Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

"Ημερολόγιο μιας μικρής απουσίας" του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

Το «Ημερολόγιο μιας μικρής απουσίας» είναι η πρώτη προσπάθεια του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη στην ποίηση (τον έχουμε συνηθίσει στην πεζογραφία) και είναι μια προσπάθεια απόλυτα επιτυχημένη.

Ο Ιντζέμπελης μας μεταδίδει μέσα από τη συλλογή του τη στοχαστική διάθεση, τη νοσταλγία και τη μελαγχολία ενός Έλληνα φοιτητή που σπουδάζει στην Αγγλία. Τον παρακολουθούμε να περπατά στους βρώμικους δρόμους, να κάθεται στο δωμάτιο της εστίας του, να παλεύει με τον βροχερό καιρό και τη μνήμη, να κοιτάζει έξω από το παράθυρό του σκεπτικός, να αναπολεί, να ονειρεύεται, να φαντάζεται.

 Ο ίδιος ο Ιντζέμπελης έχει σπουδάσει στην Αγγλία και είναι πιθανό, όχι όμως βέβαιο, ότι μας μεταδίδει δικές του εμπειρίες στη συλλογή. Την πιθανότητα αυτή ενισχύει το εναρκτήριο ποίημά της, όμως η εμμονή στον ενεστώτα χρόνο σε όλα τα υπόλοιπα ποιήματα την αναιρεί και την υποσκάπτει. Έτσι, δεν μπορούμε με σιγουριά να ταυτίσουμε τον ποιητή με το ποιητικό υποκείμενο–όχι ότι μια τέτοια ταύτιση είναι απαραίτητη ή προαπαιτούμενη, γιατί δεν είναι.

Παρόλα αυτά, η συλλογή μας παραδίδεται σαν εξομολόγηση. Ο φοιτητής βάζει τον κόσμο σε απόσταση και τον παρατηρεί, τον δικό του όμως εσωτερικό κόσμο μάς επιτρέπει να τον πλησιάσουμε και να τον κοιτάξουμε από κοντά, σαν να ήμασταν επιστήθιοι φίλοι. Παράγεται έτσι μια αίσθηση αλήθειας και οικειότητας που κάνει τον αναγνώστη να νιώσει τρυφερότητα.

Τεχνικά, ο στίχος είναι απλός – δεν υπάρχουν μεγαλεπήβολα σχήματα ή δύσβατα νοήματα. Οι μεταβάσεις γίνονται αβίαστα, με φυσικότητα, και γι’ αυτό πείθουν χωρίς δυσκολία για την ειλικρίνειά τους, κερδίζοντας τον αναγνώστη. Η εντύπωση που εκείνος αποκομίζει τελικά, αφού διαβάσει όλα τα ποιήματα, είναι ότι διάβασε ένα ωραίο ποιητικό βιβλίο.


Χριστίνα Λιναρδάκη
Ακολουθούν μερικά ποιήματα από τη συλλογή:


ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Μουντή μέρα, πεθαμένος ήλιος, κατάθλιψη.
Γκρίζα σύννεφα, πινελιές από άσπρο.
Φύλλα στίγματα, θύματα δυνατού αέρα.
Γλάστρες τριώροφες με σκεπή από κεραμίδια.
Τοπίο σε ερήμωση. Φωνές σε ύπνο.


ΥΠΝΟΣ

Ποτέ δεν πέρασες στα όρια της σκέψης μου. Δεν μου έλειψες γιατί σου είχα πάρει τα σκήπτρα. Κατείχα ώρες που η περήφανη διάθεση πατά στις ευχάριστες στιγμές του ύπνου. Και τώρα άγνωστε Θεέ σε ζητώ. Στρώνω χαλί να με πάρεις κοντά σου για λίγο. Να ξεγελάσεις το ταλαιπωρημένο μου είναι. Χαμογελώντας περιμένω την εκδήλωσή σου. Με μάτια νυσταγμένα σε παρακαλώ κάθε βράδυ. Δώσε μου δύναμη με το ταξίδι σου. Βοήθησε να δαμάσω τους πόνους του κορμιού μου. Στείλε μου το άσπρο πέπλο όλων αυτών που επιθυμώ να γίνουν.



ΑΓΑΠΗ

Δεν ξέρω γιατί οι αετοί κατακτούν τον ιστό, τα ελάφια έχουν τόση ομορφιά, οι σκύλοι μεγάλη πίστη. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποιο χέρι που σκόρπισε τα χαρίσματα που σημάδεψαν τη φύση των πλασμάτων. Αυτό που έδωσε ζωή σε μένα που ονομάζομαι άνθρωπος. Και μου έμαθε ένα πράγμα που συγκεντρώνει όλη τη ζωή. Αγάπη.



ΓΡΑΦΗ

Μου έγινες συνήθεια μέσα στη μοναξιά.
Φιλώ τα χέρια που με βοηθούν να σκαλίζω γραφικούς χαρακτήρες.
Ακούω τη μουσική που γλυκαίνει την απόσταση από τα πράγματα που μου λείπουν.
Πράγματα, άνθρωποι, σφιγμένα τόσο που μου πιέζουν το στέρνο.
Και μεγαλώνεις μοναξιά όταν το φως του ήλιου πέσει.
Γίνεσαι θηρίο ανήμερο.
Μάταια ψάχνω τρόπο να σε καταλαγιάσω - να σου γυρίσω την πλάτη.
Άγριο παιχνίδι στο μακρινό χωριό μιας εξορίας που θέλει να λέγεται μάθηση.


Σημ.: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος 30 του ηλ. περιοδικού vakxikon.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου