Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Δύο ποιήματα του Τζον Μπέρνσαϊντ

John Burnside
Ο Τζον Μπέρνσαϊντ (John Burnside) γεννήθηκε το 1955 στη Σκωτία. Έχει εκδώσει 11 ποιητικές συλλογές, πολυάριθμες συλλογές διηγημάτων και μυθιστορήματα. Είναι καθηγητής δημιουργικής γραφής στο St. Andrews University και διατηρεί μόνιμη στήλη στην εφημερίδα New Statesman. Διηγήματα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και έντυπα ευρείας κυκλοφορίας, μεταξύ των οποίων: The New Yorker, The Guardian και The London Review of Books. Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία St Eliot Prize και Forward Poetry Prize. To 2011 έλαβε το Petrarca Preis, μια σημαντική διάκριση στα γερμανικά γράμματα.

Όπως αρκετοί Σκωτσέζοι ποιητές της γενιάς του, ο Τζον Μπερνσάιντ δεν φοβάται να ασχοληθεί με τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, τα οποία διαχειρίζεται με μεγάλη ευφυΐα αλλά και καλοσύνη.


Wild

Today,
on our journey home,
we saw

 a buzzard
making a kill
on the roadside verge.

It glided across
our windscreen
and hunkered down

on something –
we couldn’t see
what it was – as the wings

folded around
what Lucas called
“the prey”.

He wanted to know
if buzzards took children,
or cats;

then,
as we slowed to look,
he chose to admire

the plumage
and the fierce light
of its eye.




Άγρια φύση

Σήμερα,
καθώς γυρίζαμε σπίτι,
είδαμε

μια γερακίνα
να επιτίθεται σε θήραμα
στο πλάι του δρόμου.

Γλίστρησε διαγώνια
του παρμπρίζ μας
και έπεσε με τα νύχια γυμνά

πάνω σε κάτι –
δεν μπορούσαμε να δούμε
τι ήταν – μια και τα φτερά

τυλίχτηκαν γύρω απ’ αυτό
που ο Λούκας αποκάλεσε
«το θήραμα».

Θέλησε να μάθει
αν τα γεράκια παίρνουν παιδιά
ή γάτες

και μετά,
καθώς επιβραδύναμε για να δούμε,
επέλεξε να θαυμάσει

το φτέρωμα
και το άγριο φως
της ματιάς της.


 

Afterlife

When we are gone
our lives will continue without us

- or so we believe and,
at times, we have tried to imagine

the gaps we will leave being filled
with the brilliance of others:

someone else gathering plums
from this tree in the garden,

someone else thinking this thought
in a room filled with stars

and coming to no conclusion
other than this –

this bungled joy, this inarticulate
conviction that the future cannot come

without the grace
of setting things aside,

of giving up
the phantom of a soul

that only seemed to be
while it was passing.




Μετά θάνατον

Όταν φύγουμε
οι ζωές μας θα συνεχιστούν χωρίς εμάς

 - ή έτσι πιστεύουμε και,
ορισμένες φορές, έχουμε προσπαθήσει να φανταστούμε

τα κενά που θα αφήσουμε να γεμίζουν
με τη λάμψη των άλλων:

κάποιον άλλον να μαζεύει δαμάσκηνα
απ’ αυτό το δέντρο στον κήπο,

κάποιον άλλον να κάνει αυτή τη σκέψη
σε ένα δωμάτιο γεμάτο αστέρια

και να μη φθάνει σε κανένα συμπέρασμα
εκτός απ’ αυτό –

απ’ αυτή την αδέξια χαρά, την άναρθρη
πεποίθηση ότι το μέλλον δεν γίνεται να έρθει

αν δεν έχεις την αβρότητα
να κάνεις τα πράγματα στην άκρη,

να παραιτείσαι από
το φάντασμα μιας ψυχής

που μονάχα φαινόταν ότι υπάρχει
ενώ περνούσε.


* Από τις σημειώσεις του Τζον Μπέρνσαϊντ για το ποίημα Afterlife: «...Υπό μία έννοια, θα μπορούσε κανείς να πει ότι το ποίημα είναι η μετά θάνατον ζωή του ποιητή, όπως τη ζούσε όταν έγραφε το ποίημα...».


Τζον Μπέρνσαϊντ
 
Μετάφραση: Χριστίνα Λιναρδάκη
 
ΥΓ. Τα ποιήματα πρωτοδημοσιεύθηκαν στο τεύχος 29 του ηλ. περιοδικού vakxikon.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου