωτίζει η εισαγωγή. Ο Εμορίν γράφει:

«Να μετρώ τον κόσμο
Από τη μιαν άκρη ως την άλλη
Στις μύτες των ποδιών
Με το σχοινί των λέξεων
Τεντωμένο
Ανάμεσα στις ηπείρους»

Τον σκοπό των δύο μερών της συλλογής τον είπαμε στην αρχή, ας τον ξαναπούμε και στο τέλος του σύντομου αυτού σημειώματος: είναι να δοθεί «ένα μήνυμα αγάπης» που οδηγεί στην ομορφιά σε βάρος της θλίψης.

Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου