Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Ποιητές αλληλογράφοι



Οι Ποιητές και οι Ποιήτριες είναι συστηματικοί αλληλογράφοι.

Γράφουν μια επιστολή ―που ακόμα δεν τη λένε ποίημα―, τη βάζουν σ’ έναν φάκελο, γράφουν πάνω αριστερά στη θέση του αποστολέα, το όνομά τους ―ή κάποιο ψευδώνυμο― και τη διεύθυνσή τους.

Στον ίδιο φάκελο, στη θέση του ονόματος και της διεύθυνσης του παραλήπτη, γράφουν μόνο τη λέξη ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ και το ρίχνουν με μια κίνηση απελπισμένης αποφασιστικότητας στο γραμματοκιβώτιο του ταχυδρομείου.

Αν έχουν τη σύνεση και τα λεφτά να βάλουν και το σωστό γραμματόσημο, ο φάκελος ―αργά ή γρήγορα― θα τους επιστραφεί με την ένδειξη «ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ».

Οι Ποιητές και οι Ποιήτριες είναι συστηματικοί και επίμονοι αλληλογράφοι.

Γι’ αυτό και δεν στενοχωριούνται με την επιστροφή του φακέλου.

Μερικοί μάλιστα χαίρονται γιατί θα έχουν το άλλοθι να ξαναγράψουν αυτό που είχαν στείλει.

Κάθε φορά ξαναγράφουν αυτό που τους έχει επιστραφεί.

Το ξαναγράφουν με άλλα λόγια, με νέα λόγια, με νέες ελπίδες, με την ίδια όμως εμμονή.

Και ξαναστέλνουν τον φάκελο με τη λέξη ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ εκεί που θα έπρεπε να γράψουν το όνομα και τη διεύθυνση του παραλήπτη.

Κι αυτό δεν έχει τέλος. Παρά μόνο το ταχυδρομικό, για να επιστρέφει ξανά και ξανά ο κλειστός φάκελος με την επιστολή που δεν διαβάστηκε.

Μόνο έναν σκοπό έχει όλη αυτή η διαδικασία που ακολουθούν οι Ποιητές και οι Ποιήτριες που, όπως είπα στην αρχή, είναι συστηματικοί, επίμονοι και οξυδερκείς αλληλογράφοι:

Την ανακύκλωση των ποιημάτων τους.

Μέχρι να βρεθούν οι παραλήπτες.


Κωστής Α. Μακρής


Υ.Γ.1 Ακούγοντας την άρια Casta Diva με τη φωνή της Μαρίας Κάλλας.

Υ.Γ.2 Το ποίημα του Τ. Σ. Έλιοτ, του οποίου ένα μικρό απόσπασμα παραθέτω, είχε σταλεί σε μένα πριν από πολύ καιρό αλλά μόλις χθες ―σχεδόν τριάντα χρόνια μετά― το έλαβα πραγματικά:


Αλλά η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα είναι όλα στην αναμονή.
Πρόσμενε δίχως σκέψη όταν δεν είσαι έτοιμος για σκέψη:
Το σκότος θα γίνει φως και η ακινησία χορός.
Ψίθυροι από χείμαρρους και χειμωνιάτικη αστραπή.
Το αθέατο αγριοθύμαρο και η αγριοφραουλιά
Το γέλιο μέσα στον κήπο, αντιλαλούσαν έκσταση
Όχι χαμένη, αλλά ζητώντας, δείχνοντας προς την αγωνία
Του θανάτου και της γέννησης
Λες πως λέω πάλι
Κάτι που είπα και πριν. Και πάλι θα το πω.
Να το πω και πάλι; Για να φθάσεις εκεί πέρα,
Να φθάσεις όπου είσαι, να βγεις απ’ όπου πια δεν είσαι,
Πρέπει να πας απ’ ένα δρόμο δίχως έκσταση.
Για να φθάσεις σε ό,τι αγνοείς
Πρέπει να πάρεις ένα δρόμο που είναι αυτός της άγνοιας.
Για να καθέξεις ό,τι δεν κατέχεις
Πρέπει να πας απ’ ένα δρόμο αποβολής.
Για να φθάσεις τούτο που δεν είσαι
Πρέπει να πας από το δρόμο που δεν είσαι.
Κι ό,τι δεν ξέρεις είναι μόνο κάτι που το ξέρεις
Κι ό,τι σου ανήκει είναι αυτό που δεν σου ανήκει
Κι όπου είσαι είναι εκεί πέρα όπου δεν είσαι.


Σελ. 225, East Coker, III, Τ. Σ. ΕΛΙΟΤ (T. S. ELIOT), Άπαντα τα ποιήματα, Μετάφραση ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1984.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου