Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Τα Τετράδια του Βορρά 03: Η υποκρισία μπροστά στο φασισμό

H άνοδος της λέξης φασισμός στην επιφάνεια της καθημερινότητά μας είναι πλέον γεγονός, αδιαμφισβήτητο και ξεκάθαρο.

Δεν αφορά μόνο στην άνοδο της Χ.Α., που στα μάτια μας είναι ο κύριος φορέας του σύγχρονου νοήματος της λέξης, αλλά και στις αλληλοκατηγορίες μεταξύ των πολιτών, μιας και σύμφωνα με τα νέα και παρανοϊκά ευρήματα μας, όσο και αυτά πολλών δημοσιογράφων, ένας στους δέκα Έλληνες είναι φασίστας.

Με λυπεί αφάνταστα το γεγονός όταν βλέπω, για μια ακόμη φορά, τον λαϊκισμό να εισβάλει στις απόψεις μας, δίχως να υπάρχει διάθεση για ανάλυση εις βάθος, για στοιχειοθετημένες απόψεις που θα μας έδιναν τα εφόδια να καταπολεμήσομε αυτό το βδελυρό καρκίνωμα που σκιάζει τη δημοκρατία.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι έχουμε καταντήσει τόσο διαχειρίσιμοι, που δεν μπορούμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας έναν άλλο φασισμό, που δεν χρησιμοποιεί τη βία ή τους αγκυλωτούς σταυρούς, αλλά τους νόμους και την οικονομία για να εγκαθιδρύσει μια τάξη που έχει -τουλάχιστον- την ίδια δίψα για εξουσία και επιθετικότητα με την Χ.Α.

Το μέσο πρόβλημα στην άνοδο του φασισμού, ούτως ή άλλως, δεν είναι η καθαυτή δύναμη του φασισμού αλλά η αδυναμία εφαρμογής της δημοκρατίας. Όταν στερείς από τον πολίτη, φανερά ή υπόγεια, τη δυνατότητα να διαμορφώσει με την ψήφο του την πραγματικότητα που θέλει, τότε ανοίγεις την πόρτα στον πολυπλόκαμο πυρήνα της φασιστικής εξουσίας.

Ο μέσος Έλληνας, όμως, και όχι μόνο, είναι ανίκανος να διακρίνει αυτό το φασιστικό μόρφωμα που έχει δημιουργήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και η Ν.Δ., διότι έχει ανάγκη να προστατέψει τη λογική του. Χρειάζεται, έστω και στους τύπους, να μπορεί να διαχωρίσει μεταξύ του «κακού» και του «καλού», καθώς είναι η πιο ανθρώπινη βάση που του έχει απομείνει για να στηρίξει τα πόδια του.

Εντούτοις δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από το ψέμα αν δεν αντιμετωπίσουμε τα πράγματα ως έχουν. Το πώς θα γίνει αυτό, με την απουσία ευρέως γνωστών αυθεντικών ποιητών και ανθρώπων της Τέχνης, που έχουν τη διάθεση να καθοδηγήσουν το πνεύμα μας στο φως, είναι ένα ερώτημα που ακόμα δεν έχει απάντηση.

Ίσως σε αυτή την εποχή ζυμώνονται οι αληθινοί, νέοι μας ποιητές.

Κατά τη διάρκεια λοιπόν αυτού του ελλαδικού χάους, ο κυβερνητικός συνασπισμός, έχοντας χάσει τις Ευρωεκλογές, διαπράττει τη χείριστη προπαγάνδα αλλοίωσης της πραγματικότητας μέσω την Μ.Μ.Ε., θέλοντας να μετατρέψει την ήττα σε νίκη, ανατρέποντας την οφθαλμοφανή αλήθεια.

Αυτή η ανατροπή της αλήθειας μέσω της προπαγάνδας ήταν και είναι ένα από τα κύρια όπλα του φασισμού.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που η πολιτική του προσωπικότητα έχει σχεδόν εξαϋλωθεί σε ένα μίγμα δοσιλογισμού και αυταπάτης, ζητάει την κατάργηση των 50 εδρών μπόνους του εκλογικού νόμου, σε μια ακόμα προσπάθεια να διαστρεβλώσει και να ελέγξει και τα τελευταία ψήγματα της δημοκρατίας που έχουν απομείνει.

Υπό την αιγίδα της Ν.Δ. και του μπόνους η κυβέρνηση έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου παράδοση και τώρα θέλει να της απαγορεύσει να λάβει μέρος στη μάχη, σε περίπτωση που το θελήσει.

Η πολιτική τιμιότητα δεν εμφανίζεται ποτέ όταν η εξουσία κινδυνεύει να χαθεί. Εκεί ίσα ίσα είναι που εγείρεται το τέρας.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί ασχολούμαστε μόνο με το φασισμό της Χ.Α. και όχι με τον κατεξοχήν φασισμό που μας κυβερνάει; Τι είναι αυτό που φοβόμαστε ώστε να παραδεχθούμε ότι η δική μας ψήφος, τόσα χρόνια, έχει πάει σε πολιτικούς που έχουν κατασπαταλήσει το δημόσιο χρήμα, έχουν κυβερνήσει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, έχουν ελέγξει τα Μ.Μ.Ε. ως το μεδούλι, έχουν δώσει τη δύναμη στους ισχυρούς χαρίζοντας δις ευρώ στις εναπομείναντες τράπεζες, έχουν επιτεθεί αλόγιστα στους ανίσχυρους και έχουν κάνει τα πάντα, κυριολεκτικά, για να κρατηθούν στην εξουσία, ανεξάρτητα με ποιο είναι το καλό της χώρας και του πολίτη;

Από πότε η λέξη "φασισμός" είναι ταμπού όταν θέλει κάποιος να αναφερθεί στην αποτυχημένη λειτουργία της δημοκρατίας και κοινωνικής ισότητας, στην κατάργηση του Συντάγματος;

Όταν λοιπόν η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός η δημοκρατία καταλύεται. Δεν ξέρω αν όσοι ψήφισαν Χ.Α. είναι φασίστες ή όχι. Αλλά θα ήθελα κάποιος να μου απαντήσει τι είμαστε όταν ψηφίζουμε εδώ και σαράντα χρόνια όσους πράττουν όλα τα παραπάνω;

Αν δεν ισχύει η δικαιολογία του "παραπλανημένου"για τους ψηφοφόρους της Χ.Α., τότε δεν πρέπει να ισχύει και για τους ψηφοφόρους των άλλων πολιτικών δυνάμεων.

Ισότητα, δηλαδή, στην παράνοια.


Ο Ηλίας Θ. Παππάς ζει και εργάζεται στη Νορβηγία. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: "Λυρική Αρχή και Τέλος" (1997) και "Οι Αρνήσεις μιας Ημέρας" (2013).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου