Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Με αφορμή τον διάλογο μετά την παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Θεοχάρη Παπαδόπουλου «Πρόγνωση καιρού» την Παρασκευή 4 Απριλίου 2014 στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον

Είναι αξιοσημείωτο ότι εκείνο το βράδυ διάβασα πάνω από δυόμισι σελίδες θετικά σχόλια για την ποίηση του Θεοχάρη Παπαδόπουλου και την πιο πρόσφατη συλλογή του, κι όμως όλα αυτά δεν κατάφεραν να επισκιάσουν την εντύπωση της τελευταίας παραγράφου της ομιλίας μου, στην οποία αναρωτήθηκα αν η «Πρόγνωση καιρού» είναι η καλύτερη συλλογή του και απάντησα με ειλικρίνεια πως όχι δεν είναι, αλλά είναι εφάμιλλη με τις προηγούμενες, προσθέτοντας ότι περιμένω πώς και πώς το πότε ο ποιητής θα κάνει το άλμα στο επόμενο επίπεδο.

Η αντίδραση ήταν θυελλώδης. «Και γιατί πρέπει ο ποιητής να κάνει το άλμα; Η ποίηση είναι κάτι που βγαίνει από την ψυχή, άρα δεν έχει προσδιοριστικούς, εξελικτικούς ή άλλους παράγοντες, είναι καθαρή έκφραση». Αυτό αντέταξε σημαντικό τμήμα του κοινού, για να μην πω η πλειονότητα.

Θα επιμείνω, όμως, στη θέση μου: ο ποιητής πρέπει να το κάνει το άλμα. Οφείλει να εξελιχθεί και να μη μένει σε έναν μόνο τρόπο που ξέρει (και ξέρει ότι τον κάνει καλά και είναι ασφαλής μέσα σε αυτόν). Το οφείλει, γιατί διαφορετικά μένει στάσιμος, εγκλωβίζεται σε αυτόν τον τρόπο, όπως ένας ηθοποιός εγκλωβίζεται σε μια μανιέρα και δεν μπορεί να βγει από αυτήν. Ειδάλλως, δεν θα έχει σε λίγο τίποτε πια  να δώσει στον εαυτό του, την ποίηση ή τον αναγνώστη.  

Αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με το ότι η ποίηση πρέπει να γράφεται μόνο από μια ελίτ, όπως ερμήνευσαν τα λεγόμενά μου κάποιοι. Καθόλου. Όλοι είμαστε εν δυνάμει ποιητές, αλλά για να γίνουμε και τω όντι πρέπει να διανύσουμε μιαν απόσταση, πώς θα γίνει!

Επιπλέον, η ποίηση ναι μεν είναι καθαρή έκφραση, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να υπάρχει κάτι, όχι απαραίτητα κανόνες, όπως υποστήριξαν μερικοί εκείνο το βράδυ, γιατί οι κανόνες καταργούνται και ξαναθεσπίζονται διαρκώς, οδηγώντας κάθε φορά σε μια ανασύσταση του δημιουργικού σύμπαντος που πηγαίνει την ποίηση παραπέρα. Αλλά πρέπει να υπάρχει κάτι που να προσδιορίζει ότι το αποτέλεσμα είναι ποίηση και ότι αυτή η ποίηση είναι καλή.

Γιατί, ναι, υπάρχει καλή και κακή ποίηση, τι να κάνουμε τώρα! Δεν είναι ένα αποτέλεσμα αυτόματα καλό, επειδή ο δημιουργός του το βαφτίζει «ποίηση». Ούτε επειδή έχει καλές δημόσιες σχέσεις και παράδες και μπορεί να το προωθήσει. Κάτι άλλο είναι που κρίνει αν η ποίηση είναι καλή: Το αποτύπωμά της στον αναγνώστη. Η αναγνώρισή της από κάποιους που βαρύνει η γνώμη τους. Το πόσο συζητείται από ανεξάρτητους φορείς. Κυρίως, το αν θα επιζήσει, αν δηλ. ένα χρόνο μετά θα αναφέρεις το έργο ή τον δημιουργό του και ο συνομιλητής σου θα τους θυμάται.

Αυτά ειπώθηκαν και διαμείφθηκαν στην παρουσίαση της «Πρόγνωσης καιρού» του Θεοχάρη Παπαδόπουλου, η οποία αποδείχτηκε στην πράξη θυελλώδης. Ένα είναι το σίγουρο: ήταν μια παρουσίαση που γέννησε προβληματισμούς και που πολλοί θα την θυμούνται...


Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου