Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Εκεί που η σκόνη συναντά τη θάλασσα - The Waterboys

Παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν είχαν τη μεγάλη εμπορική επιτυχία που τους άξιζε, οι Waterboys υπήρξαν ένα από τα σπουδαιότερα σύγχρονα συγκροτήματα με στίχους αληθινά ποιητικούς, στους οποίους συναντώνται το παραδοσιακό στοιχείο της κέλτικης κουλτούρας και οι σύγχρονες επιρροές. Από τον πρώτο τους κιόλας δίσκο "The waterboys" (1983) φάνηκε η φρεσκάδα που έφερναν στη μουσική σκηνή, γεγονός που μπορεί κανείς να δει σε κομμάτια όπως "Τhe girl in the swing":

Τους βλέπεις να ΄ρχονται
Μέσα απ’ τα χιονισμένα χωράφια;
Κάποιος καλπάζει για μια γυναίκα
Που δεν έχει όνομα
Άλλος καλπάζει για έναν βασιλιά
Και κάποιος άλλος μόνο καλπάζει
Για το φλογερό
κορίτσι

Παραβγαίνουν σαν φαντάσματα
Κάτω απ’ το φως του Μπέλμοντ …
Καλπάζουν περνώντας από μέρη
Όπου τα τείχη είναι άσπρα
Και οι ευγενικές φωνές των γυναικών τραγουδούν
Ένα ζευγάρι ευχαριστιών…

Με ρώτησες
Αν ξέρω τι είναι η αγάπη
Λοιπόν ΣΙΓΟΥΡΑ ξέρω τι είναι η αγάπη!
Είναι ο κλέφτης του ύπνου!
Ένα παιδί και το σκυλί του
Μια κόκκινη λαστιχένια μπάλα
Αυτά τα παλιά τρελά πράγματα
Μια βροχή που πέφτει
Ένας δρόμος μακριά μακριά απ’ το σπίτι
Ζει μέσα στο κορίτσι
Το φλογερό.


Το ερωτικό αίσθημα παίζει κυρίαρχο ρόλο στην θεματολογία των Waterboys και πλημμυρίζει τραγούδια όπως το "Trumpets":

Ο έρωτάς σου μοιάζει με σάλπιγγες που ηχούν
Η ζωή σου είναι σαν βουνό
Κι η καρδιά σου σαν εκκλησία
Με φαρδιές ανοιχτές πόρτες
Και το να 'μαι μαζί σου
Είναι σα να βρίσκομαι μες το πιο όμορφο όνειρο…

Ο έρωτας σου μοιάζει με μεσοκαλόκαιρο
Η ζωή σου είναι σαν ωκεανός
Θέλω να βουτήξω μέσα της γυμνός
Να χαθώ στα βάθη σου…
Σε παρακαλώ μη με ξυπνάς...


Ένα άλλο στοιχείο που επηρέασε την ποίηση των Waterboysς, ιδίως αυτήν του ηγέτη και ιδρυτή τους Mike Scott ο οποίος γεννήθηκε στο Εδιμβούργο, ήταν η θάλασσα που βρέχει τα βρετανικά νησιά, κυκλώνοντας τα με το ρεύμα του κόλπου του Μεξικού που κάνει το κλίμα πιο ήπιο και πιο γλυκό. Το πιο γνωστό τους τραγούδι, το "Fisherman’s Blues", το εκφράζει πολύ καθαρά:

Θα 'θελα να μουνα ψαράς
Να ταρακουνιέμαι μες στις θάλασσες
Πολύ μακριά απ’ τη στεριά
Και τις πικρές της αναμνήσεις
Ρίχνοντας την πιστή μου πετονιά
Με ανεμελιά κι αγάπη
Κανένα ταβάνι να μη με βαραίνει
Εκτός από τον έναστρο ουρανό πάνω
Με φως στο κεφάλι μου
Εσένα στα χέρια μου...


Ο Lou Reed είπε ότι στην περίπτωση των Waterboys έχουμε να κάνουμε με ό,τι πιο ενδιαφέρον παράχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στο χώρο της ροκ μουσικής. Αναφέρονταν στον δίσκο "This is the sea", σίγουρα τον καλύτερο δίσκο του συγκροτήματος: σ' αυτόν υπάρχει ένα από τα σπουδαιότερα ίσως τραγούδια-ορόσημα στην ιστορία της ροκ μουσικής, το "Τhe Pan within" που αντικατοπτρίζει την πνευματικότητα του γκρουπ και τις επιρροές του από τις παραδοσιακές δοξασίες των αρχέγονων παγανιστικών τελετών:

Έλα μαζί μου
Σ’ ένα ταξίδι κάτω απ’ το δέρμα
Θα ψάξουμε μαζί
Για τον εσωτερικό Πάνα
Κλείσε τα μάτια σου
Ανάπνεε αργά κι αρχίζουμε
Κούνα τους γοφούς σου
Λευτέρωσε το κεφάλι σου…

Βάλε το πρόσωπο σου στο παράθυρό μου
Ανάπνευσε τη νύχτα που είναι γεμάτη θησαυρούς
Ο αέρας είναι πάνγλυκος
Γλυκός κι άγριος με την υπόσχεση της ηδονής
Τ' αστέρια είναι ζωντανά
Εραστές κλέφτες τρελοί διεκδικητές
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να παραδοθούμε.


Το συγκρότημα αναζήτησε την έμπνευση σε κάθε είδους πνευματικό κίνημα, ενώ πειραματίστηκε με ποικίλες μορφές και επιδράσεις από την παραδοσιακή μουσική της Ιρλανδίας και της Σκωτίας μέχρι τα μπλουζ και τις παραδόσεις των ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικής, όπως φαίνεται στο κομμάτι "Bury my heart":

Θάψτε την καρδιά μου
Εκεί όπου η σκόνη συναντά τη θάλασσα
Αφήστε την ελεύθερη σ’ ένα έρημο μέρος
Όπου ένας άνθρωπος μπορεί ακόμα να είναι ελεύθερος
Φτιάξτε μια μπάλα τα ρούχα και τα πουκάμισα μου
Βάλτε τα στο χώμα...
Κι όταν η καταιγίδα ξεσπάσει
θάψτε την καρδιά μου

Γεννήθηκα ταξιδιάρης τροβαδούρος
Αλλά αφήνω τα φτερά μου ν’ αναπαυτούν...
Τώρα πάω στην ερημιά
Πάνω στο άλογο που εμπιστεύομαι
Υπάρχει ένας κρίνος στην κοιλάδα...
Θα πεθάνω όπου πέσω
Στην καυτή στεγνή σκόνη
Λοιπόν θέλεις να θάψεις την ψυχή μου
Εκεί όπου η σκόνη συναντά τη θάλασσα
Και θα θάψεις την καρδιά μου
Στο Πληγωμένο Γόνατο*;

Απόστολος Σπυράκης


* Αναφορά στο Wounded Knee Creek, στην περιοχή των Ινδιάνων Λακότα. Οι μεταφράσεις των στίχων προέρχονται από το βιβλίο "THE WATERBOYS'', εκδόσεις Κατσάνος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου