Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Ο Παναγιώτης Παναγάκης επιλέγει νέες μουσικές κυκλοφορίες (4)

Blackstar/David Bowie/Sony Music

Στις 8 Ιανουαρίου 2016, την ημέρα που γινόταν 69 ετών, ο David Bowie κυκλοφόρησε τον 25ο δίσκο του και δύο μέρες αργότερα έφυγε από τη ζωή μετά από χρόνια ασθένεια. Προφανώς ο Βρετανός μουσικός ήξερε πολύ καλά ότι το “Blackstar” θα ήταν το τελευταίο του album και φρόντισε να αποχαιρετήσει τους αμέτρητους φίλους του με ένα υπερπολύτιμο δώρο! Λίγους μήνες πριν είχε ηχογραφήσει επτά ολοκαίνουργια τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Χρησιμοποίησε μερικούς από τους καλύτερους μουσικους της jazz σκηνής της Νέας Υόρκης που πραγματικά δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είδαν το mail που τους ζητούσε να ηχογραφήσουν μαζί του. Χωρίς περιστροφές, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό: ένα χορταστικό μουσικό κοκτέιλ που κινείται με μαεστρία ανάμεσα στη rock, τη jazz την electronica και το drum’n bass, ένα μουσικό νήμα που συνδέει αριστοτεχνικά τις δεκαετίες από το 1970 μέχρι και σήμερα, με φρέσκιες ιδέες και μια παραγωγή πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή της. Δικαίως σχεδόν όλοι οι κριτικοί εκθειάζουν το κύκνειο άσμα του Bowie ενώ εγώ θα τολμήσω να πω ότι το Blackstar θα βρίσκεται σίγουρα στη προσωπική μου λίστα με τα καλύτερα του 2016.


Lalo Piano Trios/Leonore Piano Trio/Hyperion

Κάποιους συνθέτες τους ταυτίζουμε με ένα και μοναδικό έργο. Τον Edouard Lalo (1823-1892) τον γνωρίζουμε αποκλειστικά από την πασίγνωστη «Ισπανική Συμφωνία» για βιολί και ορχήστρα. Σχεδόν όλο το υπόλοιπο έργου του Γάλλου ρομαντικού συνθέτη έχει στην κυριολεξία εξαφανιστεί από το κλασσικό ρεπερτόριο. Να λοιπόν που έρχεται αυτός ο υπέροχος δίσκος με τα τρία έργα του για πιάνο, βιολί και τσέλλο που μας δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι ο Lalo υπήρξε ένας σημαντικός δημιουργός με επιρροές όχι από τη χώρα του, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά από τη γειτονική Γερμανία. O Lalo συνέθεσε τα παραπάνω έργα από το 1850 έως το 1880 με τις φόρμες και τα μελωδικά σχήματα να παραπέμπουν άμεσα στον Robert Schumann, τον Felix Mendelsshon και τον Johaness Brahms, δηλαδή τους κορυφαίους ρομαντικούς συνθέτες μουσικής δωματίου της εποχής. Έξοχες ερμηνείες από τους τρεις νέους μουσικούς που αποτελούν το Leonore Piano Trio και που κινούνται με άνεση, σιγουριά, δεξιοτεχνία και γνώση στα απαιτητικά μονοπάτια της γραφής του Lalo. Ο δίσκος συνίσταται σε όλους όσους αγαπούν το ανεξερεύνητο ρεπερτόριο της μουσικής δωματίου του 19ου αιώνα. Η ποιότητα ηχογράφησης είναι στο γνωστό πολύ υψηλό επίπεδο της εταιρίας Hyperion.


D-StringZ/Stanley Clarke, Bireli Lagrene, Jean-Luc Ponty/Impulse

Όταν μεγάλοι μουσικοί της jazz με αυτόνομες πορείες ενώνουν τις δυνάμεις τους, δυσκολεύoνται ιδιαίτερα να υποτάξουν το μουσικό τους εγώ προς όφελος του συνόλου. Όταν όμως το καταφέρνουν, τότε το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Αυτή λοιπόν είναι η περίπτωση της συνάντησης τριών πασίγνωστων βιρτουόζων με πολύ μεγάλη ιστορία σε αυτό το είδος μουσικής που λέγεται “jazz-fusion” (“jazz-rock”, όπως λέμε στη χώρα μας). Ο βιρτουόζος μπασίστας Stanley Clarke υπήρξε βασικός συνοδοιπόρος του θρυλικού πιανίστα Chick Corea στις ηλεκτρικές εξορμήσεις του, ο Jean-Luc Ponty έχει ταυτιστεί πλήρως με τον ήχο του ηλεκτρικού βιολιού (για την ακρίβεια τον διαμόρφωσε!) και ο κιθαρίστας (και μικρότερος σε ηλικία) Bireli Lagrene θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους δεξιοτέχνες της ηλεκτρικής jazz κιθάρας. Στον δίσκο αυτό χρησιμοποιούν μόνο ακουστικά όργανα και ακούγονται σαν μια υπέροχη παρέα μουσικών που δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και απολαμβάνουν κάθε νότα που παίζουν. Ένας συνδυασμός από original συνθέσεις και standards με αποκορύφωμα την υπέροχη μπαλάντα “Too young to go steady” όπου ξεχωρίζει το βιολί του Jean-Luc Ponty.

Παναγιώτης Παναγάκης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου