Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

"Α΄ Παθολογική" του Δημήτρη Πέτρου

Η «Α΄ Παθολογική» είναι η πρώτη συλλογή του Δημήτρη Πέτρου, μια συλλογή αναπάντεχη όσον αφορά την επίδρασή της και αναμφισβήτητα πολύ ενδιαφέρουσα. Ο τρόπος του Δημήτρη Πέτρου, στην πρώτη ανάγνωση, μου θύμισε λίγο Γιάννη Στίγκα – αν και δεν είναι με τίποτα το ίδιο αιχμηρός. Ξαναδιαβάζοντας τη συλλογή, κατάλαβα πως η διαφορά μεταξύ τους δεν περιορίζεται μόνο στο ύφος, είναι πολύ βαθύτερη και ουσιαστική. Ούτως ή άλλως και οι δύο γράφουν με έναν τρόπο φρέσκο, όπου έννοιες φαινομενικά ασύνδετες μπερδεύονται πότε με αιφνιδιαστικό αποτέλεσμα και πότε με καθησυχαστικό: όπως τα κομμάτια ενός παζλ που, όταν μπουν στη θέση τους, συνθέτουν μια οικεία και αγαπημένη εικόνα. Αλλά μέχρι εκεί.

Στην ποίηση του Δημήτρη Πέτρου αρχέτυπα, όπως η μητέρα και ο πατέρας, ζητήματα που προκύπτουν από την οικογένεια και την αλληλεπίδραση των μελών της, το θέμα του χρόνου που γλιστρά αμείλικτος, της φιλίας, του θανάτου και της φθαρτότητας απασχολούν τον ποιητή, ο οποίος τα πραγματεύεται με τρόπο άμεσο, σαν να τον αφορούν προσωπικά, και όχι μέσα από μια ακαδημαϊκή-θεωρητική προσέγγιση. Ταυτόχρονα, όμως, καταφέρνει να τα παραδίδει ανοικτά, έτσι που ο αναγνώστης να νιώθει ότι τον αφορούν και αυτόν και δεν πρόκειται για την προσωπική ιστορία κάποιου που δεν τον αγγίζει. Αυτό είναι ένα σημείο που δυστυχώς δεν διαχειρίζονται με επιτυχία πολλοί σύγχρονοι ποιητές, καθώς δεν καταφέρνουν να μετατρέψουν το προσωπικό βίωμα σε κάτι καθολικό, να θωπεύσουν δηλ. το βαθύτερο, το «διά ταύτα» του βιώματος, το υπόστρωμα πάνω στο οποίο «πέφτοντας» η προσωπική εμπειρία, θραύεται και γίνεται πανανθρώπινο κτήμα.

Μέσα από στίχους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και παράλογοι ακόμη, όπως «είναι μαγεία να ανακαλύπτεις κατσαρόλες στα ερείπια» (από το ποίημα «Κεντρικός συνοικισμός») επιτυγχάνεται μια ανακουφιστική γείωση-αποφόρτιση της έντασης που έχει χτίσει ο ποιητής στους προηγούμενους στίχους (εν προκειμένω: «Μεγαλώνοντας ανατρέπεις πολλά δεδομένα, αυτό είναι γνωστό,/και ξαφνικά τα μάτια δακρύζουν./ Μην αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί τα σπίτια τρίβονται,/ γιατί το χορτάρι φυτρώνει στις ταράτσες και γιατί/ όσα ονειρεύτηκες δεν θα εκπληρωθούν./Εδώ τελούνται μυστήρια. Ζωή γεμάτη πολυφαινόλες/και άγρια δέντρα.») κι αυτός είναι ένας βασικός μηχανισμός της ποίησής του.

Ο Δημήτρης Πέτρου γράφει απαλά, σαν ένα παιδί που κοιτάζει γεμάτο απορία, έχοντας επίγνωση του συντριπτικού μεγέθους του κόσμου. Η ποίησή του είναι ένα ατέρμονο κρυφτό με τις λέξεις και τα νοήματα, ένα κρυφτό που χαρακτηρίζεται από μελαγχολική διάθεση και που, σε κάθε περίπτωση, συγκινεί και αποζημιώνει.


Χριστίνα Λιναρδάκη

* Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στη Λέσχη Ανάγνωσης Ιουλίου του vakxikon.gr 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου