Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Σφηνάκια: "Αλεπού στον αυτοκινητόδρομο" του Χαρίλαου Νικολαΐδη και "Δίχως όνομα" του Βασίλη Κουντζάκη

«Αλεπού στον αυτοκινητόδρομο» του Χαρίλαου Νικολαΐδη

Με φανερά σκανταλιάρικη διάθεση, ανεπαίσθητα ειρωνική, κυρίως όμως τρυφερή, ο Χαρίλαος Νικολαΐδης προσεγγίζει την ποίηση στη συλλογή του «Αλεπού στον αυτοκινητόδρομο» με ένα μείγμα αθωότητας και πονηριάς:

Μπουμ.
Τα σκαλιά κόλλησαν.
Θα πάρω το ασανσέρ.


*

Στο παγούρι νερό,
στο αλουμινόχαρτο τροφή,
στην polo της έκτης δημοτικού
- τι άλλο; - τα όνειρά μας.


Το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή που διαθέτει πολλές από τις συμβάσεις των κόμικς (όπως π.χ. την αφαιρετικότητα και την οικονομία λόγου) και σε πολλά σημεία φαίνεται σαν να γράφτηκε από καρτούν. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα ποιήματα, όπως αυτά της ενότητας «...και κάτι ακόμα», αλλά και άλλα, διάσπαρτα μέσα στη συλλογή που διαπραγματεύονται με τη δέουσα σοβαρότητα τα νοήματα, χωρίς ωστόσο να προδίδουν την παιχνιδιάρικη διάθεση του ποιητή τους. Χαρακτηριστικό τέτοιο ποίημα είναι η «Ανασύσταση», από το οποίο θα παραθέσω το τελευταίο τετράστιχο:

Πίσω απ’ τις αμέτρητες κουρτίνες
του καθενός
υπάρχει το βλέμμα
που μοιραζόμαστε όλοι.


Διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα η δουλειά του κ. Νικολαΐδη, ο οποίος λοιδορεί με τον τρόπο του τη σοβαροφάνεια της ποίησης. Μένει τώρα να δούμε τι θα σκαρφιστεί στο μέλλον.

Χριστίνα Λιναρδάκη




«Δίχως όνομα» του Βασίλη Κουντζάκη

Το Εγώ και το Εσύ είναι οι δύο άξονες που οριοθετούν το σύνολο της συλλογής του Βασίλη Κουντζάκη Δίχως όνομα. Ένας διάλογος που πότε γίνεται εσωτερικός και πότε δίνει ήχο στις λέξεις του, που ακουμπάει σε σκέψεις που θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλά τελικά δεν συμβαίνει, σε συναισθήματα που αποδεικνύονται εκτός χρόνου και παλιώνουν στο μυαλό χάνοντας έτσι την όποια τους επικαιρότητα.

Μου αρέσουν οι δομές και ο άμεσος χαρακτήρας της γραφής, τα ποιήματα είναι άρτια και δεν περιέχουν κομματιασμένες σκέψεις, από την άλλη όμως δεν έχουν ρυθμό, ούτε πυγμή, δεν έχουν άλλο νόημα εκτός από το καθαρά προσωπικό για τον δημιουργό τους. Δεν είναι κακή ποίηση, ούτε δήθεν, ούτε κατά διάνοια στημένη για τέρψη οφθαλμών, αλλά ταυτόχρονα η απουσία της πρωτοτυπίας είναι εκκωφαντική, οι λέξεις και οι έννοιες συνηθισμένες. Και το πρόβλημα είναι ότι συνηθισμένοι στίχοι προκαλούν αναμενόμενες σκέψεις. Ο ποιητής και κατ’ επέκταση ο αναγνώστης δεν διακρίνει κάτι που δεν θα έβλεπε ο οποιοσδήποτε, δεν μας προχωράει ένα βήμα πιο ‘κει.

Ο Βασίλης Κουντζάκης στο Δίχως όνομα δημιουργεί γοητευτικές, κλασικές εικόνες του έρωτα, και του αρέσουν οι όμορφες λέξεις που αρέσουν σε όλους μας:

Φώτα
πορτοκαλί
μελαγχολικά
πάνω από ένα δρόμο
-μια κεντρική λεωφόρο-
Χαζεύω την πόλη. 

Η πόλη άγνωστη

οι άνθρωποι ξένοι
αδιάφοροι
μια βραδιά που δεν βρίσκει
στίγμα
πορεία. 

Τι αν κρύβεται άραγε
μέσα σ’ ένα βλέμμα
της στιγμής
σ’ ένα άτολμο άγγιγμα;

Στης νύχτας το δύσκολο πλησίασμα
με παράθυρα κλειστά
έρχονται
απανωτά
να με βρουν οι λέξεις.

Κρις Λιβανίου
 

3 σχόλια:

  1. Όπως ακριβώς το θέσατε σε προηγούμενη ανάρτηση, κα Λιναρδάκη. Το μαγαζάκι της ποίησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το οποίο, όπως και κάθε μαγαζάκι, διαθέτει τα πάντα όλα. Ενίοτε θλιβερά, ενίοτε κωμικά, ενίοτε απαράδεκτα. Προσωπικά όμως μου αρέσει πολύ η υπονόμευση της σοβαροφάνειας, αγαπητέ κ. Κωνσταντινίδη, θεωρώ πως είναι σύμπτωμα υγείας. Ευχαριστώ για το σχόλιό σας. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχετε δίκιο. Έχει όλα αυτά. Και κάτι ακόμη. Εξαιρετικά απίθανες συμπτώσεις απόψεων. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε ήσυχοι. Καλήν εσπέραν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή