Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Ο Παναγιώτης Παναγάκης επιλέγει νέες μουσικές κυκλοφορίες (5)


J.S.Bach, The French Suites/Peter Hill/Delphian

Για τις 6 γαλλικές σουίτες του Johann Sebastian Bach δεν εχω να πω και πολλά: πρόκειται για δημοφιλείς και καταξιωμένες συνθέσεις για πληκτροφόρο όργανο που ο μεγάλος κάντορας ξεκίνησε να γράφει (για εκπαιδευτικούς λόγους παρακαλώ!) στην αρχή της δεκαετίας του 1720 στο Κέτεν της Σαξωνίας και ολοκλήρωσε στην Λειψία το 1725. Η κάθε σουίτα αποτελείται από 5 έως 8 μέρη εμπνευσμένα από απλούς χορούς της εποχής. Και σε αυτά τα έργα ο Bach, αυτός ο μέγιστος αρχιτέκτονας της αρμονίας και της αντίστιξης, ξεκινάει με απλά μοτίβα καταλήγοντας σε αυτές τις σύνθετες-ιδιοφυείς μουσικές κατασκευές που στο σύνολο τους αποτελούν τη “βάση” της δυτικής κλασικής μουσικής. Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι προτιμώ να ακούω αυτά τα έργα σε μοντέρνο πιάνο παρά σε τσέμπαλο (για το οποίο άλλωστε γράφτηκαν). Με αυτό το σκεπτικό, η ηχογράφηση του καλού πιανίστα (γνωστού από σημαντικές ηχογραφήσεις σε έργα μοντέρνων συνθετών όπως ο Messiaen) Peter Hill, είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Εξαιρετική άρθρωση, εύστοχες δυναμικές επιλογές και ένα υπέροχα ηχογραφημένο Steinway πιάνο συνθέτουν την πλήρη εικόνα. Για άλλη μια φορά υποστηρίζουμε το αυτονόητo: ο Bach είναι απλά ανεξάντλητος! 



Chabrol, Noir/Ran Blake/Impulse

Στα χαρτιά, ο Αμερικανός Ran Blake, εκ των πρωτεργατών μαζί με τον Gunther Schuller του περίφημου μουσικού κινήματος «τρίτο ρεύμα» στη δεκαετία του 1960 (ένα ηχητικό κράμα που βασίζεται στην κλασική σύγχρονη μουσική και την ικανότητα αυτοσχεδιασμού που συναντάται στην jazz), μας παρουσιάζει στον τελευταίο του δίσκο μια σειρά συνθέσεων/αυτοσχεδιασμών για πιάνο με αφορμή τις noir ταινίες της δεκαετίας του 1960 του διασήμου Γάλλου σκηνοθέτη Claude Chabrol. Στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό και ειλικρινά δυσκολεύομαι να το περιγράψω. Με τη σοφία και την εμπειρία των 86 του χρόνων, ο Blake κινείται σχεδόν σε ολόκληρο το φάσμα του «τρίτου δρόμου»: oι Alban Berg, Anton Webern, Alexander Scriabin συναντώνται με τo κινηματογραφικό Miles Davis στην noir ταινία του Louis Malle (Ascenseur pour lechafaud), την ατμοσφαιρική αυθεντική μουσική επένδυση του Pierre Jensen και τις jazz αρμονίες του Bill Evans, του (πρόσφατα χαμένου πιανίστα) Paul Bley αλλά και του σύγχρονου Greg Taborn. Είναι μια ηχογράφηση που απαιτεί πολλές ακροάσεις μέχρι να αποκαλύψει τα μυστικά της όμως πιστέψτε με αξίζει τον κόπο. Ειδική μνεία στο εξώφυλλο αισθητικής 60’s. 



The Clarinotts/Ernst, Daniel & Andreas Ottensamer/Deutsche Gramophone

Οικογενειοκρατία ή απλά τρεις εξαιρετικοί καλλιτέχνες που τυχαίνει να είναι συγγενείς; Το ερώτημα είναι ρητορικό όταν μιλάμε για τέτοιας κλάσης μουσικούς. Ο πατέρας Ernst Ottensamer και οι γιοί του Daniel και Andreas έχουν πιάσει τις πρώτες θέσεις κλαρινέττων στις κορυφαίες φιλαρμονικές ορχήστρες της Βιέννης και του Βερολίνου. To 2005 αποφασίζουν λοιπόν να «ενώσουν» τις δυνάμεις τους, δημιουργώντας το σύνολο (με το εύστοχο όνομα) “The Clarinotts”. Στον δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε από τη γνωστή εταιρία Deutche Gramophone, ερμηνεύουν στην αυθεντική τους μορφή ή σε διασκευή γνωστά έργα για κλαρινέττο και μικρή ορχήστρα έχοντας μαζί τους μερικούς από του καλύτερους συναδέλφους τους από την Φιλαρμονική της Βιέννης. Μας παρουσιάζουν με εξαιρετικό τρόπο ένα μάλλον mainstream πρόγραμμα με έργα των Mendelsshon, Mozart, Doppler, Rossini, Ponchielli, Francaix, Koreny, Truan αλλά και το γνωστό Manha de Carnaval του Louis Bonfa. Εντυπωσιακές εκτελέσεις, δεξιοτεχνία, υπέρλαμπρες ερμηνείες γεμάτες χιούμορ και ζωντάνια, από μια σπουδαία οικογένεια μουσικών!

Παναγιώτης Παναγάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου