Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Περί Ποιήσεως

Στο καλωσόρισμα της νέας χρονιάς, διαλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε από το culture now mag (Νο.30, φθινόπωρο 2014) αποσπάσματα από ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στην ποίηση. Ας δούμε, λοιπόν, τι είπαν οι ποιητές:

Χάρης Ψαρράς: "Η ποίηση, όπως και οι άλλες τέχνες, κάνει τη ζωή των ανθρώπων υποφερτή".

Βάγια Κάλφα: "Υπάρχει αυτή η τάση: να βγάλουμε έξω τις πληγές μας και να τις μετρήσουμε. Το σύμπλεγμα του βάθους και του μεγέθους κι εδώ θριαμβεύει. Επίσης, αν δεν δηλώνεις με κάθε τρόπο πολιτικός, είσαι αυτιστικός, δεν μας νοιάζεις. Αν είσαι γυναίκα είσαι αυτιστική έτσι κι αλλιώς.  (...) Η γνώμη μου: ας γράφουμε όπως είμαστε. Η ταυτότητα κάνει τη διαφορά, η φωνή".

Θοδωρής Ρακόπουλος: "Ο ποιητικισμός είναι η παιδική ασθένεια της καλής ποίηση. Συστατικά αυτής της αρρώστειας, ή καλύτερα, τα συμπτώματά της είναι η δραματικότητα, η σοβαροφάνεια, η καλλιέπεια, η εγωπάθεια. Προτεραιότητα της καλής ποίησης είναι, λοιπόν, η δημιουργία συγκινησιακού φορτίου μέσω της γλώσσας, αποφεύγοντας τους σκοπέλους της συναισθηματικότητας και του βαρύνοντος λυρισμού - και τελικά - η δημιουργία νέων κόσμων μέσω του γλωσσικού υλικού. (...) Η πλάγια, πρισματική ματιά στον κόσμο μας (διότι αυτό είναι η  ποίηση) είναι σήμερα πιο απαραίτητη από ποτέ".

Νίκος Ερηνάκης: "Είναι καιρός η ποίηση να προτείνει. Να σταματήσει να ακολουθεί τη ζωή και να πείσει τη ζωή να την ακολουθήσει. (...) Η ποίηση πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα εργαλεία μαζί και να εξυψωθεί στο πεδίο της φαντασίας ώσπου να αποτελέσει αυτό για το οποίο γεννήθηκε ή μας γέννησε:  ένα παίγνιο ομορφιάς".

Ευτυχία Παναγιώτου: "Το ρήμα κάθεται ανύποπτο στη μέση ενός στίχου. Φωνή: παθητική. Τι πάει να πει παθητική όταν ο στίχος κλυδωνίζει; Υπερασπίζεσαι έναν κόσμο που δεν υπάρχει ούτε έξω ούτε μέσα σου, αλλά είναι αληθινός. Αυτή η γνώση μπορεί να σε στοιχειώσει. Έκτοτε η γλώσσα γίνεται το λαχάνιασμα, το καρδιοχτύπι, η αγωνία ενός κόσμου που μόνο στο χαρτί μπορεί να υπάρξει".

Πόλυ Μαμακάκη: "Το ποίημα παραμένει υπόθεση σκιάς και φωτός, εγγύτητας και απόστασης, διεργασίας του πρωτογενούς υλικού, γόνιμης μεταμόρφωσης του παρόντος. (...) Άραγε τα σώματα καταρρέουν στο κενό ή αναπτύσσουν δυνάμεις αντίρροπης έλξης; Το βέβαιο είναι πως η ποίηση ως τρόπος ζωής εγγυάται μοναξιά, αντίσταση και ισορροπία".

Δήμητρα Αγγέλου: "Δεν γνωρίζω γιατί γράφει κανείς. Τι κάνει τη φαντασία να παραμιλά, αν εκείνη την ώρα της υπνοβασίας των δακτύλων υπάρχει ένα τοπίο που τυφλά διανύει κανείς, αν υπάρχει κάτι που κάπου θέλει να πάει ή ένα κάπου που θέλει να επινοηθεί. Έπειτα δεν γνωρίζω αν υπάρχει απεύθυνση. Αν η ποίηση την ώρα της δημιουργίας της απαιτεί τον αναγνώστη, την υποψία αυτού. Αν προϋποθέτει κοινό, έστω και φαντασιακό. Αν η συνθήκη της γραφής υποπολλαπλασιάζει το καθεστώς της μοναξιάς ή αν απλώς το αισθητικοποιεί. Ίσως στην υποψία του αναγνώστη να κρυβόμαστε εμείς. Η αισθητικοποίηση της αίσθησης, δηλαδή η εκφορά της μ' έναν τρόπο που την καθιστά αισθητή έξω από εμάς, μας εκθέτει σε έναν άλλο εαυτό".

Δημήτρης Αθηνάκης: "Γνωρίζω ότι η ποίηση θέλει χιλιόμετρα, μέσα κι έξω, και έχει ανάγκη από φούσκωμα. Σαν μπαλόνι, η ποίηση μας ζητά να φυσήξουμε για να βγει αυτό το στρογγυλό πράγμα, που είναι πανάλαφρο και θέλει να πετάξει μακριά. Αμφιβάλλω αν μπορεί να πάει ψηλά. Κάθε φορά, είναι ένα στοίχημα. Να, ίσως η ποίηση είναι ένα στοίχημα. Ένας τζόγος που δεν ξέρω πόσο μακριά ή πόσο ψηλά θα σε πάει. Το δικό μας στοίχημα είναι να αδιαφορούμε. Και πάντοτε το χάνουμε".

Θωμάς Τσαλαπάτης: "Σε μια εποχή διακεκομμένη, η ποίηση γίνεται προνομιακός συνομιλητής. Το βραχύ της σώμα, το περιορισμένο της μέγεθος σε συνδυασμό με το ακαριαίο της, μοιάζει να ταιριάζει με τις ταχύτητες της εποχής. Όχι για να πετσοκόψει, να διαιρέσει, να συρρικνώσει ακόμα περισσότερο, ούτε για να δικαιώσει την ψηφιδωτή αυτή πραγματικότητα που ζούμε. Αλλά για να μας πείσει πως ακόμη και το ελάχιστο κάποιες φορές μπορεί να είναι αρκετό. Για να δώσει τη σημασία στο Λίγο εκείνο που γίνεται πολύ, όταν το πολύ δεν φτάνει".

Καλή χρονιά, χρόνια πολλά σε όλους!


2 σχόλια:

  1. Η ζωή χρειάζεται την ποίηση όσο η ποίηση έχει ανάγκη τη ζωή.
    Ένας δεσμός που δεν είναι γόρδιος κι όποιος πάει να τον λύσει ή να τον κόψει, τίποτα καλό δεν πετυχαίνει.
    Καλή χρονιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ζωή και ποίηση ήταν πάντοτε αλληλένδετες έννοιες... Καλή χρονιά, Κωστή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή