Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Ο T.S. Eliot για την ποίηση

«Το μυαλό του ποιητή είναι στην πραγματικότητα ένα δοχείο (σπερμοθήκη) για να συλλαβαίνει και ν’ αποθηκεύει αναρρίθμητα αισθήματα, φράσεις, εικόνες, που μένουν εκεί ωσότου όλα τα μόρια που μπορούν να ενωθούν για να σχηματίσουν ένα νέο                σύγ-κραμα, βρεθούν επί τω αυτώ.

»…Εντυπώσεις και εμπειρίες που είναι σημαντικές για τον άνθρωπο μπορεί να μην πάρουν θέση στην ποίηση, και κείνες που γίνονται σημαντικές στην ποίηση μπορεί να παίζουν έναν ολωσδιόλου αμελητέο ρόλο στον άνθρωπο, την προσωπικότητα.

»…Δεν είναι για τις προσωπικές του συγκινήσεις, τις συγκινήσεις που προκάλεσαν ειδικά συμβάντα στη ζωή του, που ο ποιητής είναι πάντως αξιοσημείωτος ή ενδιαφέρων. Οι ιδιαίτερες εμπειρίες του μπορεί νάναι απλές, είτε ανώριμες είτε ασήμαντες. Η συγκίνηση στην ποίησή του θα είναι κάτι πολύ περίπλοκο, αλλά όχι με την περιπλοκή εκείνη των συγκινήσεων των ανθρώπων που έχουν πολύ περίπλοκες κι ασυνήθιστες συγκινήσεις στη ζωή τους… Η δουλειά του ποιητή δεν είναι να βρει καινούργιες συγκινήσεις μα να χρησιμοποιήσει τις συνηθισμένες και συνδυάζοντάς τες σε ποίηση, να εκφράσει αισθήματα που δεν υπάρχουν καθόλου μέσα στις πραγματικές συγκινήσεις. Αλλά και συγκινήσεις που ακόμα δεν είχε ποτέ την εμπειρία τους θα τον εξυπηρετήσουν όπως και κείνες που του είναι γνώριμες…

»… Βέβαια αυτό δεν είναι όλο. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό στο γράψιμο της ποίησης, που πρέπει νάναι συνειδητό κι’ από πρόθεση. Ποίηση δεν είναι η αποχαλίνωση της συγκίνησης αλλά μια φυγή από τη συγκίνηση. Δεν είναι η έκφραση της προσωπικότητας αλλά μια φυγή από την προσωπικότητα

»… Αν η ποίηση είναι μια μορφή “μετάδοσης” (communication), εκείνο που είναι να μεταδοθεί είναι το ποίημα το ίδιο και μόνο περιστατικά η σκέψη κ’ η εμπειρία που χώρεσαν μέσα του.

»… Η ύπαρξη του ποιήματος βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο συγγραφέα και τον αναγνώστη. Έχει μια πραγματικότητα που δεν είναι απλά η πραγματικότητα εκείνου που ο ποιητής προσπαθεί να «εκφράσει» ή της εμπειρίας του να το γράψει ή της εμπειρίας του αναγνώστη ή του ποιητή σαν αναγνώστη…

»… Εκείνο που εμπειρόμαστε σαν αναγνώστες δεν είναι ποτέ εκείνο ακριβώς που εμπειράθηκε ο ποιητής, ούτε θα υπήρχε σ’ αυτό κάτι από εκείνο, μ’ όλο που βέβαια έχει κάποια σχέση με την εμπειρία του ποιητή. Εκείνο που εμπειράται ο ποιητής δεν είναι η ποίηση μα το ποιητικό υλικό. Το γράψιμο της ποίησης είναι μια καινούργια εμπειρία γι’ αυτόν, και το διάβασμά της από τον δημιουργό ή οποιονδήποτε άλλον είναι κι’ αυτό κάτι διαφορετικό».
T. S. Eliot


* Από τα βιβλία “Selected Essays” (Tradition and Individual Talent, σελ. 18-22) και “The Use of Poetry and the Use of Criticism” (Introduction, σελ. 30 και Modern Mind, σελ. 126). Μετάφραση: Αντώνης Δεκαβάλλε. Έχουν διατηρηθεί η ορθογραφία και η στίξη (όχι όμως ο τονισμός) του πρωτοτύπου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου