Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

"Για την Ιθάκη" της Δάφνης-Μαρίας Γκυ



Στα 41 ποιήματα που απαρτίζουν την συλλογή της Δάφνης-Μαρίας Γκυ, οι επιρροές είναι πολλές, με τα διαβάσματα και την επικαιρότητα να γίνονται οι πυλώνες της έμπνευσης και της δημιουργίας. Δεν υπάρχει εμφανής θεματολογική συνοχή, τα κείμενα είναι αυτόνομα, σαν εκφάνσεις μιας πραγματικότητας τόσο πολύμορφης που μόνο με αυτή την αποσπασματικότητα μπορεί να αποδοθεί.

Δύσκολα θα έβρισκε κανείς αμιγή ρεαλιστικά στοιχεία στους στίχους της Δάφνης-Μαρίας Γκυ, πράγμα παράδοξο ίσως, δεδομένου ότι οι δεσμοί τους με την επικαιρότητα είναι υπαρκτοί και μάλλον ισχυροί. Ο αναγνώστης βρίσκεται περισσότερο μπροστά σε φευγαλέες εικόνες και αναπαραστάσεις ρεαλιστικών συνθηκών παρά σε μια ακριβή εικόνα καταστάσεων, χωρίς αυτό να έχει κάτι το επιλήψιμο βέβαια. Η γοητεία του ξεχωριστού «φωτισμού» στα πρόσωπα των ανθρώπων είναι μια από τις αρετές της συγκεκριμένης συλλογής. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δημιουργός επιλέγει ωραίες λέξεις σε γοητευτικούς λεξιλογικούς συνδυασμούς, όμως αισθάνομαι ότι πολύ συχνά πρόκειται για λέξεις χωρίς μνήμη: αφήνουν μια γεύση κενού στο στόμα. Η επικοινωνία της πάντως με τον αναγνώστη μου φαίνεται καλά εδραιωμένη, και σ’ αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι η σφραγίδα της επικαιρότητας στα ποιήματά της λειτουργεί μόνο ως αφετηρία και ως έμπνευση, για να αφήσει τον απαραίτητο χώρο στον αναγνώστη να καλύψει τα κενά με τις δικές του σκέψεις. Σε μια ουδόλως ερωτική ποίηση, οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους περιορίζονται στην σχέση της ποιήτριας με τον εαυτό της. Οι σκέψεις της απέναντι στα πράγματα, στα γεγονότα, και γενικότερα στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος είναι η σπονδυλική στήλη της συλλογής και ταυτόχρονα ένα στοιχείο εσωστρέφειας και απομόνωσης: κατά ένα τρόπο, είναι σαν να καθρεφτίζεται στις λέξεις. 

Η πρωτοτυπία που τελικά λείπει και η έλλειψη ειδικού βάρους στις έννοιες και στα συναισθήματα, είναι τα αρνητικά σημεία που κατά τη γνώμη μου στερούν από αυτή τη συλλογή τη δυνατότητα να προχωρήσει τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα. Παρόλα αυτά, επειδή η σοβαρότητα προσέγγισης είναι ένα στοιχείο που δεν θα αμφισβητήσω, μόλις η πεπατημένη πάψει να είναι μονόδρομος, μπορεί να δούμε ενδιαφέροντα πράγματα. 

Πόθος[1]

Πώς γυρνά ο χρόνος
ο κύκλος των ματιών που κλείνουν στη χάση της μέρας
το φέγγος της ίριδας που βασιλεύει
πάνω απ’ το μαξιλάρι μου ανάμεσα στ’ άστρα
με την περιπλανώμενη λάμψη μέσα στη χρυσή άλω τους
για να με βυθίσει ξανά στα όνειρα

Να χαθώ μέσα στο διάστημα
μέσα στην ταχύτητα του φωτός
κουτρουβαλώντας χωρίς αρχή και τέλος
πέρ’ απ’ τα τείχη με τα γκρεμισμένα σπίτια στα σπλάχνα
να πλάσω τον κόσμο
μέσα στα όνειρα ξανά


Κρις Λιβανίου


[1] Σελ. 13

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου