Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

"Γιατί γράφω ποίηση" του Χάρη Βλαβιανού

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχαμε αναδημοσιεύσει από την The Athens Review of Books ένα κείμενο του Άρη Μπερλή με τίτλο «Γιατί δεν γράφω ποίηση». Το κείμενο αυτό είχε πυροδοτήσει τότε εκτενή διάλογο στo facebook, όπου συζητιούνται πολλά από τα θέματα που δημοσιεύει το στίγμαΛόγου: από ορισμένους η αναδημοσίευσή μας είχε εκληφθεί τότε ως μομφή προς όσους γράφουν ποίηση αμετροεπώς (μάλλον επειδή όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται, κατά τη λαϊκή ρήση), ενώ άλλοι του επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή. Σήμερα δημοσιεύουμε το αντίθετό του κείμενο, «Γιατί γράφω ποίηση», ορμώμενοι από το ομότιτλο βιβλίο του Χάρη Βλαβιανού που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα. 

Και, καθώς σε αυτό το blog συνηθίζουμε να γράφουμε τη γνώμη μας για ό,τι διαβάζουμε, θα τη γράψουμε και τώρα: το βιβλίο του κ. Βλαβιανού είναι τόσο μικρό σε έκταση που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τη μορφή άρθρου σαν αυτό του κ. Μπερλή. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνει όλες κι όλες «εξηνταδύο κατηγορηματικές και ολιγόλεξες απαντήσεις» όπως μας πληροφορεί ο εκδότης στο οπισθόφυλλο. Στη συνέχεια ο εκδότης, σε μια προσπάθεια να προλάβει τον αναγνώστη και να τον προϊδεάσει, λέει ότι «οι απαντήσεις στο ερώτημα “γιατί γράφω ποίηση” αντλούνται ισομερώς από την ίδια την ποίηση και από τη ζωή» του κ. Βλαβιανού, η οποία είναι «αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την ποίηση». Δυστυχώς για μένα, διάβασα το περιεχόμενο προτού διαβάσω το οπισθόφυλλο – και βρέθηκα πολλές φορές να αναρωτιέμαι τι σχέση έχει αυτό που διαβάζω με το ερώτημα που υποτίθεται ότι απαντά.

Ίσως είναι βέβαια και το εκτενώς παραπεμπτικό στιλ του κ. Βλαβιανού, που προσωπικά δεν το προτιμώ, γιατί δεν πιστεύω ότι ο αναγνώστης είναι υποχρεωμένος να έχει δίπλα του λεξικό ή internet για να μπορεί να παρακολουθήσει αυτό που διαβάζει. Όταν κάποιος συγγραφέας κάνει τόσο εκτενείς αναφορές σε άλλους συγγραφείς, μουσικούς και έργα φαίνεται τελικά σαν να κάνει επίδειξη γνώσεων, ακόμη κι αν δεν έχει αυτή την πρόθεση, γιατί δεν είναι (ούτε πρέπει να είναι) αυτονόητο ότι όλοι οι αναγνώστες έχουν τα ίδια αναγνώσματα ή εμπειρίες με τις δικές του. Και, επιτέλους, πολύς κόσμος έχει διαβάσει Σολωμό, Σικελιανό, Γέητς, Πάουντ, Έλιοτ και πολλούς άλλους, αλλά δεν το κάνει θέμα.

Χριστίνα Λιναρδάκη

ΥΓ. Βρήκα ωστόσο και μερικούς αφορισμούς που απαντούν στο αρχικώς τιθέν ερώτημα με τη δική τους αξία, έστω κι αν δεν αποφεύγονται σε όλους οι παραπομπές. Από αυτούς παραθέτω τέσσερεις:
  


Γιατί γράφω ποίηση

  
Επειδή μια φλόγα που φωτίζεται από άλλη φλόγα μπορεί να δημιουργήσει τη δική της σκιά.

Επειδή διεκδικώ διαρκώς αυτό που δεν μπορεί ν’ αποκτηθεί: “La fleur l’ absente de touts bouquets”.

Επειδή «για να λάμπουν τα ποιήματα όπως τ’ αστέρια», πρέπει η νύχτα να είναι ήδη μέσα σου.

Επειδή ένα άσπρο μαντίλι στη σκιά μπορεί να είναι πιο σκούρο από ένα κάρβουνο στο φως του ήλιου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου