Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

"Εναλλασσόμενα φορτία" του Δημήτρη Καραμβάλη

Ο Δημήτρης Καραμβάλης είναι γνωστός άνθρωπος των γραμμάτων με σημαντικό δοκιμιακό έργο σχετικά με την ποίηση σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Τακτικός συνεργάτης διαφόρων λογοτεχνικών περιοδικών, είχε αναλάβει το πηδάλιο της «Νέας σκέψης» για ένα διάστημα πριν τον Κώστα Στεφανόπουλο. Στα Εναλλασσόμενα φορτία, την ποιητική συλλογή του που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2013 από τις Εκδόσεις των Φίλων, ο Καραμβάλης μας δίνει ένα ενδιαφέρον μείγμα ζωγραφικής και ποίησης, το οποίο μπορεί αρχικά να θυμίσει τα ποιητικά έργα του Νίκου Εγγονόπουλου (π.χ. Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, Μπολιβάρ), τα οποία συνοδεύονταν από έγχρωμους πίνακές του. Ο Δημήτρης Καραμβάλης, όμως, δεν παραθέτει απλώς πίνακες ανάμεσα στα ποιήματα, αλλά συνοδεύει κάθε ένα από αυτά με έναν πίνακά του. Ο τρόπος δε που είναι τοποθετημένοι οι πίνακες, στην κορυφή κάθε σελίδας, και απουσία άλλου τίτλου, τους κάνει να επέχουν θέση τίτλου σε έναν διαδραστικό συνδυασμό ποίησης και ζωγραφικής.

Τα ποιήματα αυτά καθεαυτά είναι πολύ σύντομες φόρμες, μονοψήφιου αριθμού στίχων στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με ακαριαία επίδραση στον αναγνώστη. Κάτι που υπονομεύει αυτή την επίδρασή τους είναι η παρουσία αποσιωπητικών στο τέλος κάθε ποιήματος, η οποία όμως ενδεχομένως είναι ενδεικτική μια πρόθεσης του ποιητή να διαβαστεί όλη η συλλογή σαν ένα ενιαίο ποίημα. Οπωσδήποτε, ο κόσμος από τον οποίο αντλεί και στον οποίο αναφέρεται (δηλαδή ο εσωτερικός κόσμος του ποιητικού υποκειμένου) είναι ενιαίος και διέπεται από ένα βασικό χαρακτηριστικό, έτσι όπως αναδεικνύεται στη συλλογή τουλάχιστον: το εσωτερικό άχθος που καλείται να σηκώσει το ποιητικό υποκείμενο όπως αναδύεται στον εσωτερικό του ορίζοντα, φορτίζοντας εσαεί το παρόν με μνήμες.

Ο ποιητής διέπεται από βαθιά ευαισθησία και μιλά για πράγματα πολύ προσωπικά. Υπάρχουν φορές που στον βωμό της ευαισθησίας θυσιάζεται η κυριολεξία του νοήματος ή άλλες φορές που υιοθετείται ένας στόμφος. Επίσης, υπάρχουν φορές που παρατηρείται στους μετασχηματισμούς «συμφραστική αντίσταση», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Γιώργος Αράγης, γίνονται με άλλα λόγια συνδυασμοί λέξεων που υποσκάπτουν το νόημα.

Συνολικά, όμως, είναι μια συλλογή γεμάτη ευαισθησία, επιτυχημένες μεταβάσεις και ωραίες ποιητικές στιγμές με ζωγραφική αξία.


Χριστίνα Λιναρδάκη

ΥΓ. Η κριτική πρωτοδημοσιεύθηκε στο τεύχος αρ. 4 (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014) του περιοδικού "Το κοράλλι".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου