Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

"Πάνω στο σώμα σου" του Γιάννη Ευθυμιάδη

Δεν φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σύνηθες τελευταία να αφιερώνονται ολόκληρες ποιητικές συλλογές στο θέμα του έρωτα, το Πάνω στο σώμα σου του Γιάννη Ευθυμιάδη είναι μια από αυτές τις εξαιρέσεις. Η συλλογή έχει ικανή έκταση με εκατό αριθμημένα ποιήματα να εκθέτουν και να περιγράφουν τους μαιάνδρους της ερωτικής επιθυμίας σε συναισθηματικό αλλά και σε σωματικό επίπεδο.

Το Εγώ και το Εσύ μιας ερωτικής σχέσης βρίσκονται σε διαρκή αλληλεξάρτηση και σε ένα χορό αισθήσεων και σκέψεων, και ο ποιητής σαν άλλος μαέστρος, δίνει το τέμπο και τους χρόνους. Ανοίγοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης βρίσκεται μπροστά σε αυτό ακριβώς που περίμενε να δει, καλά γραμμένο αλλά χωρίς την παραμικρή έκπληξη. Το ενδιαφέρον του όλου εγχειρήματος για μένα είναι το γεγονός ότι πρόκειται για μια αρκούντος ενεργητική ποίηση, με πολλά ρήματα και διαρκείς αλλαγές και μεταπτώσεις, στοιχεία όχι συχνά σε μια θεματολογία που κατεξοχήν «κλείνεται στον εαυτό της». Η δράση και οι αδιάκοπες αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ερωτευμένη ψυχή είναι ξεκάθαρα παρούσες, χωρίς οι πρωταγωνιστές να μετακινούνται από το σημείο της αφετηρίας: τεχνικά αυτό είναι μια λεπτή ισορροπία που φαίνεται ότι επετεύχθη.

Ο τίτλος της συλλογής είναι απόλυτα πιστός στο περιεχόμενό της: ο αναγνώστης βρίσκει ακριβώς αυτό που περιμένει, χωρίς εκπλήξεις, χωρίς πρωτοτυπία και μάλλον χωρίς χαραμάδες προσωπικής αναγνώρισης και ταύτισης. Τα κλισέ που, είναι γεγονός, βρίθουν σε ό,τι αφορά το θέμα του έρωτα στις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος και εμποδίζουν τον ποιητή να τα ξεπεράσει και να ξεπεραστεί ώστε να φτάσει σε ένα αποτέλεσμα προσωπικής και αυτόνομης δημιουργίας. Από τεχνικής απόψεως, η ομοιοκαταληξία που όσο εκτυλίσσεται η συλλογή τόσο εδραιώνεται και η παρουσία της, γίνεται το σταθερό ποιητικό εργαλείο σε ποιήματα κλασσικής δομής χωρίς εξάρσεις, διαφοροποιήσεις και ένταση, κάποιες φορές υπεραπλουστευμένα:
Δεν ξέρω από ποιο πλεύρο κοιμάσαι
Πώς βήχεις, πότε τρως ή τι θυμάσαι
Αν φοράς πρώτα το μπλουζάκι ή τις κάλτσες
Αν τρως στεγνό το φαγητό σου ή με σάλτσες.


Οι τίτλοι των ποιημάτων βρίσκονται σε αρμονία με το περιεχόμενο και εξυπηρετούν τον σκοπό τους, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια, όπως συμβαίνει στο ποίημα «Δεν την πιστεύεις την αγάπη μου, αγάπη», το οποίο έχει επιπλέον και έναν υπότιτλο, «σονέτο για μιαν αγάπη» καθόλα περιττό: αφενός το ότι πρόκειται για σονέτο φαίνεται...διά γυμνού οφθαλμού λόγω της χαρακτηριστικής δομής του, και αφετέρου η αγάπη είναι το μοναδικό και αποκλειστικό θέμα όλης της συλλογής και άρα δεν υπάρχει παρέκκλιση στη θεματολογία άξια αναφοράς.

Ο έρωτας ως κεντρικός άξονας της συλλογής εξετάζεται στην σφαιρικότητα και τη διαχρονικότητά του, δεν εγκλωβίζεται σε μια συγκεκριμένη και εκ προοιμίου ορισμένη ιστορία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Αυτός ο οικουμενικός χαρακτήρας είναι που εξασφαλίζει την αμεσότητα των στίχων του Γιάννη Ευθυμιάδη, σε συνδυασμό με αρκετές καλοδουλεμένες εικόνες, και σπρώχνει τον αναγνώστη να αναζητήσει τον μίτο που θα τον καθοδηγήσει στον συναισθηματικό αυτό λαβύρινθο του λόγου και της αίσθησης.

Κρις Λιβανίου

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ;

Πού είσαι, πού είσαι, ακριβή μου αγάπη;
Κι ούτε τα χέρια σου δεν έχω αγγίξει ακόμα.
Ούτε τη μυρωδιά σου κράτησα,
Δεν περπατήσαμε μαζί
Και δεν αφήσαμε τους ίσκιους μας σε ξαφνική λιακάδα.
Πού είσαι; Πού είσαι, μακρινή μου αγάπη;
Πώς να μετράω πια τον χρόνο; Αφού δεν είν’εδώ
τα δάχτυλά σου;
Σε ποιο θεό να προσευχηθώ με αφίλητα χείλη;
Πού είσαι, πού είσαι σκοτεινή μου αγάπη; 








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου