Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

"Υποδειγματικές οικογένειες" του Δημήτρη Ζουμπουλάκη

Δεν συνηθίζεται, παρόλα αυτά θα αρχίσω από τη φράση που κλείνει το βιβλίο. Είναι μια παράθεση από τη Γέφυρα του San Luis Rey του Θόρντον Ουάιλντερ: «Υπάρχει ο κόσμος των ζωντανών και ο κόσμος των νεκρών και η γέφυρα είναι η αγάπη, το μόνο που επιζεί και το μόνο που έχει νόημα».

Η φράση αυτή δεν είναι χαρακτηριστική ούτε συνοψίζει το νόημα του βιβλίου, όμως είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο ο παιδίατρος Δημήτρης Ζουμπουλάκης, ο παλαιότερος εν ζωή Έλληνας λοιμωξιολόγος και συγγραφέας του βιβλίου Υποδειγματικές οικογένειες, προσέγγισε το επάγγελμα και τους ασθενείς του. Την εποχή που ασκούσε ενεργά την παιδιατρική «το μόνο εμβόλιο που υπήρχε ήταν η βατσίνα, δηλαδή ο δαμαλισμός», όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλίο, και «όσοι ασχολούνταν με αρρώστους ήταν όλοι επίνοσοι, με συνέπεια ο υπ’ αριθμόν ένας κίνδυνος να είναι η μόλυνση και η μετάδοση νόσου». Ο γιατρός έπρεπε, επομένως, να αγαπά ειλικρινά αυτό που επέλεξε να σπουδάσει για να μπορεί να παραμείνει αφοσιωμένος σε αυτό, ενώ στα μάτια των ασθενών του έπαιρνε ασφαλώς τις διαστάσεις ήρωα.

Πέρα από υποδειγματικός γιατρός (διαχειρίστηκε στην καριέρα του πάνω από 5.000 μηνιγγίτιδες), ο Δημήτρης Ζουμπουλάκης είναι και δεινός παρατηρητής της ανθρώπινης κατάστασης. Έτσι, όλα τα χρόνια του εργασιακού του βίου, δεν έπαψε να παρατηρεί τους οικείους των ασθενών του -με αρκετούς από τους οποίους ανέπτυξε φιλικές σχέσεις, έστω και πρόσκαιρα- και να αντλεί συμπεράσματα. Ετούτα τα τελευταία, μαζί με τις συναφείς ιστορίες, παραθέτει σ’ αυτό το δεύτερο βιβλίο του, το οποίο αποτελεί μια διερεύνηση του ερωτήματος αν και κατά πόσον υφίσταται «υποδειγματική οικογένεια» - για να δώσει δεκαπέντε φορές (όσες και οι ιστορίες του βιβλίου) την ίδια, κατηγορηματική απάντηση: όχι. Όλα αυτά με το χαρακτηριστικό ύφος που είδαμε και στο πρώτο του βιβλίο, το οποίο διακρίνεται για την παραστατικότητα, την ειλικρίνεια, την εντιμότητα, καθώς και την κυνική μα ειλικρινή διάθεσή του.

Οι Υποδειγματικές οικογένειες έχουν έντονα στοιχεία αυτοβιογραφίας, διαρθρώνονται όμως σε αυτοτελείς ιστορίες και θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν ενιαία συλλογή διηγημάτων που περιστρέφεται γύρω από έναν θεματικό άξονα. Η παράθεση πολιτιστικών, ιστορικών και λοιπών πραγματολογικών στοιχείων, καθώς και η ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής που διαφαίνεται από τους ηθικούς κώδικες που μεταδίδει ο συγγραφέας, προσδίδουν στο βιβλίο την ποιότητα του προφορικού λόγου, με αποτέλεσμα διαβάζοντάς το να δημιουργείται η εντύπωση ότι ακούμε κάποιο προσφιλές πρόσωπο να μας διηγείται ιστορίες.

Την εικονογράφηση του βιβλίου έκανε ο αδερφός του Δημήτρη Ζουμπουλάκη, γνωστός ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης, έργο του οποίου κοσμεί και το εξώφυλλο. Στο εν λόγω έργο του εξωφύλλου εικονίζονται τόσο ο Δημήτρης όσο και ο Πέτρος, η αδελφή τους, επίσης γνωστή ηθοποιός Βούλα Ζουμπουλάκη, ο έτερος αδερφός τους, Νίκος, και ο γιος του τελευταίου, δημοσιογράφος Γιάννης Ζουμπουλάκης. Την επιμέλεια του βιβλίου είχε ο η παιδίατρος Νίνα Μανωλάκη, σημερινή διευθύντρια της παιδιατρικής κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Αγ. Σοφία».


Χριστίνα Λιναρδάκη

ΥΓ. Το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στο τεύχος 6 (Απρίλιος-Σεπτέμβριος 2015) του λογοτεχνικού περιοδικού "Το κοράλλι".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου