Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

"Έσπασε" του Κώστα Καναβούρη

Λοιπόν, είναι γεγονός ότι δεν συναντά κανείς κάθε μέρα συλλογές σαν αυτή του Κώστα Καναβούρη. Τι συμβαίνει με το Έσπασε; από ό,τι φαίνεται, συμβαίνουν διάφορα πράγματα, αν μη τι άλλο ενδιαφέροντα. Καταρχάς μου φαίνεται απαραίτητο να γίνει ένα σχόλιο για τον τίτλο: οριστικός και αμετάκλητος, βάζει τον αναγνώστη στο κλίμα εξαρχής, και στην πορεία της ανάγνωσης αποδεικνύεται και ακριβής. Τα κείμενα που απαρτίζουν την συλλογή αυτή είναι θραύσματα μιας κάποιας προηγούμενης κατάστασης που δεν αποσαφηνίζεται, κομμάτια από το παρελθόν και το παρόν σε διάφορα μεγέθη, ενός, δύο, το πολύ τριών στίχων. Δεν υπάρχει συνοχή με την κλασσική έννοια που θα περίμενε κανείς από ένα σύνολο κειμένων στην ίδια έκδοση, υπάρχει όμως κοινή αφετηρία και αναμφισβήτητα κοινό στυλ γραφής, που τελικά καταλήγουν να δώσουν ένα περίγραμμα σε μια μάλλον ετερόκλητη θεματολογία.

Το ότι δεν διαφαίνεται μια ξεκάθαρη δομή εμπεριέχει κατά την γνώμη μου ένα είδος «ευκολίας» στην γραφή, όχι με την έννοια «γράφω ό,τι μου έρθει στο κεφάλι» αλλά περισσότερο με το ότι αν δεν υπάρχουν πολλοί κανόνες, δεν μπορεί κανείς να τους παραβεί ιδιαίτερα. Οι στίχοι παρόλο που είναι πραγματικά τόσο σύντομοι, αρκετές φορές έχουν το ειδικό βάρος που εξασφαλίζει την επικοινωνία του αναγνώστη με τον ποιητή. Στην πλειοψηφία τους καταφέρνουν να ισορροπήσουν στην παράδοξη δυναμική που εγκαθίσταται ανάμεσα στο ξάφνιασμα της συντομίας και στο καθεαυτό περιεχόμενο, είναι διάσπαρτες σκέψεις, σαν διάλογος ονείρου. Είναι δύσκολο να παραβλέψει κανείς την ριζική εσωστρέφεια της ποίησης του Κώστα Καναβούρη που εδώ τουλάχιστον κλείνεται ερμητικά στον εαυτό της, ταυτόχρονα όμως είναι ορατή η προσπάθεια αναζήτησης του Άλλου που υποβόσκει, και αυτό είναι ένα στοιχείο που θα μπορέσει ίσως να κατοχυρώσει την συνάντηση ανάμεσα στον ποιητή και τον αποδέκτη του.
 
Οι στίχοι είναι στον πλειοψηφία τους εκτός χρόνου, ή εντός του υποκειμενικού, που τελικά κάνει το ίδιο, και οι συχνές αναφορές στις έννοιες του παρόντος, του μέλλοντος και του παρελθόντος δεν το αλλάζουν αυτό. Δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς πού τοποθετεί ο ποιητής τον εαυτό του, αν τον φαντάζεται θεατή, πρωταγωνιστή ή κομπάρσο αυτών που συμβαίνουν, αλλά το σίγουρο είναι ότι είναι παρών με διαυγές πνεύμα και χωρίς αυταπάτες: είναι σαν να φωτογραφίζει σκιές με τις λέξεις.

Διαβάζοντας αυτή τη συλλογή, βρέθηκα μπροστά σε μια διαρρηγμένη ενότητα σε σπασμένα κομμάτια που όμως άγνωστο πώς, εξακολουθούν να λειτουργούν ως ποιητική πραγματικότητα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Η συνοχή και η συνέχεια δεν είναι στο πρώτο πλάνο αλλά η συλλογή κατά τη γνώμη μου λειτουργεί ούτως ή άλλως, και μάλιστα με μια αμεσότητα που ανατρέπει σταθερές και κινείται εκτός πεπατημένης. 

Κρις Λιβανίου



Παραθέτω κάποιους στίχους που μου άρεσαν:



Ερείπια φωτιάς.[1]

Μες στην πλατεία της κραυγής
Τα σύμφωνα ζητιανεύουν.[2]

Χωρίς κρίσεις, νίκες,ηττημένους,
Χωρίς οπισθοχώρηση.[3]

Να προσέχεις τα ερωτηματικά ˙ στάζουν.
Είναι πολύς καιρός
Που άφησες το ποίημα πεινασμένο.
Να προσέχεις.[4]

Τα ποιήματα δεν έχουν αναγνώστες,
Έχουν αυτόπτες μάρτυρες.[5]

 

[1] Σελ. 12
[2] Σελ. 17
[3] Σελ. 20
[4] Σελ. 23
[5] Σελ. 34



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου