Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Σφηνάκια ή μάλλον σφηνάκι: "Το σπίτι του κρεμασμένου" του Κυριάκου Συφιλτζόγλου

Απουσία της Κρις Λιβανίου σε ταξίδι, σήμερα το σφηνάκι είναι μονό, αλλά μάλλον ενισχυμένο. Βάση του είναι η τελευταία συλλογή του Κυριάκου Συφιλτζόγλου, "Στο σπίτι του κρεμασμένου". Τη διάβασα με απορία, γιατί έχω διαβάσει και τις δύο από τις τρεις προηγούμενες συλλογές του Κυριάκου (καμία σχέση με την τρέχουσα), μια απορία που μεγάλωνε όσο η συλλογή προχωρούσε προς το τέλος της. Μα, απ΄όλες τις εναλλακτικές που είχε ο Συφιλτζόγλου στη διάθεσή του για να πάει το ποιητικό του έργο ένα βήμα παραπέρα, αυτήν βρήκε να επιλέξει;

Άνοιξα μετά και διάβασα, με μεγάλο ενδιαφέρον, τι έχει γραφτεί για το βιβλίο και υποθέτω ότι, εντάξει, η θράκα ευλογάει τα γένια της αφού για δική της έκδοση πρόκειται και ότι η "εφημερίδα των συντακτών" αποδεικνύει ότι ο Κυριάκος ξέρει από δημόσιες σχέσεις. Διάβασα και την κριτική του "αναγνώστη", αλλά πάλι έμεινα με την απορία.

Ας πω όμως δυο λόγια για το βιβλίο. Το "σπίτι του κρεμασμένου" είναι πεζή ποίηση, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Πρόβλημα είναι που ο ποιητής αποφάσισε να δημοσιεύσει τους φανταστικούς, εσωτερικούς διαλόγους του με ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Άλλοτε πάλι αποφασίζει να στήσει παράδοξες σκηνές ή υποθετικά σενάρια από τη ζωή ή τις υποτιθέμενες συναντήσεις μεταξύ αυτών των ανθρώπων.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ενδιαφέρουν τους αναγνώστες οι προσωπικές αντιλήψεις κάποιου για το έργο άλλων. Ούτε γιατί πρέπει να τεκμαίρεται ότι ο αναγνώστης γνωρίζει όλους αυτούς για τους οποίους γράφει ένας τρίτος. Εντάξει, όντως ζούμε σε μια εποχή διευκολυμένης διακειμενικότητας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει κάποιος, για να διαβάσει ένα βιβλίο, να υποχρεώνεται να γκουγκλάρει σαν τρελλός τις δεκάδες ονομάτων που παρελαύνουν στα ποιήματα.

Αυτό τώρα είναι ποίηση δηλαδή; Συγνώμη, Κυριάκο, είμαι φαν σου και το ξέρεις, αλλά αυτό ΔΕΝ είναι ποίηση.

Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου