Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

"Οντισιόν" της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Διάβασα την «Οντισιόν». Σε άκουσα, Ασημίνα Ξηρογιάννη.
Η φωνή σου έφτασε σ’ εμένα καθαρή, δυνατή, απλή και παραπονεμένη. Το σπονδυλωτό σου μονόπρακτο είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναβάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Δεμένη κι εσύ, αιχμάλωτη σ’ ένα μαγεμένο χώρο, τραβάς την κουίντα και βρίσκεσαι απ’ το σανίδι ως το φουαγιέ, απ’ τη ράμπα μέχρι τον εξώστη, οπουδήποτε, αρκεί ν’ ανασαίνεις - να μεταλαβαίνεις τον αέρα του θεάτρου. Ζεις μέσα σ’ αυτό τον ζωοδότη χώρο, αλλά αδυνατείς να συνυπάρξεις με τις μικρότητες των μικρών, τις ζήλειες των ζηλόφθονων.

Απαρνείσαι εμφατικά την σαθρή αποδοχή του συρφετού που λυμαίνεται ό,τι αγαπάς. Των φαύλων που αναζητούν ήθος μέσα στα όρια της ανεκτικότητας του κοινού, γιατί οι ίδιοι δεν έχουν. Αυτών που έχοντας χάσει την ταυτότητά τους, προσπαθούν να παραμένουν ζωντανοί μέσα στην αλλοτρίωση, τον ευτελισμό και την υποκρισία. Αυτών που κατέληξαν θύματα της λάμψης που επεδίωκαν να αγγίξουν.

Την ύστατη ώρα όμως που ξεστομίζεις «θέατρο τέλος», πατάς ήδη στις μύτες των ποδιών σου, σηκώνεσαι ψηλότερα και το βλέμμα σου συναντά την δική μου αγωνία. Τώρα είμαστε δύο. Ίσως περισσότεροι. Σ’ ευχαριστώ, καλόν αγώνα.

Κατερίνα Πεσταματζόγλου



Υ.Γ. Ένας υπάλληλος τραπέζης που κάνει τον κύκλο του στα φώτα της δημοσιότητας, ο νέος που συνθλίβεται σε μια τυπική οντισιόν, οι ελάχιστες ευκαιρίες που δίνονται στον ξεκομμένο από κυκλώματα, οι «απαιτούμενες» θυσίες για να ταιριάξει κάποιος τη ζωή του στις απαιτήσεις του φιλόδοξου ηθοποιού, ο ευτελισμός και η γελοιότητα που βαφτίζονται «τέχνη» στον βωμό της πρωτοτυπίας, η αγωνία για ένα ρόλο και η «προθυμία» του ηθοποιού να συμπορευθεί με τις όποιες απαιτήσεις του σκηνοθέτη είναι θέματα που αναπτύσσονται με τρόπο ξεχωριστό στην «Οντισιόν». 

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη μέσα από έξι διαφορετικά μονόπρακτα που συναντώνται στην αγάπη για το θέατρο και στηλιτεύουν κάποια από τα προβλήματα που το ταλανίζουν, δίνει μια καλή ευκαιρία στους νέους ηθοποιούς να πάρουν μια γεύση από τα επερχόμενα και στους παλιούς θεατράνθωπους, που -συνολικά- ορίζουν την θεατρική πραγματικότητα, να κάνουν μια ουσιαστική υπέρβαση. Από τις εκδόσεις vakxikon, 2015.

2 σχόλια:

  1. Σας ευχαριστώ!Μια διορθωση:πρόκειται για ΕΝΑ μονόπρακτο...σπονδυλωτό όμως!

    Ασημινα Ξηρογιάννη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγχαρητήρια στην κ. Ξηρογιάννη για την Οντισιόν και στην κ. Πεσταματζόγλου για την κριτική. Είχα την τύχη να διαβάσω το βιβλίο μετά την παρουσίασή του στο Βακχικό πριν από δυο βδομάδες περίπου. Το θέμα της υποτιθέμενης οντισιόν με κάλυψε απόλυτα, με όλους αυτούς τους "δήθεν" που παριστάνουν τους κριτές.
    Και κάτι άσχετο: Το μονόπρακτο είναι έργο που παίζεται σε μία πράξη με τα ίδια σκηνικά. Το βιβλίο περιγράφει διαφορετικά μονόπρακτα που χρειάζονται άλλα σκηνικά, παίζονται με 5-6 διαφορετικούς ηθοποιούς, με διαφορετική θεματολογία. Όσο για την σπονδύλωση, αυτή πρέπει να συνδέει ομοειδή ή "συνεργαζόμενα" πράγματα. (Έτσι, για να μην ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε και τρελαθούμε κι όλας..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή