Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Μικρό αφιέρωμα στον Μάκη Αποστολάτο (3)

Φιλοξενούμε σήμερα μια μικρή ανθολογία ποιημάτων του Μάκη Αποστολάτου από διάφορες συλλογές του. Εργογραφία του μπορείτε να βρείτε στο σχετικό λήμμα της wikipedia:


ΑΠΟΠΛΟΥΣ

Ο ήλιος πέφτει με νωχέλεια
η μέρα γέρνει στους ώμους του
βουλιάζει, βουλιάζουν, βουλιάζουμε

Ταξιδεύουν τη ζωή μας τα μελτέμια
το καράβι το λένε “Νηνεμία”
χάσαμε την αίσθηση του χρόνου
διαπλέοντας προφανώς τις ακτές τις ακινησίας
ξεχάσαμε να λύσουμε τους κάβους
της μακαριότητας.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)



22-8-86 ΑΓΙΟΣ ΝΑΟΥΜ ΟΧΡΙΔΑΣ

Είμαστε εδώ μ' αποσκευές γεμάτες όνειρα, μνήμες
μ' ένα τραγούδι να χαϊδεύει τα μαλλιά
καταμεσήμερο πιστοί της νύχτας με τ' ολόγιομο φεγγάρι

Πάνω απ΄τους ίσκιους ήλιος ράθυμος
κυλάει φορτία νοσταλγίες
Είμαστε εδώ στο φως τ' απερίγραπτο
μέσα στο κλάμμα της γκάιντας
κάτα απ' τον ίδιον ουρανό, εραστές και προδωμένοι
μ' ένα κομμάτι θάνατο στην τσέπη
για να πληρώσουμε καιρούς που φύγαν άδειοι
και να γεμίσουμε αμπάρια μοναξιάς.

Είμαστε εδώ με τ' αλκολίκι βιωμάτων στις αρτηρίες
καθένας μια ιστορία μικρή χωρίς τέλος
ο διπλανός μου, πάω στοίχημα
γυμνός τ' απόβραδο σ' ερωτικές ανάπαυλες
φυλλομετρούσε προσδοκίες.
Τώρα ρεμβάζει με της Οχρίδας τη γαλήνη στα μάτια
Βρίσκομαι εδώ, της ουτοπίας προσκυνητής
Όταν τη φτάνω ξεγλιστράει από τα δάχτυλα
ντύνεται γυναίκα
φεύγει για να βγάλει από την άπνοια τη ζωή.

Η ομορφιά πλανιέται γύρω γένους θηλυκού
φόρεσε δεκάδες γυναικεία ονόματα
και σεργιανάει στων σερνικών τα δώματα.
Η Μπίλιανα μιλάει με τη σιωπή της
κάνει σπουδές στη γλώσσα των ματιών
κρεμάει στις οθόνες οράματα που στάζουν
κάνει σπονδές στη γλώσσα των κορμιών.

Η Αττική ξαπλώνει με νωχέλεια
βουλιάζει στο νέφος
σε λίγο οι μύθοι θα χαθούνε στη βροχή.

(από τη συλλογή Η απεργία των Αγγέλων)


ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΙΑΜΟΝΗΣ

Το μπουκέτο σου το λένε παρελθόν
ο παραλήπτης του “αγνώστου διαμονής”
αποδήμησεν απ' την οδό του καθήκοντος.
Τώρα ληστής των αισθήσεων
καταναλώνει Σαββατόβραδα
ξεφτίζει Κυριακάτικα απογεύματα
ξοδεύεται στην εξορία της πόλης.

Το μπουκέτο σου ανθίζει Παρασκευές χωρίς μέλλον
ξεχνιέται Κυριακές δίχως παρόν
μαραίνεται Δευτέρες και με φθίνει.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)


ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Χωρίζουμε στους δρόμους, στα πλάνα, στα συστήματα
κόβουμε τα φτερά του έρωτα και κείνος φεύγει
κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Ξεπλένουμε το αίμα της ιστορίας που ξεχειλίζει
και με το γάλα της μεθάμε.

Χάνουμε στο ζύγι
            Χάνουμε το λογαριασμό
                        το χρόνο
                                    τη ζωή.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)


Δ

Δώμα των λωτών

Τα παράγωγα του έρωτα δισύλλαβα
τα βάφτισα με τ' όνομά σου
Δε χαιρετάνε πια με νάζι
            τα ορμέφυτα.

Έσπασες τα είδωλα της έκστασης
μετενσαρκώνοντας την αποδημία της Αστάρτης
Γίνεσαι κύμα.
Δε συνθέτουν κομμάτια και θρύψαλα τα σύνολα.
Τα μελλούμενα μεσίστιες σημαίες.

Τα λάθη μοιάζουν με τα πάθη
τιμωρούν και κρύβονται στη λήθη
για να επαναληφθούν.

(από τη συλλογή Ολονυχτία ή το Αλφάβητο του Έρωτα)



ΑΝΩ ΣΧΩΜΕΝ ΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η καρδιά μας σύννεφο στεγνό
στα τσιγκέλια του ήλιου
λουλούδι που δεν άνθισε ποτέ
ταξίδι θανάτου γύρω από τον εαυτό μας
στάση ζωής στα τραγούδια
βουνά χαρτί για μυθικές λειτουργίες
αγρίμι εξουσίας να εξουσιάζεται
κρίνο των πόλεων πριν ξημερώσει
λέξη που καίγεται στο βασίλεμα και την αυγή μας καίει
ό,τι έχει ειπωθεί και δεν αναιρέθηκε
η καρδιά μας ένα ρολόι να παλιώνει

                                    Piazza di Spagna, Ρώμη 28/8/84

(από τη συλλογή Επιβητόρων των Αγίων)


ΟΡΘΡΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΕ ΛΑ ΜΕΙΖΟΝΑ ΦΙΝΑΛΕ

Ο ήλιος χλωμός ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα
σταγόνες άγονες οι λέξεις
θρυμματίζουν τη μουσική της σιωπής

Εξουσιαστές ανεπαίσχυντοι
φοράνε χειροπέδες
στα λουλούδια

                                    Βουδαπέστη 1/5/76

(από τη συλλογή Επιβητόρων των Αγίων)


ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Αυτό το ποτάμι Αξιός και Βαρδάρης
παίρνει μαζί του τη φωνή μας
χύνει τους καημούς στο Αιγαίο
ενώνοντας στην άρμη του τη γύρη των λουλουδιών.
Ταξιδεύει τα βάσανα με τις αποσκευές των ποιητών
γίνονται περιστέρια
πετούν στο Ντουμπρόβνικ, στο Σαράγεβο, στην Κράινα
περνούν τον Αίμο, τις Άλπεις, τα Καρπάθια
αγγίζουν τα υψώματα του Γκολάν,
τον Καύκασο, το Κουέν Λουν, τις Κορδιγιέρες των Άνδεων
με τις ριπές των αστεριών
σβήνουν τις λέξεις του πολέμου.

Το λεξικό της Ειρήνης λέγεται Έρωτας.

(από τη συλλογή Βαλκάνια χώματα και χρώματα)


Ο ΛΑΙΜΟΔΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΖΩΡ

Δεκέμβρης '72 βγάζω τα γραφήματα τούτα μαζί με άλλα, σεργιάνι στα τυφλά. Διαδρομή χωρίς νόημα ίσως, απ' τα συρτάρια μου σε ξένα ράφια ... και χωράφια. Τώρα πλέον δεν υπάρχει μήτε χρόνος να ψάξω στ' αζήτητα το κατακερματισμένο μου πρόσωπο. Μα δεν με ξέχασαν. Πέρασα στα μητρώα
περιουσιακών στοιχείων και παραμένω απροσάρμοστος κληρονόμος των καιρών,
τέως ιδιοκτήτης διάτρητων οραμάτων, μ' ένα ρολόι στην καρδιά κι υπακοή στα δάκτυλα, μη δείξουνε τους βολεμένους φίλους.

Ο Αζώρ έπαψε να γαυγίζει
ο λαιμοδέτης τρανή απόδειξη προαγωγής του μπόγια
στην ισχνών αγελάδων τις παρατεινόμενες εποχές.
Ακροβατούμε στις ζώνες του ανέφικτου
το τσίρκο παρουσιάζει τους έρωτες των κομπιούτερς
Πόρνη μας ξόδεψες και σε είπαμε ζωή
κούπα σημαδεμένη.

(από τη συλλογή Ο λαιμοδέτης του Αζώρ)


ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΦΘΟΓΓΟΣ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

Όταν θα φύγω
του πόνου σύντροφοι, παιδιά της ουτοπίας
απλά σαν την αλήθεια που δεν σας στέρησε η ζωή
μαζέψτε με το μαγνήτη του ειδώλου
τα βούκινα της ιστορίας, χαρίστε μου τη γαλήνη των βυθών.
Σκορπίστε ό,τι γράφω στο Νοτιά,
τα υπάρχοντα να πάρουν
πένητες, ερημίτες, προδομένοι
Η στάχτη του κορμιού ας ριχτεί στο Ιόνιο
χωρίς τελετουργίες κι εξουσίες
Μην πείτε λέξη πουθενά
μονάχα τ' Αϊ-Γιώργη φίλοι
    - αν υπάρχετε -
στην αρχόντισσα του πάθους απ' τα χρωστούμενα των βιβλίων
δώστε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα
και να της πείτε:
“Ως παλίρροια στων ωκεανών τις δίνες
ηδονές αναδύονται απ' τα κοχύλια σου
που εξεγείρονται στα βάθη των μηρών
και διαλύουν την επικράτεια της Νεφέλης
Κυριαρχεί η αιωνιότητα των στιγμών
Ολονυχτίες στο άπειρο...”

Το τραγούδι έπαψε να στάζει την ερημιά των σωμάτων.
Απ' τις ρωγμές του φθινοπώρου
ανεβαίνει στα χείλη του λεβάντε
το ορατόριο της βροχής.

(από τη συλλογή Ολονυχτία ή το αλφάβητο του έρωτα)


ΕΡΗΜΗΝ

Σ' αυτόν τον τόπο που γεννήθηκε η άνοιξη
όλα ειπώθηκαν, τι ν' απογράψω.
Το σώμα έχει ανάγκες
δε ρωτά
κι αδυνατεί το πνεύμα.
Πώς να συλλάβω τους παλμούς των ψευδαισθήσεων
και να μετρήσω τους σφυγμούς της ανημπόριας;
Ως τα ποιήματα
να κυοφορήσουν τους ποιητές
θα ιδιωτεύω.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)



Η ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Μην καις τις λέξεις για να ζεσταθείς
άσ' τις ελεύθερες.
Θα επωάσουν μνήμες
θα γεννήσουν δρόμους και περάσματα
να διαφύγουν οι αγωνίες της ύπαρξης
κι ο φόβος του θανάτου
Απέναντι στη σιωπή βάλε σε παράταξη
τις λέξεις, όχι για πόλεμο, αλλά ν' αγκαλιαστούν
αδελφικά, τη μοναξιά να κάψουν μόνο
Αν ενωθούν τα χνώτα τους, αρκούν
θα γίνουν σώμα να ζεστάνουν την καρδιά μας.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)


ΝΤΕΜΟΝΤΕ

Σκοπεύουμε στην καρδιά των πραγμάτων κι αστοχούμε
Άλλοι χάθηκαν στους σκοπούς κι άλλοι τους έχασαν
Πολλοί γυρνάνε άσκοπα μαζί με τον καιρό
Χάνουν τον εαυτό τους
Ίσως δεν αγαπήθηκαν, δεν τον αγάπησαν ποτέ.
Όσα κυοφορούσαν κίνηση χανόντουσαν στ' αζήτητα.
Η ζωή δεν θέλει ανούσιους στίχουνς ντεμοντέ
Ξέρει πως στην επόμενη στροφή παραμονεύει ο θάνατος.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)


ΚΑΙ ΕΙΣ ΧΟΥΝ ΑΠΕΛΕΥΣΑΤΟ

Όπου κι αν κατοικούν τα σώματα
έχουν κοινή κατάληξη στο τέλος
Πρώτη στάση ο πόνος
ακολουθεί το σκοτάδι,
νόμοι αδυσώπητοι αδυνατίζοντας τη μνήμη
τ' αποσυνθέτουν ώστε απρόσκοπτα
να οδηγηθούν στην ανυπαρξία
Κάποτε σκαλίζουν σε μάρμαρο τα πάνω τους
προτομές ψυχρές χωρίς να αιχμαλωτίσουν
έστω μια πνοή του ψυχισμού τους
Τα κάτω δε μένουνε στη μνήμη
μόνο κάποιες γέρικες υπάρξεις
αν δεν έφυγαν για το στερνό ταξίδι
θα νοσταλγούν τις άδειες νύχτες
των ηδονών που πέρασαν για πάντα.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)



ΑΝΑ-ΠΑΥΛΑ

Το τίμημα των επιθυμιών
βαριές ανάσες
Η αλμύρα της θάλασσας
σβήνει στα μάτια
κι ανοίγει πηγές δακρύων και νόστου
Μια ανα-παυλα περικλείει τη ζωή
κόκκινες καμπύλες, γκρίζες τεθλασμένες, μαύρες κάθετες
            Ε-ΡΩΤΑΣ
                        ΔΙ-ΑΓΩΝΙΕΣ
                                    ΘΑ-ΝΑΤΟΣ


(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)


Επιλογή: Χριστίνα Λιναρδάκη 
για το στίγμαΛόγου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου