Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Μερικές σκέψεις για τα "Ποιήματα μικρόσωμα, άσωτα και φαντασμένα στα όρια του πολίτικαλ κορέκτ" του Αλέξανδρου Αραμπατζή και του Κώστα Κρεμμύδα




Ένα παιχνίδι μεταξύ δύο ποιητών, αυτό είναι το Ποιήματα μικρόσωμα, άσωτα και φαντασμένα στα όρια του πολίτικαλ κορέκτ των Αλέξανδρου Αραμπατζή και Κώστα Κρεμμύδα. Και όπως όλα τα παιχνίδια που αξίζει να παίξει κανείς, έτσι κι αυτή η συλλογή καθρεφτίζει καλή διάθεση, αντιπαράθεση και αντιπρόταση, ανατροπές και ξαφνιάσματα. Πρόκειται για ένα ποιητικό διάλογο, κάτι ανάμεσα σε στιχουργική συνομιλία και λιανοτράγουδο από... τα παραδοσιακά, με έντονες εναλλαγές τόσο τεχνικά όσο και θεματικά, φάσμα ευρύ και κάποιες φορές απρόσμενο: φρέσκο. Γράφουν δύο άνθρωποι και άρα έχουμε δύο ξεκάθαρες φωνές, σπανιότερα ανταγωνιστικές και συχνότερα περιπαιχτικές, με σαφή ματιά στην καθημερινότητα: στα Ποιήματα μικρόσωμα, άσωτα και φαντασμένα στα όρια του πολίτικαλ κορέκτ  βρίσκουμε μια καθόλα επίκαιρη ποιήση, τόσο επίκαιρη μάλιστα που θα σκεφτόταν κανείς ότι σε κάποιο καιρό, μήνες ή χρόνια, θα μιλάει για ξεχασμένα, παρωχημένα πράγματα. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα μας απασχολήσει στο μέλλον υποθέτω. 

Το θάρρος του άμεσου λόγου είναι παρόν ήδη από τους πρώτους στίχους, όπως επίσης και το παιχνίδι με τις λέξεις, τόσο σημειολογικά όσο και εννοιολογικά, οι δύο ποιητές δεν φοβούνται τα ρίσκα. Το αποτέλεσμα είναι μια έξυπνη ποίηση, «πιασιάρικη» μάλιστα, που αγκιστρώνεται στην μνήμη και αφήνει μια παράξενη επίγευση στον αναγνώστη. Είναι προσωπική επειδή δύο άνθρωποι συνδιαλέγονται με στίχους, αλλά και ευρεία επειδή αυτοί οι διάλογοι ξεφεύγουν από το «κατ’ιδίαν» για να απευθυνθούν σε ένα κοινό, τους αναγνώστες που γίνονται σχεδόν θεατές μιας ενδιαφέρουσας, οριακά σκηνοθετημένης ποίησης. 

Ο αναγνώστης βρίσκεται μπροστά σε μια σειρά κειμένων αναμφισβήτητα διασκεδαστικών, ετοιμόλογων σε μια γλώσσα καθομιλουμένη και αρκούντως άμεση, χωρίς υπερβολές και με μια ευπρόσδεκτη και φρέσκια αξιοπρέπεια του λόγου. Είναι μια ποίηση που αντέχει στον χρόνο; Το ότι είναι τόσο επίκαιρη, χθεσινή σχεδόν,ή αυριανή, της προσδίδει αναπόφευκτα και μια ημερομηνία λήξης; Δύσκολο να πει κανείς, είναι όμως μια ισχυρή πιθανότητα. 

Προσεγγίζοντας την συλλογή περισσότερο στο σύνολό της παρά κοιτώντας μεμονωμένα προς τον καθένα ποιητή ξεχωριστά, αναρωτιέμαι αν δεν πρόκειται για μια απόπειρα να ιχνογραφηθεί ο ρόλος του ποιητή στην κοινωνία, θέμα από μόνο του περίπλοκο, υπερεπεξεργασμένο, στο κάτω-κάτω επικίνδυνο. Αγγίζοντας θέματα που συναντάμε κάθε μέρα στα βραδινά δελτία ειδήσεων, στις ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων και στις προ πολλού εδραιωμένες καταστάσεις της ζωής μας, ο Αλέξανδρος Αραμπατζής και ο Κώστας Κρεμμύδας μπορεί να επιχειρούν μια επανεξέταση: συνδυάζοντας μεταξύ τους λέξεις και πράξεις, κατεστημένα και εύλογες απορίες, ανθρώπους που τους ξέρουν όλοι και ανθρώπους που τελικά δεν τους μαθαίνει κανείς, ίσως να αποσκοπούν σε ένα ξανα-κοίταγμα, σε μια επαναθεώρηση με άλλα λόγια. Έχω την αίσθηση ότι η συγκεκριμένη συλλογή αποτελεί ποιητική πράξη και θέση απέναντι σε ό,τι συμβαίνει τώρα, σήμερα, χθες, άντε το πολύ μέχρι τον επόμενο μήνα. Και αν τελικά αυτή η ημερομηνία λήξης υπάρχει, μπορεί να είναι εκεί για να προλάβει στο σύντομο χρονικό διάστημα που της δόθηκε, να αντιδράσει: να είναι μια γρήγορη απάντηση σε ό,τι γρήγορα συμβαίνει και ό,τι γρήγορα αλλάζει για να δώσει την θέση του σε κάτι εντελώς καινούριο που θυμίζει τελικά τόσο έντονα αυτό που συνέβαινε και χθες. 

Κρις Λιβανίου


Σημειώνω μερικά ποιήματα που τράβηξαν την προσοχή μου:


Τα παιδικά μας όνειρα γινήκαν καλλιστεία
τα λέω σοβαρά διόλου αστεία
μεγαλωμένα μεσ’στη στάχτη ένα ένα
μήπως και βρουν καμιά δουλίτσα στον Αντένα
Να λικνιστούν σε πρωινάδικο
βάζοντας πλέι μπακ ένα σκυλάδικο
Το όνειρο κάθε πρόσκοπου πασόκου ή λυκόπουλου
κάτι από το γκλάμουρους ή την τύχη του Κωστόπουλου



Όσο για κάθε μάγκα
πάντα θα έχει ως πρότυπο τον Τράγκα
Ενώ οι εστέτ θα’ναι μοιραία
Θύματα της αισθητικής (και ηθικής) του Αντρέα
όχι του αλησμόνητου μεγάλου
αλλά του άλλου
με μυαλουδάκι κούτσικο
που κάποτε τον είπανε Μικρούτσικο



Σύντροφε Κώστα
δεν αντέχω άλλο
στο δεξί μου χέρι κρατάω ένα βουνό
που το λένε οικογενειακά βάρη
στο άλλο μου χέρι κρατάω ένα βουνό
που το λένε επαγγελματικό μέλλον
Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος μαλώνανε
στα χέρια του μπατίρη



Οι μπάτσοι και οι υπουργοί έχουν την ίδια μούρη
ξεροσταλιάζουν από κανάλι σε κανάλι
Στ’οδόστρωμα με ένα φραπέ στο χέρι
από το φάληρο μέχρι το Καβούρι
Νυχθημερόν στα ίδια μέρη
Παρέα με δολοφόνους
(και τον Πρετεντέρη)

Για την πατρίδα όλα χαλάλι: το ξύλο το μαστίγιο το καρότο
στη Μανωλάδα
«Για την Ελλάδα,
για την Ελλάδα ρε γαμώτο»
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου