Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Τρία ποιήματα της Αρίστης Τρεντέλ

H Αρίστη Τριανταφυλλίδου-Τρεντέλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και έμεινε μέχρι που τελείωσε το λύκειο. Σπούδασε στη συνέχεια στην Τυνησία και τη Γαλλία. Εργάστηκε ως αεροσυνοδός επί 10 χρόνια. Έζησε στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, την Ανατολική Ευρώπη και την Αγγλία. Αρκετά χρόνια τώρα ζει στη Γαλλία με τον σύζυγο και την κόρη της. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Μαρκ Μπλοχ στο Στρασβούργο και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μεν. Έχει δημοσιεύσει κριτικά άρθρα και λογοτεχνικά κείμενα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το τελευταίο της βιβλίο είναι το One Solar Year.



Shoreless Thoughts

She was brushing her teeth after lunch in the bathroom
She looked up and stayed still
The toothbrush suspended, the mirror stained, tiny specks of sand to brood upon
“Mummy, what are you thinking about?”
She shivered and stirred
There was an alarming pitch in the girl’s commanding voice
She walked into the kitchen
The tang of toothpaste sharp in her mouth
“How do you know I’m thinking, sweetie?”
“I can hear it”
She was too old to call for the sandman
Too young to receive response
Can you hear my thoughts?
Those you raise like a foresail
If you stay still and look up at the specks of sand, you will hear
Grimy and limy, a new born crying out
The wail and the whisper, the croon and the moan
Hush now hush, in silence I trust
Sighs rather than mistrusted signs
Hounds of thoughts tracking the moon
The silver rush. Hush
Thoughts always tell the truth
Those you raise like a sunken ship, like a woman from her knees
Those you drown with your own ringed fingers and smooth handshake
I can hear your thoughts
Those you will never utter nor uphold
From the masthead I behold the soreline of your lofty lot
The wind blows, the sea rough, I can hardly keep afloat
I hold fast onto your dead heart
I recite the Odyssey and some other poems I know by heart to prop up
My thoughts, your thoughts, those thoughts that will never reach the shore.


Περίπλο(κ)ες σκέψεις

Βούρτσιζε τα δόντια της στο μπάνιο μετά το φαγητό
Σήκωσε τα μάτια και στάθηκε ακίνητη
Η οδοντόβουρτσα μετέωρη, ο καθρέφτης λεκιασμένος, μικροσκοπικοί κόκκοι άμμου σαν αυγά προς εκκόλαψη
"Μαμά, τι σκέφτεσαι;"
Ρίγησε, ταράχτηκε
Η επιτακτική φωνή του κοριτσιού είχε τον τόνο της ανησυχίας
Μπήκε στην κουζίνα
Η γεύση της οδοντόκρεμας τσουχτερή
"Πού το ξέρεις ότι σκέφτομαι, χαρά μου;"
"Τ’ ακούω"
Ήταν πολύ μεγάλη για να φωνάξω τον μπαμπούλα
Πολύ μικρή για να της απαντήσω
Εσύ ακούς τις σκέψεις μου;
Αυτές που η ίδια ορθώνεις σαν ιστίο
Αν μείνεις ακίνητη και σηκώσεις τα μάτια στους κόκκους της άμμου, θ’ ακούσεις
Τυλιγμένο στις μεμβράνες του, ένα νεογέννητο που κλαίει
Τον θρήνο και τον ψίθυρο, το σιγοτραγούδισμα και τ’ αναφιλητό
Σώπα τώρα, σώπα, στη σιωπή εναποθέτω τις ελπίδες μου
Στις περισυλλογές και όχι στις αμφίσημες συλλαβές
Αγέλες σκέψεων αλυχτούν στη σελήνη
Η ασημένια τροπή. Σιωπή
Οι σκέψεις λένε πάντα την αλήθεια
Αυτές που ανασύρεις σαν βυθισμένο πλοίο, σαν γυναίκα γονατιστή
Αυτές που πνίγεις με τα ίδια σου τα δακτυλιδοστολισμένα χέρια και την αβρή σου χειραψία
Εγώ ακούω τις σκέψεις σου
Αυτές που δεν θα ξεστομίσεις ποτέ ούτε θ’ αντικρίσεις
Απ’ το κατάρτι ατενίζω την αγέρωχη ακτογραμμή του πεπρωμένου σου
Ο αέρας δυνάμωσε, σήκωσε κύμα, μετά βίας στέκομαι στην επιφάνεια
Κρατιέμαι απ' τη νεκρή καρδιά σου
Απαγγέλλω την Οδύσσεια κι άλλα ποιήματα που έχω αποστηθίσει για να στηρίζω
Τις σκέψεις μου, τις σκέψεις σου, τις σκέψεις που δεν θα φθάσουν ποτέ στην ακτή.




The Symbolic Woman
To C.L.

The auditorium was not full
no stir of remembrance
she walked down the aisle
a glimpse of chestnut hair
blurred
flashed past, flared
she was there
two rows behind
she dared look back and smile
beryl-clear the woman’s smile peered
into the slanting appeal
gave out a liquid sparkle
on the brink of a second
their smiles gleamed in silence and sundered
she looked forward and braced herself for the oncoming joy
the speaker quoted Woolf
her mind lapsed into Keats
Nor do we merely feel these essences
for one short hour
he was treating grave questions
where she was ignorant
knowledge, truth, wisdom
his face bore
the no sense of knowledge
the tremor of truth
the weariness of wisdom
steeped in the afterglow
she thought of the days to come
of the numen of a smile
she must always be with me or I die



Η συμβολική γυναίκα
Για την C. L.

Το αμφιθέατρο δεν ήταν γεμάτο
έμοιαζε ξένο
κατέβηκε τα σκαλιά ανάμεσα στα έδρανα
μια φευγαλέα εικόνα από καστανά μαλλιά
θολή
αναλαμπή που χάθηκε, φωτοβολίδα
ήταν εκεί
δυο σειρές πίσω
τόλμησε να γυρίσει το κεφάλι και να χαμογελάσει
λευκό σα βήρυλλος το χαμόγελο της γυναίκας διαπέρασε
την καμπύλη της γοητείας
φανέρωσε μια υγρή σπίθα
στο χείλος ενός δευτερολέπτου
τα χαμόγελά τους ενώθηκαν, μαρμαρυγές στη σιωπή και χωρίστηκαν
κοίταξε μπροστά προσμένοντας τη χαρά που ερχόταν
ο ομιλητής διάβαζε αποσπάσματα της Γουλφ
Στο μυαλό της ήρθε ο Κητς
Νιώθουμε τούτες τις ουσίες
για πάντα
έθετε σοβαρά ερωτήματα
για ζητήματα που εκείνη αγνοούσε
γνώση, αλήθεια, σοφία
απέπνεε το πρόσωπό του
τη ματαιότητα της γνώσης
το ρίγος της αλήθειας
την εξουθένωση της σοφίας
ενώ το διαπερνούσε το λυκόφως περασμένων μεγαλείων
σκεφτόταν τις μέρες που θα 'ρχονταν
την πνευματικότητα του χαμόγελου
πρέπει να είναι πάντα κοντά μου αλλιώς θα πεθάνω



Diary

October the first
a woman’s voice sweet flowing swift
sings low a dated account
of inner events, manifold facts
It is an old Greek song
I listen to ever and anon
“Diary” it is called
it puzzles me a lot

October the fourth
a diary is born to hail the autumn gloss
Ι pour out a summarized account
of outer events manifest facts

October the fifth
a will to live
shakes me
like a leaf-yielding tree

October the sixth
I get a post-it and write her name in black ink
first calligraphic attempt at love
a choir sings the rustle of leaves

October the seventh
Αs I am falling asleep
I feel her gaze on me
I melt in it like a river into the sea
My hair-shirt gets wet
A liquid heat
wraps up my single bed
I dream of a chaste death

October the ninth
there is an halcyon longing
ιn the feathery flight of each falling leaf
under a mound of dead wood I bury an unhealed wound

October the sixteenth
her silence hits me, it definitely beats me
suddenly wickedly, it is not even grief
this petrified will, this ossified rift, these desiccated lips

October the twenty-fourth
immense, sound-proof world
air-tight too, gnaws at me
the annals of love fall apart

October the thirtieth
Some clemency at last, only in poetry, alas,
yet straight from a woman’s heart
Is it too late to touch you, Dear?

October the thirty-first
Light travels fast
How about the sound
of a beaten heart?



Ημερολόγιο

1η Οκτωβρίου
γυναικεία φωνή γλυκιά που ρέει γοργά
τραγουδώντας απαλά μια ανάμνηση παλιά
εσωτερικών συμβάντων, καταγραφή των πάντων
ένα παλιό ελληνικό τραγούδι
το ακούω πώς και τι
«Ημερολόγιο» λέγεται
με βάζει σε σκέψεις διαρκώς


4η Οκτωβρίου
το ημερολόγιό μου γεννιέται χαιρετισμός στη στίλβη του φθινοπώρου
βάζω σε λίγες λέξεις τον χείμαρρο
εξωτερικών συμβάντων, συμβολή των πάντων

5η Οκτωβρίου
η θέληση για ζωή
με ταρακουνά
σαν δέντρο που φυλλορροεί

6η Οκτωβρίου
γράφω το όνομά της με μαύρο μελάνι σ’ ένα χαρτάκι
η πρώτη μου καλλιγραφία του έρωτα
στο θρόισμα των φύλλων χορωδίας απόηχος

7η Οκτωβρίου
καθώς με παίρνει ο ύπνος
νιώθω το βλέμμα της πάνω μου
χάνομαι μέσα του όπως το ποτάμι στη θάλασσα
το ασκητικό μου ρούχο μουσκεύεται
ζέστη υγρή
τυλίγει το μονό μου κρεβάτι
ονειρεύομαι έναν ανέραστο θάνατο

9η Οκτωβρίου
διακρίνω μια αλκυόνη
στην πουπουλένια πτήση κάθε φύλλου που πέφτει
κάτω από μια στοίβα κούτσουρα θάβω την ανίατη πληγή

16η Οκτωβρίου
η σιωπή της με βασανίζει, σχεδόν με συντρίβει
αιφνίδια κι ύπουλα, δεν είναι καν λύπη
αυτή η πετρωμένη θέληση, η απολιθωμένη ρωγμή, η μαρμαρωμένη ρήση

24η Οκτωβρίου
θαυμαστός αεροστεγής κόσμος
αδιαπέραστος από τον ήχο με δαγκώνει
το χρονικό του έρωτα σαρώνει

30ή Οκτωβρίου
επιτέλους λίγη ευσπλαχνία, μα μονάχα στην ποίηση,
από μια γυναικεία καρδιά
Is it too late to touch you, dear?*

31ή Οκτωβρίου
το φως ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα
- άραγε ο ήχος
μιας καρδιάς ηττημένης;


*ΣτΜ: Αναφορά στο ποίημα της Emily Dickinson με τον ίδιο τίτλο.


Αρίστη Τριανταφυλλίδου-Τρεντέλ

Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη



Σημ.: Τα ποιήματα πρωτοδημοσιεύθηκαν στο τεύχος 28 του ηλ.περιοδικού vakxikon.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου