Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015







Στη Λούλα που δε θα το διαβάσει

……Ζούσε την τελευταία του ώρα. Στο σταθμό, νύχτα, περίμενε το τρένο, που θα ‘πεφτε μπροστά του να τελειώνει. Άξαφνα, από μια παλιά ξεχασμένη παρόρμηση ανέβηκε στη γραμμή να περπατήσει, όπως άλλοτε, που ήταν ένα αιώνιο παιδί. Τότε, μ’ έκπληξη, είδε τη μικρή πεθαμένη εξαδέλφη να περπατάει στην άλλη γραμμή, απλώνοντας του το χέρι, για να κρατηθούν, πιο στέρεα, πάνω απ’ τ’ όνειρο.
……Περπάτησαν ώρα, χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, κι όταν πέρασε τυφλό το τρένο, βουίζοντας, τα δυο παιδιά χειροπιασμένα συνέχιζαν να προχωράνε πάνω στις ράγες,
……ενώ το πτώμα ενός άντρα κείτονταν πιο εκεί.

Τάσος Λειβαδίτης, Tαξίδι, από τη συλλογή "Νυχτερινός επισκέπτης" (1972), ενότητα Διασπορά, Τόμος 2 της τρίτομης έκδοσης του Κέδρου, σελίδα 34.

(από το http://tassosleivaditis.wordpress.com, επιλογή της φίλης Vicky Papaprodromou).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου