Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Σφηνάκι: "Το Ιερό Δοχείο" της Χλόης Κουτσουμπέλη



Επιστολική λογοτεχνία, αυτό είναι Το Ιερό Δοχείο της Χλόης Κουτσουμπέλη: ένα περίεργο κείμενο, σύντομο αλλά με δυναμική γραφή, με έντονα στοιχεία λυρισμού εκεί που δεν το περιμένεις, και έναν αέρα μοντερνισμού που δεν περνάει απαρατήρητος. Τα γεγονότα, οι θεοί και οι άνθρωποι της Βίβλου έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης, αντίθεσης και καλλιτεχνικού αυτοπροσδιορισμού ανά τους αιώνες, οπότε η πρωτοτυπία του εγχειρήματος της Χλόης Κουτσουμπέλη δεν έγκειται στην θεματολογία που επέλεξε ως αφετηρία. 

Στην πραγματικότητα ο Κατακλυσμός όπως περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη δεν αποτελεί παρά την αφορμή για το βιβλίο αυτό, και μάλιστα όσο προχωράει κανείς στην ανάγνωση, τόσο συνειδητοποιεί ότι απομακρύνεται από την αφήγηση αυτή καθαυτή. Οι επιστολές που ανταλλάσσονται ή που, όπως εδώ, μένουν χωρίς απάντηση, απευθύνονται πρώτα από όλα στον ίδιο τον συντάκτη τους, είναι κατά κάποιο τρόπο ένας πρώτος διάλογος που πριν βγει προς τα έξω για να συναντήσει τον παραλήπτη του, είναι μια εσωτερική συζήτηση ανάμεσα στον συγγραφέα, ή το Εγώ αν προτιμάμε, και το είδωλό του στον καθρέφτη της μνήμης.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Ιερό Δοχείο, η συγγραφέας των επιστολών πετυχαίνει να οριοθετήσει το ατομικό της περίγραμμα και να καλλιεργήσει έναν πραγματισμό που τελικά θα την απελευθερώσει. Το πιο ενδιαφέρον σημείο κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός ότι η ίδια η ηρωίδα είναι αυτή που θα ανακαλύψει και θα επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της, που θα πάρει τις αποστάσεις της – στο βαθμό που είναι εφικτό, και θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης και προσέγγισης των πραγμάτων, ενώ τα εφόδια για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ήταν πενιχρά. Και δεν μιλάω για κάποιον υπολανθάνοντα φεμινισμό εδώ, αλλά για την γενναιότητα μιας γυναίκας που αντιστέκεται στο κατεστημένο που της έδωσε την όποια υπόσταση, επειδή μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι είναι λάθος.
Η συνειδητοποίηση αυτής της πανανθρώπινης αλήθειας είναι αυτό που διαφοροποιεί την Σιγκάλ από τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω της και αποτελεί τελικά την απαρχή του νέου κόσμου που ο Νώε ήθελε τόσο πολύ να δημιουργήσει.  

Κρις Λιβανίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου