Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

«Χωματουργικά» του Δημήτρη Πέτρου

Τρία χρόνια μετά την Α΄ Παθολογική του, ο Δημήτρης Πέτρου επιστρέφει με τα Χωματουργικά. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, το βιβλίο ασχολείται με ανασκαφές, επιχωματώσεις, διανοίξεις. Μόνο που όλες αυτές οι εργασίες αφορούν το εσωτερικό τοπίο του ποιητή – κι ας επικαλείται ο ίδιος στα ποιήματά του το εξωτερικό: οι ίδιοι του οι στίχοι τον διαψεύδουν.

«Όλα αρχίζουν με μια άρνηση», λέει στην αρχή του βιβλίου και παρακάτω μας μιλά για «μια μετατόπιση μικρή/ μια ρήξη» που μπορεί να σε προσγειώσει σε αστικό δασάκι με ένα περίστροφο στο χέρι. «Τι διάολο,/ μια φορά ζει ο άνθρωπος/ σκέφτηκα/ και όρμησα με τα μούτρα/ στον διπλανό», γράφει στο επόμενο ποίημα, προκαλώντας ανατριχίλα στον αναγνώστη. Ο κόσμος γύρω ωστόσο παραμένει αμέτοχος σε όλα αυτά, αθώος πάντα: «στην επαρχία/ οι δρόμοι άσπροι απ’ τα βαμβάκια».

Αναπάντεχες συμφράσεις, όπως «υπάρχει αυτή η μέρα/ που κάποτε θα ξεχαστεί/ και μια άλλη,/ που θα καίγεται αδιάκοπα/στο μακρινό μέλλον» ή αλλού «φέρνεις το μαρσάρισμα/ των πεθαμένων/ στη φωνή σου-/ αδικείς τον εαυτό σου». 

Έσω χωματουργικά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Πέτρου δεν σκηνογραφεί, ίσα-ίσα το κάνει κατά κόρον: κατεδαφίζει, ανοίγει ορύγματα (ενίοτε χαρακώματα) ή υψώνει φράγματα. Στο τέλος  όμως μένει πάντα ανυπεράσπιστος ο ίδιος: «και πίσω απ’ τα μαντριά/ ο λύκος λιποτάκτης». Η άνωθεν βοήθεια αποδεικνύεται φρούδα ελπίδα: «απόκοσμη σιωπή/ ακούγεται μόνο/ ο ήχος των από μηχανής θεών/ και οι αιφνίδιες πτώσεις». Μετά τις χωματουργικές εργασίες και τις αλλαγές που επιφέρουν, ο κόσμος δεν είναι ποτέ πια ο ίδιος.

Το βιβλίο περιέχει 25 μόλις ποιήματα και έχει πολύ μικρό σχήμα. Κρίμα, θα ήθελα να ήταν μεγαλύτερο, θα ήθελα να είχε κι άλλο.


Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου