Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Σφηνάκια: "Κόκκινες ουλές" της Μαίρης Μικέ και "Έξυπνες βόμβες" του Θεοχάρη Παπαδόπουλου



Κόκκινες ουλές της Μαίρης Μικέ

Η Μαίρη Μικέ έγραψε 17 διηγήματα στην συλλογή αυτή, και τα συνέδεσε μεταξύ τους με στοιχεία που ενέταξε στις ίδιες τις αφηγήσεις. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη θεματική πρωτοτυπία αλλά είναι ενδιαφέρον το ότι ο σημαντικότερος συνδετικός κρίκος όλων των κειμένων είναι ότι έχουν για πρωταγωνιστές αποκλειστικά γυναίκες. Και παρόλο που αυτό καθεαυτό το γεγονός δεν λέει και πολλά, σ’ αυτή την περίπτωση δίνει μια μυστικιστική και κατά κάποιο τρόπο διαχρονική διάσταση στα τεκταινόμενα.

Προσωπικά με ενδιαφέρει ο τρόπος που η συγγραφέας έχτισε το πλαίσιο στο οποίο διαδραματίζονται οι ιστορίες της, που πότε είναι ιστορικά φορτισμένο (στο «Εξόριστοι ρόλοι» για παράδειγμα), πότε υπαρξιακά βαλλόμενο από παράγοντες που ξεπερνούν την ατομικότητα της ηρωίδας, (όπως συμβαίνει στο «Γλυκά ζαχαροπλαστείου») και πότε καθαρά υπερρεαλιστικό (στο «Μυστικός νεκρόδειπνος»), με εξίσου σταθερά αποτελέσματα σε κάθε μία από τις περιπτώσεις.

Δεν βρήκα πράγματα να με ξαφνιάσουν, είναι γεγονός, αλλά τα διηγήματα που απαρτίζουν τις Κόκκινες ουλές έχουν ξεκάθαρη πορεία και ταυτότητα, στοιχεία που μόνο θετικά μπορούν να είναι.

Κρις Λιβανίου




Έξυπνες βόμβες του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

54 είναι τα χαϊκού-βόμβες που φιλοξενούνται στο ευπαρουσίαστο, μικρού σχήματος νέο βιβλίο του Θεοχάρη Παπαδόπουλου. Σε αυτή τη νέα του συλλογή ο ποιητής απομακρύνθηκε από την πεπατημένη, παίρνοντας το ρίσκο να γράψει στην αυστηρή φόρμα των 5-7-5 συλλαβών, καίτοι αποτελεί δυτική πλάνη, όπως έχουμε εξηγήσει σε παλαιότερο άρθρο.

Γνωρίζοντας τη γραφή του Θεοχάρη, αφού έχουμε ασχοληθεί με την ποίησή του και στο παρελθόν (βλ. σχετική ετικέτα με το όνομά του στο πλάι δεξιά) θα περιμέναμε τα χαϊκού του να έχουν τη θέση και την αξία αποφθεγμάτων (σε αυτό άλλωστε συνηγορεί και ο τίτλος), όμως ο Θεοχάρης μας ξάφνιασε, γράφοντας με αμιγώς ποιητική διάθεση. Η προσωπική του θέση για τα πράγματα διαφαίνεται μέσα από τους στίχους, το ίδιο και το προσωπικό βίωμα:

Τι πιο τραγικό;
Να κάνω διάλογο
με τη σιωπή σου

χωρίς να λείπουν και κάποια χαϊκού γενικότερων θέσεων, όπως:

Είναι δωρεάν.
Τζάμπα πράμα σου λέω.
Το λένε ζωή.

Πρόκειται για πολύ καλά χαϊκού, με συμπυκνωμένα νοήματα: ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του και το πέτυχε. Αν και το σχήμα 5-7-5 λειτούργησε μάλλον περιοριστικά και τον εμπόδισε, κατά τη γνώμη μου, να ξετυλίξει την έμπνευσή του όσο θα μπορούσε, είναι πολύ θετικό ότι αποφάσισε να απεγκλωβιστεί από το στιλ που μας είχε συνηθίσει και να πειραματιστεί με νέες φόρμες.

Χριστίνα Λιναρδάκη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου