Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Σφηνάκι μονό: "Ανθρω πεινώ" του Μιχαήλ Κ. Παπαδόπουλου



ΠΟΙΗΣΗ
Η ποίηση
χορεύει τις λέξεις
Ζεϊμπέκικο
Στους τεκέδες
Του έρωτα και
Του θανάτου[1]

Ο Μιχαήλ Παπαδόπουλος στο Ανθρω πεινώ γράφει μια μοντέρνα, εκκεντρική και ζωντανή ποίηση, και για να το κάνει αυτό, επιλέγει -συνειδητά υποθέτω- να βγει απ’ την πεπατημένη και να αρχίσει να παρατηρεί και να αποτυπώνει αυτά που συμβαίνουν και διαδραματίζονται σήμερα, τώρα. Η κρυμμένη αλληγορία και ο υπερρεαλισμός, το αναμφίβολο θάρρος της ανατροπής και οι ανεστραμμένες ισορροπίες είναι τα δομικά συστατικά αυτής της συλλογής που παίζει με την επικαιρότητα και που αναγκάζει τελικά τον αναγνώστη να ξανασκεφτεί τα στεγανά του.

Αυτό που προσωπικά μου άρεσε ιδιαίτερα είναι το ότι ο Μ. Παπαδόπουλος παίζει με τις λέξεις ως αντικείμενα, τις «αντικειμενοποιεί» για να τις περιεργαστεί, να τις κόψει και να τις ράψει στα μέτρα του, να δει αν μπορούν να δείξουν κάτι άλλο από την όποια έννοια εξέφραζαν ως τώρα. Παίζει με τον ρυθμό και τον ήχο σχεδόν πριν αγγίξει το ίδιο το νόημα και ταυτόχρονα αποστασιοποιείται και από τις λέξεις και από τις έννοιες για να κρυφτεί πίσω από τη μορφή. Τα ποιήματα που απαρτίζουν τη συλλογή (εξαιρετικά δομημένη παρεμπιπτόντως), στηρίζονται στις ανατροπές για να παράγουν σκέψη και θέληση και κυρίως περιέργεια στον αναγνώστη όχι μόνο για την επόμενη σελίδα αλλά και για το πώς και το γιατί εδραιωμένων καταστάσεων και συνθηκών.
Διαλέγω ένα ακόμα από τα πολλά που απόλαυσα περισσότερο:

ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Επέδραμαν νύκτωρ
Κατά του κειμένου-σώματος
του φεγγαριού
αφού το διαμέλισαν
έφαγαν τα συκώτια
και τις λέξεις του
Ένας Γλέζος
που κουβαλούσε στους ώμους του
την Ιστορία
Απ ορώντας
Μονολογούσε:
Ω αγράμματοι Δυτικοί Τοκογλύφοι
Δεν γνωρίζετε
Πως το φως και
Η γνώση του φεγγαριού
Δεν τρώγονται;[2]

Κρις Λιβανίου

[1] Σελ. 33
[2] Σελ.16

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου