Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Σφηνάκια του Δεκέμβρη μεταχρονολογημένα

Πιθανώς να ήπιαμε όλοι αρκετά τις γιορτές, υπάρχει όμως σίγουρα χώρος για δύο σφηνάκια ακόμη. Άσπρο πάτο!

"Εωθινά βαλς ενός μόνου" του Μάξιμου Τρεκλίδη

Μια καλή πρώτη συλλογή που όμως δεν πατάει σταθερά. Τα εωθινά βαλς του νεότατου Μάξιμου Τρεκλίδη, που έχει επιλέξει να γράφει με ψευδώνυμο, παραδίδονται αμαχητί στη λαγνεία των λέξεων και το αποτέλεσμα είναι ένας βερμπαλισμός χωρίς προφανή λόγο. Δεν πειράζει, τέτοιου είδους ολισθήματα συγχωρούνται στην πρώτη προσπάθεια, ιδίως όταν η πένα είναι τόσο καλή. Εξαιρετικά τα ποιήματα εα΄, δαα΄ (γενικά, όλο το δεύτερο μέρος "Χέρια ταραγμένα από νύχτα" ξεχωρίζει από την υπόλοιπη συλλογή), VIII και ΙΧ. Παραθέτω το εα΄:

"Άλλοτε έλεγες τυφλά τα χέρια σου, άλλοτε
Πεινούσαν, καταβρόχιζαν τον κίνδυνο
Σα να 'σουν το επιτύμβιο ενός σημαδεμένου ουρανού
Μ' ένα ρολόι λαιμό να κρέμεται απ' την ανάσα σου
Μ' ένα λαιμό ρολόι όπου οι δείκτες ήταν άνθρωποι
Η κίνηση ένας ξεχασμένος θόρυβος κι οι αριθμοί
Λευκά κοιμισμένα πουλιά
Που κατάπινες με τόση δυσκολία

Μην ανησυχείς
Ακόμη κι η σιωπή σιωπαίνει κάποτε.
Όποιο όνειρο και να σηκώσω σε βρίσκω από κάτω."

Τελούμε σε αναμονή της επόμενης συλλογής του Μάξιμου Τρεκλίδη.


"Τζον Άπνταϊκ - Η Κορφή ενός Δέντρου", μτφρ. Αριστείδης Τροχόπουλος

Στο τεύχος 76 του λογοτεχνικού περιοδικού Ομπρέλα (Μάρτιος-Μάιος 2007) είχα επιμεληθεί ένα αφιέρωμα στον Τζον Απντάικ, στο πλαίσιο του οποίου είχε δημοσιευθεί και η μετάφρασή μου του διηγήματος του "The Wallet". Ας αναφέρω, για την ιστορία, ότι ο Απντάικ ήταν το θέμα της διπλωματικής μου στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ όπου ειδικεύθηκα στη μετάφραση. Με χαρά λοιπόν αγόρασα τούτο το βιβλίο, μόλις το εντόπισα, γιατί απ' όσο μπορώ να γνωρίζω περιλαμβάνει τη μοναδική έως τώρα προσπάθεια μετάφρασης στα ελληνικά ποιημάτων αυτού του Αμερικανού μαιτρ του λόγου. Δυστυχώς, όμως, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου.

Οι μεταφράσεις είναι άτσαλες εκφραστικά σε αρκετά σημεία (ο ίδιος ο Τροχόπουλος στον πρόλογο αναφέρει πως καταπιάστηκε με αυτές, έχοντας μεταφράσει μόνο ένα ποίημα προηγουμένως και αλλού αναφέρει την απειρία του που εκ των πραγμάτων στερεί από την άποψή του έναν κατασταλαγμένο χαρακτήρα), ενώ και ο λόγος που μετέρχεται στον πρόλογο και το βιογραφικό σημείωμα του Απντάικ με δυσκολία χαρακτηρίζεται συντεταγμένος. Αντίθετη με βρίσκει επίσης η επιλογή να μη συμπεριληφθούν τα πρωτότυπα μαζί με τις μεταφράσεις.

Τα ποιήματα του Απντάικ είναι αυτό ακριβώς: ποιήματα του Απντάικ - και ευτυχώς ο αναγνώστης παίρνει μια αρκετά καλή ιδέα του ιδιαίτερου ύφους του, παρά τις μεταφραστικές αδυναμίες. Προβλήματα ωστόσο υπάρχουν και από πλευράς επιμέλειας και χαρακτηριστικό παράδειγμα αφροντισιάς είναι η φράση με την οποία κλείνει το βιβλίο: "Το παρόν αρχείο είναι ανθολογία από διάφορες ποιητικές του συλλογές" (προφανώς θα έπρεπε να είναι "Το παρόν βιβλίο...", αλλά... η φράση ξέμεινε από το αρχικό αρχείο word). Αξιόλογα ευτυχώς στοιχεία είναι η εύστοχη εισαγωγή του Γιώργου Λίλλη και η πληθώρα φωτογραφιών του Απντάικ που συντελεί στη δημιουργία ατμόσφαιρας εποχής.


Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου