Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

"Σπορά" της Χριστίνας Γεωργιάδου



Τρεις ενότητες, ανισομεγέθεις, 52 ποιήματα στο σύνολο, αυτό είναι το πρώτο, γρήγορο προφίλ της ποιητικής συλλογής της Χριστίνας Γεωργιάδου Σπορά. Στην δεύτερη, πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτεται μια ποίηση καταλυτικά προσωπική, εξομολογητική (Σε μια δίκαιη ανταλλαγή / σου ΄δωσα δύναμη / μου χάρισες ενοχές[1]) απαλλαγμένη μεν από φίλτρα αλλά στερούμενη ταυτόχρονα και της όποιας συστολής.

Η ειλικρίνεια και η καθαρή ματιά στα πράγματα και στους ανθρώπους, στις σχέσεις και τις αλληλουχίες που εδραιώνονται μεταξύ τους στο πέρασμα του χρόνου, είναι ένα σημαντικό στοιχείο της δουλειάς αυτής στο σύνολό της, τόσο σημαντικό που καταλήγει να γίνει άξονας προσέγγισης: υπάρχει ένα είδος διαφάνειας και αυτή η αίσθηση ενός ξεκάθαρου τοπίου δημιουργεί μια υπολανθάνουσα αίσθηση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην ποιήτρια και τον αναγνώστη. 

Στον αντίποδα αυτής της ειλικρίνειας βρίσκεται μια υπερέκθεση συναισθημάτων και συγκινήσεων που σε αρκετές περιπτώσεις οδηγεί τα πράγματα σε μάλλον ακραίες εκφράσεις: είναι κάποιες στιγμές όπου η αμηχανία εκ μέρους του αναγνώστη δεν λείπει. Υπάρχει όμως πιθανότατα λόγος γι αυτό: καθώς ξετυλίγεται η συλλογή, συνειδητοποιεί κανείς ότι βρίσκεται μπροστά σε ποιήματα που γεννιούνται μετά τον έρωτα, όταν αυτός έχει πια παρέλθει. Οι κρίσιμες στιγμές του κενού και του σπασμένου Όλου που αφήνει πίσω του ο έρωτας, είναι αποτυπωμένες με την ίδια ευθύτητα που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη συλλογή. Η ματιά της ποιήτριας επικεντρώνεται σε ένα παρελθόν παγωμένο στο χρόνο και άρα ανεξίτηλο και άφθαρτο από την καταλυτική επαφή με την καθημερινότητα, ένα παρελθόν τελικά καθαγιασμένο.

Τα ποιήματα της Χριστίνας Γεωργιάδου αποτυπώνουν εικόνες και στιγμιότυπα δύο αλληλένδετων ανθρώπων, τους οποίους τοποθετεί σε στην ελαστική πραγματικότητα της ανάμνησης, μεγεθύνοντας την στιγμή και ακυρώνοντας τα εξωτερικά όρια. Το μόνο ορατό πλαίσιο που είδα ήταν το περίγραμμα του ερωτικού δίπολου, που τελικά εντάσσεται στο άχρονο πλαίσιο όσων ερωτεύτηκαν κατά καιρούς. 

Στα θετικά στοιχεία θα προσέθετα μια προσεγμένη γλώσσα (κι ας μην απέφυγε πάντα την παγίδα του πομπώδους) και μια επίσης προσεγμένη δομή, ενώ στα αρνητικά από τεχνικής απόψεως πάντα, την χρήση αποσιωπητικών σαφώς πέραν του μέτρου. Σε μια περιγραφική ποίηση όπως αυτή της Σποράς δεν υπάρχει το χάρισμα της έκπληξης, του ξαφνιάσματος εκείνου που θα έκανε την υπέρβαση και θα μετέφερε τον αναγνώστη σ’ αυτή την παράλληλη πραγματικότητα, την τόσο γνώριμη τελικά, που συνήθως κρύβεται στους στίχους. Μια πρωτοτυπία που θα ισορροπούσε ανάμεσα στο οικείο και το απρόσμενο είναι ίσως το συστατικό που λείπει εδώ, και ένα φιλτράρισμα στις αισθήσεις και τις σκέψεις, που θα αναδείκνυε αυτές που ξεχωρίζουν από αυτές που έχουν ακουστεί κι άλλες φορές στο παρελθόν. 

Η ένταση σε συνδυασμό με την απόλυτη διαφάνεια της σκέψης είναι κατά τη γνώμη μου τα δύο πιο ισχυρά χαρτιά αυτής της συλλογής. Αν καλλιεργηθούν στο μέλλον, θα αναδείξουν νέες αρετές στην ποίηση της Χριστίνας Γεωργιάδου.

Ένα από τα ποιήματα που μου άρεσε περισσότερο:

Στιγμή

Βουνοκορφές αχνίζουν
πνιγμένες στο γαλάζιο
Αιχμαλωτίζεται στο τζάμι
μία άκρη τ’ ουρανού

Αγγίζεις με τα’ ακροδάχτυλά σου
το σύνορο του εδώ
και του εκεί[2]

Κρις Λιβανίου


[1] στ. 24-26, σελ. 14
[2] σελ. 16

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου