Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Ματαιότης;

Έκλεισα την τελευταία ανάρτησή μου με τη διαπίστωση ότι όλοι όσοι γράφουμε το κάνουμε επειδή προσπαθούμε να τινάξουμε από πάνω μας την ασημαντότητα της ύπαρξής μας. Και είναι αλήθεια: με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, όλοι πασκίζουμε να κάνουμε τη διαφορά.

"...βράζουν από θυμό μέσα μου τα μαχαίρια

μα δεν τα χαραμίζω
τα προορίζω γι' άλλον περιωπής
εχθρό: το Σπάνιο

που δεν με καταδέχτηκε
και μ' έβαλε στην ταπεινωτική
λίστα των αφθονούντων".

Καλά μας τα λέει η Κική Δημουλά στην τελευταία (και ίσως καλύτερη όλων όσων έχει γράψει μέχρι σήμερα) ποιητική συλλογή της, "Δημόσιος καιρός". Το ασήμαντο δεν αντέχεται και το κοινότοπο καταπίνεται με δυσκολία.

Με πιάνει μερικές φορές η μανία να κοιτάζω και να ξανακοιτάζω τα στατιστικά του ιστολογίου. Βρίσκω λίγες τις μηνιαίες επισκέψεις για ένα ιστολόγιο που αριθμεί πάνω από ένα έτος ζωής. Σκέφτομαι πως, αν ανεβάζαμε τα ποιηματάκια καθενός από τους φίλους στο facebook, τα νούμερα θα ήταν πολλαπλάσια και το δημοφιλές του ιστολογίου το ίδιο. Όμως, αξίζει;

Αξίζει να εκθειάζει κανείς τη μετριότητα, μόνο και μόνο για τα νούμερα και τις στατιστικές; Αξίζει να γίνει δημοφιλής, συμβιβαζόμενος με την έλλειψη επιπέδου;

Μπορεί το στίγμαΛόγου να έχει μόνο 38 μέλη, όμως ήρθε πολύ περισσότερος κόσμος στην εκδήλωση που οργανώσαμε τον χειμώνα και από τότε έχουν δημοσιευθεί άρθρα μας σε διάφορα περιοδικά και δικά μου στην "Αυγή", μας έχουν πάρει συνεντεύξεις, κάναμε νέες συνεργασίες και μας προσκάλεσαν ως ομιλητές σε διάφορες εκδηλώσεις, ακριβώς επειδή πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε και τα υπερασπιζόμαστε χωρίς περιστροφές. Εντάξει, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο το χρησιμοποίησα λίγο καταχρηστικά στο κομμάτι με τις εκδηλώσεις, γιατί με την Κρις και τον Ηλία μόνιμους κάτοικους εξωτερικού... εκτός κι αν καθιερωθούν οι τηλεδιασκέψεις στις εκδηλώσεις και τις παρουσιάσεις.

Αυτό είναι μεγάλο όφελος. Μη με παρεξηγήσετε: δεν εννοώ πως είναι όφελος για καθέναν από εμάς προσωπικά, εννοώ πως είναι όφελος για την κριτική και τη λειτουργία της. Γιατί η λειτουργία της κριτικής είναι πολύ σημαντική: γίνεται πυξίδα τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη και μπούσουλας για τους εκδοτικούς οίκους. Ασχέτως αν στις μέρες μας η λειτουργία αυτή έχει ατονήσει.

"Τι να κάνουμε λοιπόν, να πεθάνουμε"; όπως αναρωτιέται ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος στους "Ανεκπλήρωτους φόβους" του; Όχι, να μην πεθάνουμε. Αλλά και να μην συμβιβαστούμε. Θα εξακολουθήσουμε να λέμε τη γνώμη μας και να την υπερασπιζόμαστε, όπως θα εξακολουθήσουμε και να πιστεύουμε πως ακόμη γράφεται καλή ποίηση στις μέρες μας - και να την αναζητούμε.

Σας ευχαριστούμε που μας διαβάζετε.

Χριστίνα Λιναρδάκη

2 σχόλια:

  1. Επειδή είναι καλή η ανάδραση.
    Επειδή η μοναξιά του δημιουργού είναι και επιλογή του (και δεν μιλάω μόνο για ποιητές ή λογοτέχνες. Και οι επιδιορθωτές υποδημάτων είναι δημιουργοί).
    Επειδή διαβάζω τακτικά το στίγμαΛόγου.
    Επειδή βρίσκω πολλά με τα οποία συμφωνώ.
    Επειδή δεν είμαι μόνος μου αλλά μερικές φορές μοναχικός.
    Επειδή δεν μ' αρέσει να μη μου λένε ευχαριστώ όταν δίνω ένα ποτήρι νερό.
    Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι μόνο όταν δεν είναι εύκολοι κι όποιος αυτό το θεωρεί βλακεία, τότε είναι βλακεία.
    Επειδή μου αρέσει να γράφω και να μιλάω και να επικοινωνώ τις ώρες που αυτό είναι εφικτό.
    Για όλα αυτά, σχολιάζω αυτή την ανάρτηση με ένα ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμείς ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνεις να μας διαβάζεις, αγαπητέ ανώνυμε δημιουργέ. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή