Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Τα Τετράδια του Βορρά 02: "Νέα Ελλάδα"

Έγινε λόγος τον τελευταίο καιρό για τη «Νέα Ελλάδα» ως μία ελπιδοφόρος έννοια, ένα προεκλογικό όραμα για το αύριο που θα δώσει τέλος στην κρίση.
 
Α, πάντα μου άρεσαν αυτές οι μεγάλες κουβέντες. Σε γεμίζουν με μια φυλλοβόλο ευφορία που σε αφήνει εν τέλει γυμνό, διαστρεβλωμένο, σε μία στάση υποδοχής που θυμίζει περισσότερο κάποιον αντιμέτωπο με μία ταχεία, με έκπληκτα κατατρομαγμένα μάτια, παρά κάποιον που σκιάζει το βλέμμα του με την παλάμη για να αντικρύσει από το ηλιόλουστο κατάστρωμα ένα νησί που αχνοφαίνεται.

 «Νέα Ελλάδα»: οδοστρωτήρας.

Τα εγχώρια γεγονότα εδώ στο βορρά αποκτούν ένα μυθικό εύρος, σχεδόν, και για να αντέξεις τη ξενιτιά είσαι αναγκασμένος να κοιτάξεις την Ελλάδα με άλλα μάτια, που έχουν έναν αμφιβληστροειδή ικανό να συλλάβει περισσότερο την ελπίδα και λιγότερο την απόγνωση.

Είναι άμυνα, βέβαια, τίποτα άλλο. 

Όταν φεύγεις από τη χώρα σου κυνηγημένος, άνεργος, καταχρεωμένος, με λίγα μόνο χαρτιά ποίησης στα χέρια είσαι αναγκασμένος να εκλογικεύσεις τις καταστάσεις, να τις «βάλεις κάτω» και να πείσεις τον εαυτό σου πως πρέπει να υπομείνει. Το πιο δύσκολο όμως είναι να του περάσεις την ιδέα του προσωρινού. Πως όλα δηλαδή είναι μια περίοδος που θα κάνει τον κύκλο της και θα τελειώσει, σαν ένα ουράνιο σώμα σε τέλεια τροχιά να αναδείξει τη φωτεινή πλευρά του.

Και ύστερα, η «Νέα Ελλάδα». Αμέσως ζεύεσαι, ετοιμάζεσαι και αρχίζεις να σκέφτεσαι για το τι σημαίνει, τι καλό θα φέρει και πώς μπορείς να το εκμεταλλευτείς.
 
Λίγο λίγο όμως συνειδητοποιείς τι ακριβώς σημαίνει, όταν επακολουθούν εκ νέου δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών: 500.000 θέσεις εργασίας σε τέσσερα χρόνια. 700.000 θέσεις εργασίας σε 6 χρόνια. Νούμερα, δηλαδή, κόρες του ιλίγγου που σε ξετρελαίνουν με τα δροσερά τους σκέρτσα.

Εδώ στο βορρά κάθε ελπιδοφόρος λόγος για την Ελλάδα είναι καμπανάκι για τη ψυχή, όχι τελευταίου αλλά πρώτου γύρου. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη για επιστροφή, τόσο εξοντωτική η νοσταλγία του χώματος που δεν χρειάζεσαι παρά ένα ψίχουλο για να κάνεις τσιμπούσια. 

Μα τα νούμερα δεν βγάζουν νόημα.
 
Γρήγορα βλέπεις το κίβδηλο πίσω από τις υποσχέσεις αυτές, την επανάληψη των λόγων, των προσώπων και σύντομα έρχεσαι σε αντίθεση με τον ίδιο σου τον εαυτό: από τη μία η ελπίδα και από την άλλη η πραγματικότητα.

Τι να πρωτοκάνει ο ποιητής που είναι αναγκασμένος να συνδυάσει αυτά τα δύο; Τι να πρωτοκάνει ο άνθρωπος που είναι υποχρεωμένος να πιστέψει σε ένα από τα δύο;

«Νέα Ελλάδα»: Οδοστρωτήρας.

Στρώνει το δρόμο για το μέλλον και αφήνει πίσω της πολύχρωμες χαλκομανίες. Ένα αστείο για όσους θέλουν να πιστέψουν. Ένα κινούμενο σχέδιο για όσους θέλουν μια σταθερότητα. 
 
 
Ο Ηλίας Θ. Παππάς ζει και εργάζεται στη Νορβηγία. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: "Λυρική Αρχή και Τέλος" (1997) και "Οι Αρνήσεις μιας Ημέρας" (2013).












 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου